บทที่ 579 แขกในงานเลี้ยงเพิ่มเติม

"อินกรอท!"

"พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!"

"จัดการต้อนรับเขาให้ดี!"

"ตามพระประสงค์พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"

"ดี!"

อย่างรวดเร็ว ชายร่างยักษ์สูงใหญ่กำยำที่ชื่ออินกรอท... ก็กระชากวิลเลียมอย่างแรงและฉีกเสื้อคลุมสีน้ำเงินของเขาออกอย่างรุนแรง

แคว่ก!

ปัง!

ชายอีกหลายคนก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและจับวิลเลียมกดลงกับพื้นใกล้กองไฟ

เขานอนคว่ำหน้าอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังหันขึ้นฟ้าและหน้าท้องแนบอยู่กับพื้นดินที่เย็นเฉียบ

แล้วพวกเขาจะทำให้เขาปริปากพูดได้อย่างไร?

คือ... ตอนแรกอินกรอทวางแผนที่จะถลกหนัง (ลอกผิวหนังของเขาออกหลายๆ ชั้น) ก่อนจะเผาด้วยไฟ ตัดนิ้ว ควักลูกตา และอื่นๆ อีกมากมาย

"เดี๋ยวก่อน!" คอนเนอร์พูดขึ้น ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปหาวิลเลียมและบีบกรามของเขาอีกครั้ง

"ลูกพี่ลูกน้อง!

นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้ว

พูดมาตอนนี้ หรือไม่ก็เจอ..."

ถุย!

--เงียบกริบ--

คอนเนอร์ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะตัวสั่นเทาด้วยความโกรธในที่สุด

ไอ้ลูกหมานี่กล้าถ่มน้ำลายใส่เขางั้นรึ?

ไอ้เวรนี่ไม่แม้แต่จะรอให้เขาพูดจบประโยคก็ถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาแล้ว

เขาเช็ดน้ำลายของวิลเลียมออกจากใบหน้าอย่างใจเย็นด้วยมือที่สั่นเทา และรู้สึกว่าลมหายใจของเขาหนักขึ้นทุกวินาที

บ้าเอ๊ย!

ไอ้สารเลวคนนี้เพิ่งจะถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าอันสูงส่งของเขาต่อหน้าคนของเขา รวมทั้งคนของอีไลด้วยงั้นรึ?

เจ้าชายจอมปลอมนี่กล้าดียังไงมาถ่มน้ำลายใส่เขา?

มันคิดว่ามันเป็นใคร?

คอนเนอร์มองไปรอบๆ และเห็นคนของอีไลทุกคนพยายามกลั้นหัวเราะ

และเมื่อเขาหันไปมองอีไลในที่สุด เขาก็เห็นว่าพี่ชายที่ดีของเขาคนนี้ก้มหน้าลงราวกับว่ากำลังโค้งคำนับ

แต่ถ้าสังเกตให้ดีๆ จะเห็นว่าไหล่ของอีไลก็สั่นเล็กน้อยเช่นกัน

บัดซบ!

เขากำลังหัวเราะเยาะข้างั้นรึ?

ใบหน้าของคอนเนอร์เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอับอายและความโกรธ และเขาก็กำหมัดแน่นด้วยความเดือดดาลขณะจ้องมองไปที่ตัวการที่ก่อเรื่องทั้งหมด

นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาถูกทำให้อับอายต่อหน้าธารกำนัลอย่างเปิดเผย

ใช่แล้ว!

ครั้งแรกเกิดขึ้นที่เบย์มาร์ด และแน่นอนว่าเป็นฝีมือของแลนดอน

และตอนนี้ เจ้าชายตัวปลอมคนนี้ก็ทำให้เขาต้องอับอายอย่างมากเช่นกัน

อีไลมองไปที่คอนเนอร์และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

ใครใช้ให้เขาพูดมากเองล่ะ?

ถ้าเขาอยากจะทรมานวิลเลียม เขาก็น่าจะลงมือทำไปตั้งนานแล้ว

ดูสิ! แม้แต่นักโทษก็ยังเบื่อที่จะฟังเสียงน่ารำคาญของเขาเลย

คอนเนอร์มองทุกคนและรู้สึกเหมือนอยากจะขุดหลุมแล้วฝังตัวเองลงไปตรงนั้น

ดังนั้น เพื่อกลบเกลื่อนความอับอายของตน เขาก็เตะวิลเลียมหลายครั้งอย่างรวดเร็ว

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

"แกกล้าดียังไง?!!!!"

คอนเนอร์เตะวิลเลียมอย่างสุดแรงและกระทืบนิ้วของเขาด้วย

แต่ไม่ว่าลูกเตะของเขาจะรุนแรงเพียงใด วิลเลียมก็ไม่เคยร้องไห้หรือส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมาเลย

และเมื่อคอนเนอร์รู้สึกว่าเขาได้ระบายอารมณ์จนพอใจแล้ว เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างใจเย็นเพื่อพยายามสงบหัวใจที่ร้อนรุ่มของเขา

"อินกรอท!"

"พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!"

"มอบความเจ็บปวดให้เขาสองเท่า"

"ตามพระประสงค์พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"

อินกรอทหยิบมีดที่ดูเหมือนมีดแล่เนื้อ 2 เล่มออกมาแล้วลับมันเข้าด้วยกันอย่างใจเย็น

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงใบมีดดังก้องไปทั่วทุ่งที่เงียบสงบ

ในทางกลับกัน วิลเลียมทำใจให้สงบนิ่งดั่งสระน้ำที่ไร้คลื่น

ไม่ว่าเขาจะชอบหรือไม่ เขาก็ไม่สามารถหนีจากการถูกทรมานได้

แล้วทำไมไม่เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมแทนล่ะ?

ในไม่ช้า เสียงมีดที่เสียดสีกันก็เงียบลง

ถึงเวลาที่การทรมานจะเริ่มต้นขึ้น

และในขณะที่ใบมีดกำลังจะฟันลงบนแผ่นหลังของวิลเลียม ทุกคนก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ประหลาดๆ ที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

เอ๊ะ?

เสียงอะไรน่ะ?

ทุกคนสับสนอย่างสิ้นเชิงและมองไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังมาพร้อมกับดาบและธนูในมืออย่างมั่นคง

อีไลและคอนเนอร์รู้สึกเหมือนเคยได้ยินเสียงประหลาดนี้จากที่ไหนมาก่อน... แต่พวกเขาก็นึกไม่ออกว่าที่ไหน

วรื้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!

แลนดอนและพรรคพวกของเขามาถึงแล้ว!

ยานพาหนะของกองทัพหลายคันขับพุ่งเข้ามาในที่เกิดเหตุอย่างบ้าคลั่ง

และขณะที่พวกเขาขับเข้ามา ชายหลายคนก็หลีกทางให้โดยไม่รู้ตัวพลางมองดูยานพาหนะเหล่านั้นด้วยความทึ่ง

พวกเขามีความคิดคร่าวๆ ว่าราชรถสวรรค์เหล่านี้คืออะไร แต่พวกเขาไม่แน่ใจว่าความคิดของพวกเขาถูกต้องหรือไม่

ท้ายที่สุด มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยไปเบย์มาร์ดกับคอนเนอร์และอีไลมาก่อน

ดังนั้นหลายคนจึงเคยได้ยินเรื่องนี้ แต่ไม่เคยเห็นกับตาตัวเอง

วรื้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!

แลนดอนและคนของเขาขับผ่านส่วนที่ 1 และ 2 อย่างรวดเร็ว... ก่อนจะมาถึงส่วนที่ 3 ในที่สุด

สถานที่นั้นกลายเป็นโกลาหลอย่างรวดเร็ว ชายหลายคนกระโดดหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกยานพาหนะชนเมื่อมันขับผ่าน

"พวกมันมาทางนี้แล้ว!

กระโดดหลบ!!!!"

"ปัง!"

"บ้าเอ๊ย!

ข้าว่าขาข้าเพิ่งเจ็บเมื่อกี้นี้เอง"

"ฮ่าๆๆๆๆ!

เพื่อนเอ๊ย... แกน่าจะเห็นท่ากระโดดของตัวเองนะ

อย่างกับตั๊กแตนตำข้าวบินเลย"

"เออ...แต่ว่ากันตามตรงนะ แกคิดว่าพวกเขาเป็นชาวเบย์มาร์ดรึเปล่า?"

"ข้า...ข้าคิดว่าน่าจะใช่ที่สุดแล้ว"

"แต่ถ้าใช่ แล้วพวกเขามาที่นี่ทำไม?

อ๋า! หรือว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อต่อสู้กับเจ้าชายภูตินั่นด้วย?"

"เดี๋ยวนะ!

ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงได้เป็นที่นิยมขนาดนี้?

ทำไมทุกคนถึงอยากได้ตัวเขานัก?

แน่ใจนะว่าบรรพบุรุษของเขาไม่ได้สาปแช่งเขาก่อนที่เขาจะเกิดมา?

ทำไมศัตรู 3 กลุ่มที่แตกต่างกันถึงเลือกโจมตีคนคนเดียวกันในวันเดียวกัน?

เขามีโชคร้ายบัดซบอะไรขนาดนี้?

เฮ้อ... ข้าชักจะสงสารเขาขึ้นมาแล้วสิ"

"จะสงสารโง่ๆ ไปทำไม?

จะบอกอะไรให้...เรื่องแบบนี้ ไม่มีมูลหมาไม่ขี้หรอก"

ถ้าอย่างนั้น ถ้าหมอนี่เป็นคนดี แล้วทำไมทุกคนถึงแห่กันมาโจมตีเขาล่ะ?

แม้แต่คนจากเบย์มาร์ดก็ยังต้องการหัวของเขาเหมือนกัน

แล้วจะไปสงสารอะไรบ้าๆ บอๆ?

"ใช่!

ข้ามั่นใจว่าชาวเบย์มาร์ดพวกนี้ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่"

"เจ้าพูดถูก!

พวกเขามาที่นี่เพื่อจัดการเขาให้สิ้นซากเหมือนกันแน่นอน"

"_"

วรื้นนนนนนนนนน!

เอี๊ยดดดดดดดดด!

รถสามคันแรกที่อยู่ด้านหน้า ‘ดริฟต์’ และในที่สุดก็จอดในแนวทแยงคั่นอยู่ระหว่างวิลเลียมและเจ้าชายอีกสองคนพอดี

และก่อนที่ใครจะทันได้พูดหรือทำอะไร ประตูรถก็เปิดผางออก..... และทหารในเครื่องแบบหลายนายก็กรูออกมา

ปัง!

"พบเป้าหมายแล้ว!

ล้อมเป้าหมายไว้เดี๋ยวนี้

เคลื่อนพล! เคลื่อนพล! เคลื่อนพล! เคลื่อนพล!!!!"