บทที่ 532 ศัตรูรอบทิศ ( 1 )

‘ติ๊ง!’

‘โฮสต์ได้รับภารกิจช่วยเหลือใหม่!’

แลนดอนกะพริบตาด้วยความประหลาดใจและสับสนเล็กน้อย

ใครกัน?

ดวงตาของเขายิ่งตื่นตัวมากขึ้น ขณะที่เขารีบเหลือบมองภารกิจ

ระบบไม่ได้บอกเขาว่าเขากำลังจะไปช่วยใคร

มันระบุไว้เพียงว่าเขาควรจะมุ่งหน้าไปทางตอนเหนือของอาร์คาดิน่าอย่างช้าที่สุดภายในวันที่ 27 กุมภาพันธ์

กล่าวโดยย่อ สิ่งที่มันทำทั้งหมด... คือให้แผนที่แก่แลนดอนว่าเขาควรจะไปอยู่ที่ไหนสำหรับภารกิจช่วยเหลือ

นอกจากนั้น ภารกิจยังต้องการให้เขาขับยานพาหนะขนส่งของกองทัพแบบปิดที่ไว้ใจได้ออกจากเบย์มาร์ดสำหรับภารกิจนี้

อืม... ดูจากทรงแล้ว ถ้าเขาใช้รถ... เขาน่าจะไปถึงจุดหมายได้ภายในหนึ่งสัปดาห์กับอีก 3 วัน

นั่นคือในกรณีที่เขาเผื่อเวลาสำหรับถนนที่ไม่ดีและเรื่องที่ไม่คาดฝันอื่นๆ ที่อาจเกิดขึ้นกับเขาและทีมในภารกิจช่วยเหลือนี้

โชคดีที่ความง่วงไม่ใช่ปัญหาที่น่ากังวล เพราะคนขับสามารถสลับกันขับและนอนหลับในขณะที่เดินทางต่อไปได้

ถ้าเป็นฤดูร้อนหรือฤดูใบไม้ร่วง เขาจะใช้บอลลูนลมร้อนแทนอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว และการที่เขาจะใช้บอลลูนลมร้อนในการเดินทางนั้นเสี่ยงและท้าทายเกินไป

ประการแรก อากาศบนท้องฟ้าจะหนาวเย็นยะเยือกและเกินกว่าจะทนหายใจเข้าไปเฉยๆ ได้

มันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพอย่างมาก

ประการที่สอง ที่ระดับความสูงเช่นนั้น... เนื่องจากบอลลูนทั้งลูกต้องสัมผัสกับอากาศ ถังแก๊สจะแข็งตัวอย่างแน่นอน

สิ่งนี้จะนำไปสู่หายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเขาและคนของเขา

และถ้าหิมะเกิดตกลงมาในตะกร้าขณะบิน มันจะทำให้ตะกร้าหนักลง

ควรต้องรู้ไว้ว่าในการออกแบบบอลลูนลมร้อน น้ำหนักสูงสุดที่จำเป็นเพื่อให้บอลลูนลอยอยู่ได้โดยไม่เกิดอุบัติเหตุก็ถูกนำมาพิจารณาในการสร้างด้วย

ดังนั้นถ้าหิมะเต็มตะกร้าและเพิ่มน้ำหนักให้กับกลไกทั้งหมด... มันคงจะเลวร้ายมากจริงๆ

กล่าวโดยย่อ ระบบพูดถูกที่ต้องการให้เขาใช้ยานพาหนะขนส่งทางทหารที่พัฒนาขึ้นใหม่บางส่วนสำหรับภารกิจนี้

วิธีการขนส่งอื่นใดล้วนเสี่ยงเกินไปหรือใช้เวลานานเกินไป

แลนดอนมองไปที่กระดานภารกิจและขมวดคิ้ว

‘ระบบ... ข้ากำลังจะไปช่วยคนแค่คนเดียวเหรอ?’

‘อาจจะ... หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้โฮสต์ จำนวนคนที่ได้รับการช่วยเหลือจะขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของโฮสต์แต่เพียงผู้เดียว’

แลนดอนลูบศีรษะของตนเองอย่างสับสนยิ่งกว่าเดิม

เขาแค่ต้องไปให้ถึงตำแหน่งนั้นบนแผนที่แล้วช่วยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลืออย่างนั้นหรือ?

และจริงๆ แล้ว เขาจะไปช่วยใครกันแน่?

‘แน่นอนว่ามีบุคคลหนึ่งที่โฮสต์ต้องช่วยให้ได้ แต่โฮสต์ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าภารกิจนี้เกี่ยวกับใครในตอนนี้ เพราะเมื่อโฮสต์ไปถึงที่นั่น... เขาก็จะเข้าใจเองว่าอะไรหรือใครที่เขาต้องช่วยจริงๆ สำหรับตอนนี้ โฮสต์เพียงแค่ต้องนำคนไปให้เพียงพอสำหรับภารกิจ เพราะในตอนนี้ มีศัตรูหลายกลุ่มกำลังพุ่งเป้าไปที่บุคคลที่ต้องได้รับการช่วยเหลือเป็นรายๆ ไป ดังนั้นโฮสต์ควรทำให้ดีที่สุด!’

เมื่อฟังระบบแล้ว แลนดอนก็ตัดสินใจที่จะไม่คิดมาก... เพราะภารกิจจะต้องสำเร็จไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เนื่องจากความล้มเหลวจะส่งผลให้เขาต้องตาย ซึ่งเป็นการลงโทษจากระบบ

เขารีบดูปฏิทินและเริ่มวางแผนสำหรับวันออกเดินทางในวันพฤหัสบดีที่ 27 กุมภาพันธ์ ซึ่งก็คืออีก 4 สัปดาห์ข้างหน้า

แน่นอนว่าแม้เขาจะออกเดินทางในวันที่ 27 แต่เมื่อดูจากทุกอย่างแล้ว... เขาควรจะไปถึงในอีกหนึ่งสัปดาห์กับอีกสองสามวันให้หลัง

ดังนั้นเขาควรจะไปถึงที่นั่นในช่วงต้นเดือนมีนาคม

แต่ที่แน่ๆ ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับเรื่องนั้น... ก็อย่างที่ระบบได้กล่าวไว้ ในขณะนี้... คนอื่นๆ ก็กำลังวางแผนที่จะกำจัดเป้าหมายที่แลนดอนต้องไปช่วยเช่นกัน

--ฐานทัพลับแห่งหนึ่งระหว่างตอนเหนือและตอนกลางของอาร์คาดิน่า--

ในห้องที่สว่างไสว ชายหนุ่มที่สวมเพียงเสื้อคลุมนอน... นั่งลงอย่างใจเย็นบนขอบเตียงของเขา

แม้ว่าเขาจะเปลือยกายอยู่ใต้เสื้อคลุม เขาก็ยังไม่คิดที่จะผูกเสื้อคลุมหรือปิดบังความเปลือยเปล่าของตนเอง

เขาปล่อยเสื้อคลุมให้เป็นอิสระโดยไม่สนใจในขณะที่นั่งอยู่บนเตียงพลางครุ่นคิด

และชายคลุมหน้าในชุดดำคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเขา เขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจจากความจริงที่ว่าของสงวนของเจ้านายอยู่ใกล้ใบหน้าของเขามากเกินไป

“ฝ่าบาท... นั่นคือข้อมูลทั้งหมดที่กระหม่อมรวบรวมมาได้โดยไม่ถูกจับได้พ่ะย่ะค่ะ” ชายคลุมหน้ากล่าวขณะที่พยายามอย่างยิ่งที่จะตั้งสมาธิในการรายงานสิ่งที่ค้นพบต่อหน้าของสงวนของเจ้านาย

“ฝ่าบาท ได้โปรดแต่งกายให้มิดชิดด้วยเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

(－°εï¸ ¹ε－°)

ส่วนเจ้านายของเขาเป็นใครน่ะหรือ... ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก อีไล บาร์น

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ! ต้องขอบคุณเจ้าโง่นั่น ตอนนี้เราถึงได้รู้ตำแหน่งของน้องชายข้า... หรือควรจะเรียกว่า ลูกพี่ลูกน้องดี”

อีไลยิ้มอย่างโหดเหี้ยมขณะที่คิดว่าโชคของเขาดีเพียงใด

เพราะแม้ว่าสลิธีรินจะพ่ายแพ้ในการต่อสู้ แต่เจ้าโง่นั่นก็ยังช่วยเขาได้อย่างมากด้วยการไปเป็นนักโทษให้วิลเลียม

ใช่!

ก็เพราะเหตุนี้เองที่คนของอีไลได้พบที่ซ่อนหลักของวิลเลียมในที่สุด

นี่เป็นโอกาสที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลองสำหรับอีไลอย่างแท้จริง

เพราะแม้ว่าสลิธีรินจะหมกมุ่นกับการตามหาเจ้าชายภูติมากกว่าเขา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่กังวลกับเรื่องนี้เลย

ตรงกันข้าม เขายังส่งคนจำนวนมากไปตามหาวิลเลียมทั้งวันทั้งคืน... เพราะเขากลัวว่าวิลเลียมจะมาชิงบัลลังก์ไปจากเขาในพริบตา

แต่ตอนนี้เมื่อเขารู้แล้วว่าวิลเลียมอยู่ที่ไหน เขาก็รู้สึกมั่นใจมากกว่าที่เคยเป็นมาทั้งชีวิต

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!”

เสียงหัวเราะอันดังและเกรี้ยวกราดของเขาดังก้องไปทั่วทั้งห้อง ราวกับระลอกคลื่นในสระน้ำนิ่งหลังจากมีก้อนหินถูกโยนลงไป

ใบหน้าของเขาฉาบไปด้วยความพึงพอใจขณะที่เขากำลังชื่นชมตัวเองอย่างลึกซึ้งในใจ

ใครกันที่เจอที่ซ่อนของวิลเลียม?

ก็ข้าคนนี้น่ะสิ!!

แล้วใครคือชายที่ฉลาดที่สุดในอาร์คาดิน่า?

แน่นอนว่าต้องเป็นข้า!

เจ้าชายภูติอะไรกัน?

ให้ตายเถอะ!

ถ้าเขาเก่งกาจขนาดนั้น แล้วคนของข้าจะหาที่ซ่อนหลักของเขาเจอแบบนี้ได้อย่างไร?

ฮ่าๆๆๆๆๆ!

อีไลรู้สึกยอดเยี่ยมจริงๆ!!

ครั้งนี้ เขาจะโค่นวิลเลียมลงได้อย่างแน่นอน

ครั้งนี้ เขาจะเป็นผู้ชนะ!