บทที่ 755 - การแทรกซึมเข้าไปในฐานทัพ ( 2 )
บทที่ 755 - การแทรกซึมเข้าไปในฐานทัพ ( 2 )
ยามทั้ง 12 คนเดินเข้ามาหาเวย์นและทีมของเขาด้วยความตั้งใจที่จะสั่งสอนพวกเขาถึงความสำคัญของการแข่งขัน
เมื่อคิดได้ดังนั้น พวกเขาก็รีบมุ่งหน้าไปยังกลุ่มทหารที่ไม่เอาจริงเอาจังซึ่งเอาแต่ล้อเล่นและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เวย์นยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาของพวกเขา
และเมื่อทั้ง 12 คนมาล้อมรอบพวกเขา เกมก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
มันสายเกินไปแล้วสำหรับทหารศัตรูเหล่านี้
เวย์นเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาดและใช้มีดยางฟันไปที่คอของทหาร 2 นาย
“พวกแกตายแล้ว!
จำไว้ คนตายพูดไม่ได้
ทีนี้ก็นอนไปซะ”
ทหารฝ่ายศัตรูแทบจะกระอักเลือดเมื่อได้ยินเขาพูด
นอนกับผีสิ!
พวกเขาจะมาตายแบบนี้ได้ยังไง?
ใครจะไปรู้ว่าความหวังดีของพวกเขาจะถูกนำมาใช้เล่นงานพวกเขาเสียเอง?
ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจในขณะที่ร่างกายรู้สึกชาวาบอย่างควบคุมไม่ได้
บ้าเอ๊ย!
คนพวกนี้เป็นใครกัน?
พวกเขาขบกรามแน่นอย่างไม่เต็มใจขณะมองดูไอ้พวกสารเลวเหล่านี้มัดพวกเขาและลากตัวออกไป
พวกเขาเกือบจะสบถออกมาดัง ๆ กับชะตากรรมของตัวเอง
แต่ในเมื่อพวกเขาตายแล้ว พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสงบปากสงบคำ
เวย์นและคนอื่น ๆ ไม่ได้สนใจความรู้สึกของพวกเขาเลย
ใครจะไปสนใจความรู้สึกของอีกฝ่าย ในเมื่อพวกเขาก็มีบางคนถูกฆ่าตายในการแข่งขันปีที่แล้วเหมือนกัน?
หวังว่าคนพวกนี้จะได้เรียนรู้จากประสบการณ์ครั้งนี้และพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น
นี่คือการแข่งขันที่มีผู้เข้าร่วมนับพันคน
ดังนั้นหากพวกเขาหลงกลลวงของศัตรู นั่นก็เป็นความผิดของพวกเขาเอง
เมื่อคิดได้ดังนั้น เวย์นและทีมของเขาก็เดินหน้าต่อไป
พวกเขาเล่นเกมอย่างชาญฉลาดได้สำเร็จจนกระทั่งมาถึงจุดที่ต้องการ
ถูกต้องแล้ว!
พวกเขาอยู่ด้านนอกสำนักงานใหญ่พอดี
ตอนนี้ ถึงเวลาเล่นใหญ่แล้ว!
เมื่อมองไปที่ประตูเหล็ก ทุกคนก็รู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้าง
“หัวหน้าครับ โดยปกติแล้วผมจะเห็นด้วยกับการระเบิดประตูด้วยระเบิดแรงต่ำที่เรามี
แต่ถ้าทำแบบนั้น มันอาจจะทำให้คนอื่น ๆ ตื่นตัวกับสถานการณ์
และยังเป็นการให้โอกาสคนข้างในเรียกกำลังเสริมด้วยครับ”
“อืม
ฉันเห็นด้วย!
นอกจากนี้ ถ้าเราระเบิดมันทิ้ง เราก็จะไม่สามารถขังตัวเองอยู่ข้างในเพื่อหลบภัยจากทหารศัตรูได้
ถ้าศัตรูเห็นว่าประตูยังคงสภาพเดิม พวกเขาก็มีแนวโน้มที่จะสันนิษฐานว่าที่นี่ยังไม่ถูกแทรกซึม”
“อีกอย่าง ทีมอื่นเพิ่งแจ้งฉันมาว่าพวกเขายึดอาคารได้สำเร็จแล้ว
นั่นหมายความว่าตอนนี้ทหารของเราได้ปลอมตัวเป็นยามอยู่ภายในอาคาร
อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่าเรายังคงควรเล่นอย่างปลอดภัยและเก็บประตูไว้ในสภาพสมบูรณ์ดีกว่าทำลายมันทิ้ง”
“เห็นด้วย!”
“อืม”
“เห็นด้วย!”
ทุกคนพยักหน้าและคิดว่าการเก็บประตูไว้เป็นสิ่งจำเป็น
เพราะแม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะมีทหารปลอมตัวเป็นยามอยู่ในอาคารแล้ว แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าศัตรูจับได้และฆ่ายามเหล่านี้ทิ้งล่ะ?
ภารกิจของพวกเขาจะจบสิ้นลงงั้นหรือ?
ไม่มีทาง!
นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาตัดสินใจเก็บประตูเหล็กบานใหญ่ยักษ์ไว้ในสภาพสมบูรณ์
ด้วยวิธีนี้ หากเกิดกรณีที่เลวร้ายที่สุด พวกเขาก็สามารถขังตัวเองอยู่ข้างในขณะที่คิดหาวิธีอื่นเพื่อรับมือกับศัตรูได้
ทหารหญิงคนหนึ่งลูบคางของเธออย่างครุ่นคิด “จะดีไหมถ้าเราเคาะประตูแล้วรอให้คนข้างในเปิด?
เราจะได้ผลักประตูเข้าไปแล้วควบคุมศัตรูเหมือนสถานการณ์จับตัวประกัน”
“นั่นอาจจะได้ผล แต่ทันทีที่เราก้าวเข้าไปในห้อง บางคนอาจจะมุดลงใต้โต๊ะและรีบแจ้งข่าวผ่านวิทยุสื่อสารของพวกเขา
ถึงตอนนั้น ทั้งฐานก็จะรู้เรื่องหมดแล้ว”
“แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ?”
“ทุกคน ชู่ว์!
หัวหน้ากำลังคิดอยู่” ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งกล่าว
ทุกคนหันหน้าไปทางเวย์นอีกครั้งเพื่อรอคอยสติปัญญาของเขา
เวย์นมองไปรอบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังและเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม
“หัวหน้าครับ เราจะไปไหนกัน?
ท่านกำลังมองหาอะไรอยู่ครับ?”
“ห้องว่าง”
“ทำไมหรือครับ?”
“เพราะฉันอยากจะเล่นอะไรสักหน่อย”
“แล้วภารกิจล่ะครับ?”
“ภารกิจทำไมรึ?
ทำไมเราไม่มาเล่นด้วยกันแทนล่ะ?
แบบนั้นไม่สนุกกว่าเหรอ?” เวย์นตอบอย่างขี้เล่น ซึ่งทำให้ทุกคนแทบจะสะดุดล้ม
พวกเขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
สมองของหัวหน้าพวกเขาคงจะรวนไปแล้วเพราะความยากของภารกิจใช่ไหม?
เขากำลังจะยอมแพ้แล้วงั้นหรือ?”
เฮ้อ... หัวหน้าที่ทั้งฉลาด หลักแหลม และกล้าหาญของพวกเขา ในที่สุดก็สติแตกเสียแล้ว
ช่างน่าเศร้าอะไรเช่นนี้!
แถมเขายังหนุ่มอยู่เลยด้วย
พวกเขามองเวย์นด้วยความสมเพชและตัดสินใจที่จะตามเขาไปก่อน โดยหวังว่าสิ่งที่พวกเขาคิดจะไม่ใช่เรื่องจริง
แค่คิดถึงมันก็ทำให้พวกเขาแทบกลัวตาย
ได้โปรดเถอะ เทพเจ้าแห่งสมอง ขออย่าให้มันเป็นเรื่องจริงเลย
ได้โปรด!
เมื่อคิดได้ดังนั้น พวกเขาก็เดินตามหัวหน้าที่สมองเพี้ยนไปแล้วของพวกเขาไปจนกระทั่งเข้าไปในห้องว่างห้องหนึ่ง
เวย์นเดินเข้าไปในห้องประชุมที่ว่างเปล่าและกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว
“เบรนท์!
ขอมืดของนายหน่อย... ฉันหมายถึงมีดจริง ๆ นะ ไม่ใช่มีดยางที่ใช้สำหรับการแข่งขัน”
“ครับ”
เวย์นรับมีดมาและยิ้มให้กับเหล่าทหารที่กำลังงุนงงอยู่ตรงหน้าเขา
“พวกนายรู้ไหมว่ารูพวกนี้คืออะไร?”
“แน่นอนครับหัวหน้า!
มันคือช่องระบายอากาศ
แม้แต่ค่ายใต้ดินและดินแดนใต้ดินหลายแห่งก็มีช่องระบายอากาศเป็นของตัวเองที่เชื่อมต่อถึงกัน... และ..
อ๊าาา!
อย่างนี้นี่เอง!
หัวหน้าครับ ผมรู้ว่าท่านไม่ได้เสียสติไปแล้ว”
บางคนกระโดดกอดกันอย่างตื่นเต้นดีใจ ในขณะที่คนอื่น ๆ มองไปที่หัวหน้าของพวกเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา
“โฮ... หัวหน้าครับ ดูสิครับว่าผมร้องไห้เพราะเป็นห่วงท่านขนาดไหน?
ท่านไม่มีหัวใจบ้างเลยเหรอครับ?
ถ้ารู้อยู่แล้วทั้งหมด ทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่แรกล่ะครับ?”
“หัวหน้าครับ ท่านคิดว่าการทำตัวลึกลับกับพวกเรามันเท่มากหรือไง?
รู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วงกันแค่ไหน?
แต่เพื่อความแน่ใจ... ท่านไม่ได้เพี้ยนไปแล้วใช่ไหมครับ?”
เวย์นมองลูกทีมของเขาอย่างพูดไม่ออก พลางภาวนาขอความอดทนอยู่ในใจ เพราะ ณ วินาทีนี้ เขาอยากจะเขกหัวพวกเขาสักคนสองคนจริงๆ
ทุกคนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกลับมาจดจ่อกับภารกิจตรงหน้า
"ท่านหัวหน้า ท่านตั้งใจจะให้พวกเราแทรกซึมเข้าไปในห้องผ่านทางนี้ใช่ไหมครับ"
"ถูกต้อง
และในเมื่อพวกนายก็รู้ดีเรื่องช่องระบายอากาศกันอยู่แล้ว แล้วจะมัวรออะไรกันอยู่?
ลงมือได้แล้ว!"
"รับทราบครับ!"
เมื่อสิ้นคำสั่ง ทุกคนต่างก็รีบขยับตัวกันทันที
แต่ก่อนที่พวกเขาจะปีนเข้าไปในช่องระบายอากาศ พวกเขายังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องทำก่อน