บทที่ 656 - จุดจบของผู้ที่จับตัวซินเดอเรลล่าไป

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ผัวะ!

ฉึบ!

"อ๊ากกกกกก!!!"

เสียงกรีดร้องและโหยหวนของผู้ล้มตายดังขึ้นทั่วทุกหนทุกแห่ง ขณะที่แลนดอนเคลื่อนที่ผ่านกองทหารยามราวกับสายลมที่เกรี้ยวกราด

"ไอ้บ้านี่มันตัวอะไรกันวะ?!

ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้?"

"บ้าเอ๊ย!

เขาเป็นแฟรี่จริงๆ เหรอ?"

"อ๊ากกกก!!!"

ทหารยามที่กำลังจะตายอย่างรวดเร็วล้วนรู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนส่งความเจ็บปวดทั้งหมดในโลกมาที่พวกเขา

ทุกการเคลื่อนไหวของแลนดอนนั้นแม่นยำและเที่ยงตรง เพราะมันเล็งไปที่อวัยวะสำคัญของพวกเขาในดาบเดียว

ไม่ว่าจะเป็นลำคอ หัวใจ หรือแม้แต่กะโหลกศีรษะ ทั้งหมดทำให้พวกเขาตายอย่างปราศจากความปรานี

ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!

พวกเขารู้สึกเหมือนสัมผัสได้ถึงทุกส่วนของอวัยวะภายในที่บาดเจ็บ ซึ่งฉีกออกจากกันอย่างรวดเร็วในพริบตา

และเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ให้ตายสิ แม้แต่การหายใจก็ยังทำให้พวกเขาเจ็บปวด

บรรดาผู้ที่ยังยืนอยู่ มองดูสหายที่กำลังจะตายด้วยความหวาดกลัวและเริ่มถอยหลังไปหลายก้าวแทน

ความเย่อหยิ่งทั้งหมดของพวกเขาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวังและความวิตกกังวล ขณะที่พวกเขาสับสนว่าควรทำอย่างไรในตอนนี้

มันจะดีกว่าไหมถ้าพวกเขาจะถอยหนี และเสี่ยงให้ครอบครัวต้องตายโทษฐานที่เป็นทหารหนีทัพ... หรือพวกเขาควรจะยอมตายด้วยน้ำมือของสัตว์ประหลาดแฟรี่ตนนี้

พวกเขาเริ่มขยับไปมาด้วยความสับสน ราวกับว่ากำลังเต้นรำอยู่

แต่สำหรับผู้ที่ยังไม่ได้แต่งงานและสูญเสียครอบครัวไปแล้วด้วยโรคภัยไข้เจ็บและอื่นๆ พวกเขามองดูสถานการณ์และตัดสินใจที่จะเสี่ยงดู

ช่างแม่งสิ!

พวกเขาจะหนีให้ได้

หนีไปอาศัยอยู่อาณาจักรอื่นไปตลอดชีวิตไม่ดีกว่าหรือ?

พวกเขาได้แต่ภาวนาว่าเส้นทางที่พวกเขาเลือกที่จะหลบหนีในคืนนี้ จะไม่ใช่เส้นทางเดียวกับที่ผู้นำของพวกเขาจะใช้เพื่อมาที่ฐาน

มิฉะนั้นพวกเขาจะถูกจับและถูกฆ่า

ขณะที่พวกเขามองดูสัตว์ประหลาดแฟรี่สังหารสหายของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง พวกเขาก็รีบหาทางฝ่าออกไปและวิ่งไปยังทางออก

"ท่านผู้บัญชาการ พวกเราขออภัย

แต่ไม่มีทางที่เราจะฆ่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้"

"ใช่แล้ว ท่านผู้บัญชาการ

เขาแข็งแกร่งเกินไป!

การขอให้เราสู้กับเขาก็เหมือนกับขอให้เราสู้กับกองทัพทั้งกองทัพ

ดังนั้น ท่านผู้บัญชาการ ท่านก็สู้คนเดียวเถอะ!"

เช่นเดียวกับแมลงวัน พวกที่ไร้ความรับผิดชอบวิ่งหนีไปเพื่อรักษาชีวิตของตนเอง

และทั้งหมดนี้ก็ยิ่งทำให้ผู้บัญชาการโกรธมากขึ้นไปอีก

"ไอ้พวกเวร!

กลับมาเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง!

ข้าบอกให้กลับมาเดี๋ยวนี้!

ไอ้พวกบัดซบ!

ถ้าหากพวกไร้ค่าอย่างพวกแกคนไหนถูกจับได้ ข้าจะถลกหนังพวกแกทั้งเป็นแล้วเอาไปจุ่มในน้ำซุปสำหรับมื้อค่ำเป็นการส่วนตัว!!" ผู้บัญชาการกล่าวขณะมองไปยังชายที่ตอนนี้เปิดทางออกได้สำเร็จและกำลังจะหนีไป

ฟิ้ววววว!!!!

ลมหนาวในยามค่ำคืนพัดเข้ามา ทำให้ทุกคนตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าพวกเขามีโอกาสที่จะหลบหนี

แม้แต่บางคนที่มีครอบครัวก็ตัดสินใจที่จะทิ้งทุกอย่างและรักษาชีวิตของตัวเองไว้สำหรับคืนนี้

อย่างที่เขาว่ากัน แม้จะมีปัญหามากมายอยู่ตรงหน้า... แต่ก็ต้องรอให้ถึงเวลาก่อนจึงจะแก้ได้

ท้ายที่สุดแล้ว โอกาสก็มาเพียงครั้งเดียว

และใครจะรู้ บางทีนี่อาจเป็นวิธีที่สวรรค์พยายามจะช่วยพวกเขา

แล้วทำไมไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ล่ะ?

"หนี!

มันคือปีศาจ!

หนีเร็ว!"

1 ใน 3 ของคนทั้งหมดตัดสินใจที่จะหนี ในขณะที่คนส่วนใหญ่กัดฟันและเลือกที่จะฆ่าแฟรี่สัตว์ประหลาดตัวนี้ให้สิ้นซาก

อ๊ากกกก!!!!

ผู้บัญชาการขยุ้มผมตัวเองด้วยความโกรธก่อนจะตบหน้านายธนูคนหนึ่งที่อยู่รอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว

เพี๊ยะ!!

"พวกแกทั้งหมดรออะไรกันอยู่?

ยิงไอ้เวรนั่นเดี๋ยวนี้!"

"แต่ท่านผู้บัญชาการ คนของเรากำลังต่อสู้และล้อมเขาอยู่

ดังนั้นถ้าเรายิง เราอาจจะฆ่าพวกเขาไปด้วย!"

"แล้วนั่นมันใช่ปัญหาของพวกแกหรือไง?

ทุกคนยิงเดี๋ยวนี้!!!"

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

พลธนูทุกคนยิงออกไป และดวงตาของผู้บัญชาการก็เบิกกว้างด้วยความหวังขณะที่เขาบีบไหล่ของนักรบที่ยืนอยู่ทางซ้ายของเขา

แต่ผู้บัญชาการจะรู้สึกสบายใจกับการยิงเพียงรอบเดียวได้อย่างไร?

"ยิงต่อไปจนกว่าลูกธนูของพวกแกจะหมด

ฮ่าห์ๆๆๆๆๆๆๆๆ!

ยิง! ยิง! ยิง!"

ตอนนี้ผู้บัญชาการดูเหมือนคนบ้า ขณะที่เขารู้สึกว่าชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว

"โอ๊ยยย!"

"อ๊ากกกก!"

สายลมที่รุนแรงประกอบกับเสียงอันน่าสยดสยองของเหยื่อ ทำให้พลธนูทุกคนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบไปถึงแก่นกลางของพวกเขา ทำให้พวกเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

และ ณ จุดนี้ พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังสั่นเทาเพราะลมหนาวหรือเพราะเสียงอันน่าสยดสยองของสหายกันแน่

สำหรับผู้บัญชาการแล้ว เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

ฮ่าห์ๆๆๆๆๆๆๆ!

เขามีความสุขมากจนรู้สึกเหมือนได้รับรางวัลเป็นที่ดินศักดินา เหมืองทอง หรือแม้แต่อัญมณี

เขายิ้มอย่างมีชัย ขณะมองดูลูกธนูที่ปักลงบนผิวหนังของคนของเขา

ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ไม่มีทางที่ใครจะรอดไปได้

พลธนูยิงธนูให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้จนกระทั่งหมดในที่สุด

ตรงกลางนั้นคือกองศพที่มีลูกธนูปักอยู่จำนวนนับไม่ถ้วน

กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว และชายทุกคนรู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขาได้ผ่านบททดสอบจากสวรรค์มาแล้ว

พวกเขายิ้มและโห่ร้องด้วยชัยชนะเมื่อเห็นผลจากความพยายามของพวกเขา

"เยสสสสส!!"

"ทุกคน ในที่สุดมันก็จบลงแล้ว

พวกเจ้าที่อยู่ต่อจะได้รับรางวัลอย่างงาม

แต่สำหรับพวกที่หนีไป ไม่ต้องกังวล... พวกมันหนีไปได้ไม่ไกลหรอก

เพราะข้าจะจัดการตามล่าพวกมันและตัดหัวพวกมันในคืนนี้เป็นการส่วนตัว!!

นั่นคือสิ่งที่พวกมันจะได้รับจากการขัดคำสั่งของข้า!" ผู้บัญชาการพูดอย่างเย่อหยิ่งขณะหันหลังให้กับกองศพ

แต่ขณะที่เขาพูด ความสนใจของทุกคนก็ละไปจากใบหน้าของเขาและไปจดจ่ออยู่ที่กองศพที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนพื้นแทน

มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ?

ด้วยเหตุผลบางอย่าง พวกเขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้

และก็จริงอย่างที่คิด พวกเขามีเหตุผลที่จะต้องตื่นตระหนก

"อา... ดูนี่สิ?

ตอนนี้พวกเจ้าทุกคนทำชุดกลางคืนของข้าพังหมดแล้ว" แลนดอนกล่าวขณะหยิบชายเสื้อของเขาขึ้นมา

เขากระโดดออกมาจากกองศพราวกับตัวการ์ตูนและชี้ไปที่เสื้อผ้าของเขาอย่างขี้เล่น

ผู้บัญชาการหันกลับมาทันทีและมองเขาด้วยความตกใจ

"ไม่! ไม่! ไม่! ไม่!

แกยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?"

"ลองเดาดูสิ!"

"เจ้า...เจ้าไม่ใช่มนุษย์!"

"เฮ้อ... ข้าก็พยายามบอกพวกเจ้าอยู่แล้วนี่ ว่าข้าคือแม่ทูนหัวนางฟ้า

เข้าใจไหม?

เอาล่ะ กลับมาเข้าเรื่องของเรากันต่อดีไหม?"

"ไม่! ไม่! ไม่!!!"

‘ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!’

‘อ๊ากกกกกกกกกก!!!’

แลนดอนรีบจัดการกับพลธนูที่ไร้ทางสู้เพราะไม่มีลูกธนู ก่อนที่จะไปจัดการกับพวกหัวหน้าและบอสตัวสุดท้าย

และในท้ายที่สุด ใบหน้าครึ่งซีกของเขาก็ถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน

เขาใช้ระบบปลดผนึกห้องขังนักโทษอย่างรวดเร็ว และเหล่านักโทษก็กรูกันเข้ามา ทุกคนวิ่งมาพร้อมกับดาบในมือ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นกลับทำให้พวกเขาถึงกับพูดไม่ออก

"ย๊ากกกกกก!!..."

เอ๊ะ?

อะไรวะ?

การต่อสู้อยู่ไหน?

(-_-`)