บทที่ 635 - การดูหมิ่นราชวงศ์

"หยุด!

ขอให้ทุกคนลงจากรถม้าทั้ง 12 คันและเตรียมพร้อมสำหรับการตรวจค้นร่างกายและรถม้าอย่างละเอียด

ขอย้ำอีกครั้ง!

ขอให้ทุกคนลงจากรถม้าเพื่อทำการตรวจค้นร่างกายและรถม้า"

—ความเงียบเข้าปกคลุม—

สกายและคนของเขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ไอ้พวกทึ่มนี่เพิ่งจะสั่งให้พวกเขาลงไปข้างนอกงั้นเหรอ?

บ้าอะไรกันวะ?

นี่มันไม่เป็นไปตามบทที่วางไว้เลยนี่นา!

"ฝ่าบาท!

กระหม่อมคิดว่าคนพวกนี้คงจะบ้าไปแล้ว

พวกมันคาดหวังให้เจ้าชายอย่างองค์ชายสกายมายืนอยู่ข้างนอกเหมือนชาวบ้านสามัญชนอย่างนั้นหรือพะย่ะค่ะ?

ฝ่าบาท นี่เป็นการดูหมิ่นพระองค์อย่างร้ายแรงพะย่ะค่ะ!"

"ใช่พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!

คนพวกนี้มันจะมากเกินไปแล้ว!!!"

ความตึงเครียดในอากาศดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้น ขณะที่คนของสกายที่อยู่ในรถม้าต่างก็เดือดดาลด้วยความโกรธ

ลมหายใจของพวกเขาหนักหน่วงขึ้นและในใจของพวกเขาก็ดูเหมือนจะคิดถึงสิ่งเดียวเท่านั้น: ฆ่า!

พวกเขาจับดาบของตนโดยไม่รู้ตัวราวกับว่าจะชักมันออกมาได้ทุกเมื่อ

สกายมองพวกเขาแล้วยิ้ม

"พวกเจ้า 3 คนใจเย็นๆ ก่อน

เหตุผลที่พวกเขาทำเช่นนี้คงเป็นเพราะพวกเขาไม่รู้ถึงสถานะของข้าที่เป็นเจ้าชาย

พูดให้ถึงที่สุด ในสายตาของพวกเขา บางทีข้าอาจจะเป็นผู้แอบอ้างก็ได้

ดังนั้นถ้าเราแสดงตราประทับหลวง รวมถึงสิ่งของที่จำเป็นเพื่อพิสูจน์คำกล่าวอ้างของข้า ก็น่าจะเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?"

ทันใดนั้น ดวงตาของทุกคนก็เป็นประกาย

ใช่!

ฝ่าบาทพูดถูก

พวกเขาจัดการกับอารมณ์ของตนเองและยิ้มให้กันอย่างมั่นใจ

และในไม่ช้า หนึ่งในนั้นก็ก้าวลงจากรถม้าอย่างใจเย็นพร้อมกับท่าทีเย่อหยิ่งบนใบหน้า

คนผู้นี้คือโทมัส ผู้ที่เคยซื้อเครื่องประทินความงามทั้งหมดให้สกายก่อนหน้านี้

โทมัสเดินเข้าไปหาทหารยามและสะบัดข้อมือเพื่อแสดงตราประทับหลวงให้พวกเขาดู

"นี่!

ข้าเชื่อว่าแค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

ลืมตาของพวกเจ้าแล้วดูนี่ให้ดีๆ

นี่จะพิสูจน์ถึงตัวตนของนายท่านของพวกเรา

และถ้าพวกเจ้ายังไม่เชื่อ ก็ดูของอย่างอื่นพวกนี้ด้วยสิ"

ทหารยามเหลือบมองสิ่งของทั้งหมดที่ถูกนำเสนอให้พวกเขาดูคร่าวๆ

ขณะที่พวกเขามอง โทมัสก็เย้ยหยันพวกเขาและคิดว่าความเงียบของพวกเขานั้นเป็นเพราะสำนึกเสียใจกับการกระทำก่อนหน้านี้

เป็นไปตามคาด ชื่อเสียงและยศฐาบรรดาศักดิ์ของนายท่านของเขายังคงทำให้ผู้คนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

เมื่อรู้จักนายท่านของเขาดี หลังจากที่พวกเขาได้เข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว ไอ้พวกชั้นต่ำพวกนี้ก็จะหายตัวไปจากหน้าแผ่นดินเฮิร์ตฟิเลียอย่างลึกลับ

สำหรับการที่พวกมันทำให้ฝ่าบาทสกายต้องอัปยศอดสูเช่นนี้ นี่คือผลลัพธ์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับพวกมันแล้ว

"ว่าไง?

ตอนนี้พวกเจ้าสำนึกผิดแล้วสินะ?

เอาเถอะ ยังไม่สายเกินไปที่จะกลับตัวกลับใจ

ดังนั้นถ้าพวกเจ้าตระหนักถึงตำแหน่งของนายท่านของพวกเราอย่างถูกต้องแล้ว ก็รีบหลีกทางไปเสียเดี๋ยวนี้!" โทมัสพูดอย่างเย็นชาขณะเก็บสิ่งของคืนจากพวกเขา

และขณะที่เขากำลังจะเดินจากไป เขาก็ได้ยินทหารบางคนหัวเราะเบาๆ

"แขกผู้มีเกียรติ... ไม่สิ!... ท่านผู้ใต้บังคับบัญชาที่เคารพขององค์ชายสกาย

คืออย่างนี้นะ ไม่ว่านายของท่านจะเป็นเจ้าชายหรือกระทั่งพระเจ้า... หากเขาต้องการจะก้าวเข้าไปในพระราชวัง เขาก็ต้องปฏิบัติตามกฎและทำตามที่ได้รับคำสั่ง

อย่างที่ข้าได้กล่าวไป ให้คนของท่านลงจากรถม้าและเตรียมพร้อมสำหรับการตรวจค้นร่างกายและรถม้าอย่างละเอียด

ข้าจะไม่พูดซ้ำอีก

เข้าใจแล้วใช่หรือไม่ ท่านผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์ชายสกาย?"

"ไอ้พวกขยะ!

บังอาจนัก!!!" โทมัสอุทาน

ณ จุดนี้ ร่างกายของเขาทั้งร่างสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

เขากำหมัดแน่นและพยายามหายใจอย่างยากลำบาก

"พวกแกมันโง่!

พวกแกรู้หรือไม่ว่ากำลังเรียกร้องอะไรอยู่?

นี่พวกแกคิดจะหาเรื่องกับพวกเรารึไง?

ข้าจะบอกอะไรให้!

เมื่อเราได้เข้าเฝ้าราชินีของพวกเจ้า เราจะทูลร้องเรียนต่อพระนางเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่น่าอัปยศอดสูนี้อย่างแน่นอน

ดังนั้นถ้ารู้ว่าอะไรดีสำหรับตัวเอง ก็ปล่อยให้พวกเราผ่านเข้าไปเดี๋ยวนี้!!"

ยิ่งโทมัสพูดมากเท่าไหร่ พวกทหารยามก็ยิ่งยิ้มมากขึ้นเท่านั้น

ร้องเรียนต่อราชินีของพวกเขางั้นเหรอ?

ให้ตายเถอะ!!

ดูเหมือนว่าชาวต่างชาติพวกนี้จะไม่รู้เลยว่าราชินีของพวกเขาเป็นใคร

ถ้าอย่างนั้น พวกเขาก็คงต้องได้เรียนรู้บทเรียนราคาแพง

"เอาล่ะ ท่านผู้ใต้บังคับบัญชา

หลังจากที่ท่านทำตามที่เราบอกและเข้าไปข้างในแล้ว ท่านก็เชิญไปร้องเรียนได้ตามที่ท่านต้องการเลย

แต่สำหรับตอนนี้ ท่านต้องปฏิบัติตามกฎของเราถ้าหากต้องการจะเข้าไป

แล้วจะเอายังไงดีล่ะ?"

"เจ้า! เจ้า! เจ้า! เจ้า! เจ้า!!!

คอยดูเถอะ!"

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินกลับไปหาสกายอย่างฉุนเฉียว

และเมื่อไปถึงที่นั่น เขาก็เสริมเติมแต่งเรื่องราวที่กุขึ้นเองเข้าไป ทำให้สกายระเบิดความโกรธออกมาเช่นกัน

บัดซบ!

ตั้งแต่มาถึงอาณาจักรนี้ เขาก็ถูกพวกชั้นต่ำพวกนี้ดูหมิ่นดูแคลนอยู่ตลอดเวลา

เขารีบควบคุมอารมณ์ของตนเองและหรี่ตามองไปยังทหารยามที่อยู่ข้างหน้า

"โทมัส!"

"พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!"

"ไปบอกคนอื่นๆ ให้ทำตามที่พวกเขาได้รับคำสั่ง"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่

จงมุ่งไปที่เป้าหมายสำคัญ นี่เป็นเพียงก้าวเล็กๆ ที่เราต้องข้ามผ่านไปเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

ไปได้แล้ว"

"พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"

"ดี!

ข้าอยากจะเห็นนักว่าคนพวกนี้จะมีลูกไม้อะไรซ่อนอยู่อีก"

เมื่อพูดจบ สกายและคนของเขาก็ทำตามที่ได้รับคำสั่ง

มีทหารยามกว่า 200 นายในแต่ละกะที่คอยดูแลทุกคนที่เข้าหรือออก

ดังนั้นการตรวจค้นของพวกเขาจึงใช้เวลา 20 นาทีก่อนที่พวกเขาจะถูกส่งไปยังห้องรับรองเพื่อกรอกเอกสารบางอย่างอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่า พวกเขาให้คนบางส่วนอยู่เฝ้ารถม้าเพื่อปกป้องข้าวของในขณะที่พวกเขารอ

แล้วพวกเขาต้องรอนานแค่ไหนกว่าเพเนโลพีจะส่งคนมาเรียก?

เอาล่ะ ดูจากสถานการณ์แล้ว เวลา 4 ชั่วโมงเต็มได้ผ่านไปแล้ว และพวกเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน

"ฝ่าบาทสกาย ดูเหมือนว่าราชินีเพเนโลพีผู้นี้จะเป็นพวกหัวสูงนะพะย่ะค่ะ

ดูสิว่าพระนางปล่อยให้เรารอนานแค่ไหน?"

"ใช่พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท

ยิ่งไปกว่านั้น พระนางยังเรียกพวกสามัญชนพวกนี้เข้าไปก่อนพวกเราอีก

เห็นได้ชัดว่าพระนางเป็นพวกที่ยังไม่สิ้นพยศ"

สกายฟังคนของเขาพลางยกยิ้มที่มุมปาก

"ตอนนี้นางอาจจะพยศไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น

เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงไปหรอก

ข้ามั่นใจว่าทันทีที่นางได้เห็นเสน่ห์ของข้า นางจะต้องเชื่องลงในพริบตา... เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ผ่านมานั่นแหละ"

"สมกับที่เป็นองค์ชายผู้ปราบพยศสตรีโดยแท้พ่ะย่ะค่ะ"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!"

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น พลันมีเสียงฝีเท้าที่ย่างก้าวเข้ามาหาอย่างใจเย็น

"องค์ชายสกายเพคะ?

องค์ราชินีทรงมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าแล้วเพคะ"

"ดี!

นำทางไป"

"เพคะ องค์ชาย"