บทที่ 550 จองแล้ว
บทที่ 550 จองแล้ว
“ปัง!”
"ฝ่าบาท!
พวกมันไม่เห็นหัวฝ่าบาทเลยพ่ะย่ะค่ะ!
พวกมันคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
"ฝ่าบาท.... พวกมันเอาช่องจอดสุดท้ายไปแล้ว
แล้วตอนนี้ พวกมันคาดหวังให้เราทอดสมอแล้วพายเรือเล็กเข้าฝั่งอย่างนั้นรึพ่ะย่ะค่ะ?
บ้าสิ้นดี!"
"ฝ่าบาท... กระหม่อมคิดว่าเราไม่ควรให้เศษแก้วพวกนั้นกับมันอีกต่อไปพ่ะย่ะค่ะ!"
(*"^)
เหล่าบุรุษต่างบ่นระบายความในใจจนกระทั่งมีคนหนึ่งเหลือบไปเห็นที่ว่างหลายจุดอยู่ตรงสุดปลายชายฝั่ง
"ฝ่าบาท... กระหม่อมคิดว่ากระหม่อมเห็นที่ว่างหลายจุดพ่ะย่ะค่ะ
แต่บนป้ายขนาดมหึมาตรงนั้น.... มันเขียนไว้ว่าทั้งหมดถูกจองไว้สำหรับสิ่งที่เรียกว่าสถานีเบย์คาโรเนียนพ่ะย่ะค่ะ" ควาซี่ ชายร่างกำยำสูงใหญ่ผู้มีแผลเป็นน่ากลัวบนใบหน้ากล่าว
"ฝ่าบาท... ที่ควาซี่พูดก็มีเหตุผลนะพ่ะย่ะค่ะ
แต่เมื่อมองดูตอนนี้ เรือขนาดมหึมาที่ท่าเรือแห่งนี้แสดงให้เห็นว่าเราไม่สามารถจะไปล่วงเกินเจ้าของสถานที่นี้ได้ในเร็ววันนี้
บางทีการทอดสมอด้านนอกอาจจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ"
"ถุย!!!!
ฟังที่เจ้าพูดบ้างสิ?
เจ้าอยากให้ฝ่าบาททำตัวเยี่ยงชาวบ้านรึ?
เจ้ามีความคิดอยู่บ้างรึเปล่า?”
"หึ!... อย่าไปสนใจมันเลย ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันโง่!
เพราะถ้าไม่โง่ แล้วมันจะเสนอให้ฝ่าบาทลดตัวลงต่ำในดินแดนต่างถิ่นเช่นนี้ได้อย่างไร?
นั่นจะไม่ยิ่งทำให้เกียรติของฝ่าบาทต้องเสื่อมเสียหรอกรึ?
แล้วเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่านั่นคือเรือ?"
"ใช่!
เรือที่ทำจากโลหะจะลอยน้ำได้อย่างไรกัน?
ข้าว่านั่นมันตึกที่ถูกออกแบบมาให้ดูเหมือนเรือมากกว่า"
"เดี๋ยวก่อนสหาย... ข้าว่าที่พวกเจ้าพูดก็มีเหตุผลมากนะ
แต่มันจะไม่โง่ไปหน่อยรึที่แค่สร้างตึกโลหะแล้วเอาไปวางไว้ในน้ำแบบนั้น?
มันจะไม่ขึ้นสนิมรึ?
และต่อให้มันเป็นตึกจริงๆ แล้วพวกเขาสร้างมันใต้น้ำได้อย่างไร?
ดังนั้นมันอาจจะเป็นเรือจริงๆ ก็ได้"
"เป็นไปไม่ได้!
มันคือตึก!!!!!"
เหล่าบุรุษโต้เถียงกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สกายจะยกมือขวาขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ
เขาหรี่ตามองเรือขนาดมหึมาน่าเกรงขามลำนั้นอย่างละโมบ
"เหล่าทหาร ไม่ว่ามันจะเป็นเรือหรือตึก... เราจะได้รู้แน่เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ
แต่ข้ารับรองกับพวกเจ้าทุกคนได้เลยว่ามันคือเรืออย่างแน่นอน!
และจากที่เห็น เจ้าของของมันต้องเป็นคนรวยมากแน่ๆ
ดังนั้นจึงพูดได้อย่างปลอดภัยว่าเจ้าของน่าจะมีกำลังสำคัญอยู่ที่นี่ในคาโรน่า
ด้วยเหตุนี้ หากเราผูกมิตรกับคนเช่นนั้น... ภารกิจของเราที่นี่จะต้องง่ายดายอย่างแน่นอน
และใครจะรู้... บางทีเจ้าของอาจจะยกเรืออันงดงามเหล่านี้ให้เราสักลำก็ได้ หากเขารู้ถึงตัวตนของเรา" สกายกล่าวพลางลูบคางของตนอย่างเจ้าเล่ห์
ส่วนคนของเขา เมื่อได้ฟังผู้นำของตนก็ถึงกับพูดไม่ออกในทันที
แม้ว่าบางคนจะสงสัยว่าโครงสร้างเหล่านั้นคือเรือจริงๆ... แต่ความจริงที่ประจักษ์ตรงหน้ามันกระแทกใจพวกเขาอย่างจัง เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นเรือแบบนี้มาก่อน
ขาของพวกเขาอ่อนแรงลงทันทีด้วยความตกใจ และหัวใจก็บีบรัดตัวขึ้นเล็กน้อย
คนพวกนี้ใช้เวทมนตร์ตอนสร้างเรือพวกนี้รึเปล่า?
"ถ้าเช่นนั้นฝ่าบาท... ท่านกำลังจะบอกว่าเราควรนำเรือไปจอดที่นั่นรึพ่ะย่ะค่ะ?" ควาซี่ถาม
"อืมหืม"
"แต่ฝ่าบาท... ที่นั่นมันยังถูกจองไว้อยู่นะพ่ะย่ะค่ะ
ถ้าทำเช่นนั้นเจ้าของจะไม่โกรธพวกเราหรือพ่ะย่ะค่ะ?
ถ้าเราไปจอดที่นั่นจริงๆ แล้วเราจะเข้าทางเจ้าของได้อย่างไร?" ชายอีกคนถาม
สกายมองไปที่ท่าเรือแล้วแสยะยิ้ม
"จองไว้?
เหอะๆ..... ใครจะสำคัญไปกว่าพวกเราได้?
คนฉลาดคนไหนก็ตามที่เห็นธงและสัญลักษณ์ของเรา จะต้องวิ่งเข้ามาประจบเอาใจพวกเราอย่างแน่นอน
เรามีอะไรจะเสนอให้คนพวกนี้ได้มากกว่าใครๆ ในทวีปไพโน่
ดังนั้นแน่นอนว่าเจ้าของสถานที่แห่งนี้ย่อมไม่โกรธ
ไม่!
เขาจะต้อนรับเราอย่างล้นหลามเสียอีก เพราะไม่มีผู้มีอิทธิพลคนไหนที่ไม่รู้ถึงผลประโยชน์และอำนาจที่คนจากทวีปเวนิตต้าถือครองอยู่
แล้วคนเช่นนั้นจะกล้าต่อต้านพวกเขารึ?
นอกจากนั้น การที่ข้าเป็นถึงเจ้าชายก็ยิ่งรับประกันความปลอดภัยของเรามากขึ้นไปอีก..... เพราะไม่มีใครกล้าแตะต้องข้าด้วยกลัวสงครามเต็มรูปแบบจากคนของเรา
ด้วยเหตุนี้ ใครจะสนว่าที่นั่นจะถูกจองไว้หรือไม่?
ตอนนี้ เราได้อ้างสิทธิ์เป็นของเราแล้ว... และข้าอยากจะเห็นนักว่าใครหน้าไหนจะกล้ามาหยุดพวกเรา" สกายกล่าวอย่างหยิ่งผยอง
ส่วนคนของเขา ก็พากันยืดอกสูงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยพร้อมกับมองไปยังท่าเรืออย่างหยิ่งยโสเช่นกัน
ฝ่าบาทพูดถูก!
ใครจะมาหยุดพวกเขาที่นี่ได้?
ไม่มีใครทั้งนั้น!
พวกเขาแล่นเรือไปยังสถานีเรืออย่างสง่างาม และก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว... ตอนนี้พวกเขาเข้าใกล้เรือสวรรค์ขนาดมหึมาลำนั้นอย่างยิ่ง
'งดงาม' พวกเขาคิด
เรือลำนี้ช่างงดงามอย่างแท้จริง และใหญ่กว่าที่พวกเขาคาดไว้เมื่อมองจากระยะไกลมาก
แต่ขณะที่พวกเขากำลังชื่นชมความงามของมัน เรือโลหะ 3 ลำที่มีขนาดไล่เลี่ยกับเรือของพวกเขา... ก็เร่งความเร็วตรงมาทางพวกเขา
พวกเขาขยี้ตาอย่างเร่งรีบ พลางจ้องมองเรือเหล่านี้อย่างงุนงง
เรือโลหะจะแล่นได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?
คนที่พายเรือในเรือพวกนี้เป็นมนุษย์รึเปล่า?
และที่สำคัญกว่านั้น เรือโลหะที่ลอยน้ำได้นี่มันไม่ฝืนกฎลี้ลับอะไรบางอย่างรึ?
ดวงตาของสกายสลับไปมาระหว่างเรือของตนเองกับเรือโลหะอยู่ครู่หนึ่ง... ราวกับพยายามเปรียบเทียบทั้งสองและค้นหาว่าลำไหนคือตัวเลือกที่ดีกว่า
และในไม่ช้า ดวงตาของเขาก็แน่วแน่ด้วยความโลภอย่างมหาศาล... ขณะที่เขามองไปยังเรือโลหะตรงหน้า
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องได้เรือพวกนั้นมาสักสองหรือสามลำให้ได้
"หยุด!
ท่าเรือทั้งหมดนี้ถูกจองไว้แล้ว และมีไว้สำหรับสถานีเรือเท่านั้น
ดังนั้น ได้โปรดออกจากที่นี่ไปและไปหาที่ว่างในท่าเรืออื่นซะ!
ขอย้ำอีกครั้ง ที่นี่ทั้งหมดถูกจองไว้แล้ว!
ดังนั้นโปรดออกไปเดี๋ยวนี้