บทที่ 174 บ้านใหม่ของเอไลจาห์ ( 2 )

เอไลจาห์ยืนอยู่ที่แท่นทำงาน ซึ่งมีขนาดพอๆ กับคอกพยานในศาล

คนงานทุกคนมีแท่นทำงานทรงกล่องของตัวเองอยู่รอบสายพานลำเลียง

"อรุณสวัสดิ์เพื่อน"

"อรุณสวัสดิ์วัลลี"

"โอ้... มาแล้ว เตรียมตัวให้พร้อม!!"

เอไลจาห์มองไปที่

ครืดดดดดดด!!

ขยะรีไซเคิลกำลังเคลื่อนที่มาหาพวกเขาด้วยความเร็วปานกลาง

ขณะที่ขยะเคลื่อนเข้ามาใกล้ ดวงตาของเอไลจาห์ก็กวาดสแกนอย่างรวดเร็วว่าเขาควรจะปล่อยอะไรผ่านไปหรือหยิบอะไรออก

งานของเขา รวมถึงคนงานอีก 49 คนรอบตัว... คือการทำให้แน่ใจว่ามีเพียงวัสดุที่รีไซเคิลได้เท่านั้นที่ผ่านขั้นตอนนี้ไป

เขาจะหยิบสิ่งของอย่างถุงพลาสติกและขยะที่ไม่สามารถรีไซเคิลได้อื่นๆ... แล้วโยนมันลงไปในช่องขนาดใหญ่ทางด้านขวาของ ‘แท่นทำงาน’ ของเขา

ช่องนั้นเป็นเหมือนท่อส่งผ้าขนาดใหญ่ ที่ทิ้งขยะรีไซเคิลไม่ได้จากชั้นสองลงไปยังชั้นล่าง

เมื่อถึงชั้นล่างแล้ว พวกมันจะถูกส่งไปยังแผนกขยะที่ไม่สามารถรีไซเคิลได้ภายในโรงงาน

คนงานทุกคนมีช่องขนาดใหญ่เหล่านี้อยู่ข้างตัวเพื่อวัตถุประสงค์นี้

มือและตาของเอไลจาห์จดจ่ออยู่กับขยะที่เคลื่อนผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว

เขาคว้าถุงพลาสติกหลายใบอย่างรวดเร็ว แล้วทิ้งมันลงไปในช่อง

งานนี้ต้องอาศัยความว่องไวของมือ

แต่แน่นอนว่าชิ้นที่เขาหยิบออกไม่ทัน สุดท้ายแล้วก็จะมีคนอื่นที่อยู่ถัดไปตามสายพานลำเลียงเป็นคนจัดการ

ขณะที่เอไลจาห์ทำงาน เขาก็พูดคุยกับวัลลีเพื่อนของเขาต่อไป

"เพื่อน... อีก 2 สัปดาห์นายยังจะทำงานที่ตำแหน่งนี้อยู่รึเปล่า?" วัลลีซึ่งทำงานอยู่ฝั่งตรงข้ามของสายพานถาม

เนื่องจาก 70% ของงานในโรงงานเกี่ยวข้องกับการคัดแยกขยะ ฝ่าบาทจึงตัดสินพระทัยให้ทุกคนสามารถสลับไปทำงานในพื้นที่คัดแยกต่างๆ ภายในโรงงานได้ทุกๆ 2 สัปดาห์

ด้วยวิธีนี้ พวกเขาจะได้เรียนรู้วิธีการทำงานในพื้นที่ต่างๆ ภายในโรงงาน

"ไม่ ไม่ใช่ตำแหน่งนี้... ตารางงานของฉันบอกว่าฉันต้องไปทำงานที่แผนกแก้วในอาคารนู้น"

"อ่า!! ฉันก็เหมือนกัน!!"

"เราไม่ได้คัดแยกแก้วใช่ไหม?"

"ไม่ ไม่ ไม่ใช่!!... มองขึ้นไปนั่นสิ

เมื่อขยะรีไซเคิลออกจากส่วนนี้ มันจะถูกลำเลียงขึ้นไปชั้นถัดไปและสุดท้ายจะผ่านโต๊ะเคลื่อนที่ (สายพานลำเลียง) อีกประเภทหนึ่งที่จะกรองแก้วออกไป

ฉันได้ยินมาว่าที่ชั้นนั้น คนงานจะเก็บเศษแก้วที่แตกแล้วและเก็บไว้ในภาชนะโลหะหลายใบ"

"โอ้... และจากตรงนั้น อุตสาหกรรมเล่นแร่แปรธาตุก็จะมาซื้อขวดหรือเศษแก้วพวกนี้ไปให้แผนกผลิตแก้วใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว! ถูกต้อง!

ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่รวมถึงอุตสาหกรรมอื่นๆ ด้วย"

"นี่รู้อะไรไหม ฉันอยากไปทำงานที่แผนกอัดก้อนใจจะขาดแล้ว

อ่า!! การได้ขับเครื่องจักรพวกนั้นคงเหมือนฝันที่เป็นจริงเลย!!"

"ฮ่าๆๆ... นายลืมอะไรไปรึเปล่า? เราต้องสอบใบขับขี่ให้ผ่านก่อนนะ

อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่รุ่นพี่เดมอนจากแผนกอัดก้อนบอกมา"

ที่จริงแล้ว เอไลจาห์ก็อยากขับเครื่องจักรเหล่านั้นเช่นกัน

ที่แผนกอัดก้อน กระดาษแข็ง พลาสติก และอื่นๆ ทั้งหมด...จะถูกบีบอัดเป็นก้อนขนาดใหญ่และบรรทุกขึ้นรถบรรทุก

จากนั้นรถบรรทุกจะส่งไปยังโกดังเก็บของ

จากตรงนั้น รุ่นพี่เดมอนและทีมของเขาจะขับเครื่องจักรยกของเพื่อขนก้อนแต่ละก้อนลงจากรถบรรทุกและเก็บไว้ในโกดัง

และเมื่อต้องส่งก้อนเหล่านั้นออกไป พวกเขาก็ยังคงเป็นผู้รับผิดชอบในการบรรทุกขึ้นรถบรรทุกอีกครั้ง

บอกตามตรง ในสายตาของเอไลจาห์มันดูสนุกมาก เขาจึงอยากจะไปทำใบขับขี่ทันที

"วัลลี เราไปสมัครเรียนขับรถกันเถอะ!"

"ดูนายสิ!!! นึกว่าจะไม่ชวนซะแล้ว!!!

พรุ่งนี้เลิกงานแล้วเราไปสมัครกันเลย"

พวกเขายังคงพูดคุยกันขณะที่ทำงานต่อไป... และก่อนที่เอไลจาห์จะรู้ตัว ก็ถึงเวลา 17.00 น. แล้ว

ได้เวลาเลิกงาน

ขณะที่เขาและวัลลีเดินกลับไปที่เขต F พวกเขาก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิตช่วงปัจจุบัน

"เอไลจาห์... ขอบคุณนะที่ชวนฉันกับครอบครัวตามพวกนายมาที่นี่!" วัลลีพูดด้วยน้ำเสียงตื้นตัน

"เพื่อนยาก นายไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก... ฉันเองก็เสี่ยงเหมือนกันที่มาที่นี่

แต่ขอบคุณสวรรค์ที่ทุกอย่างลงเอยด้วยดี

เรามีอาหารที่ดีขึ้น บ้านที่น่าทึ่ง เสื้อผ้า...และที่ดีที่สุดคือ ค่าจ้างของเราสูงกว่าที่เคยได้รับ

การมาที่นี่เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดที่เราเคยทำมาอย่างแน่นอน"

"ฉันรู้... แต่ที่ฉันขอบคุณนายไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น" วัลลีกล่าว

วัลลีเป็นเพื่อนกับเอไลจาห์มานานตั้งแต่พวกเขาอายุ 6 ขวบ

พวกเขาเคยเป็นเพื่อนบ้านกันตอนอยู่ที่ไดเฟรัส และตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนบ้านกันในเบย์มาร์ด

ในช่วงเวลาที่พวกเขาพเนจร น้องสาวของวัลลีถูกผู้ชาย 7 คนข่มขืน... และสิ่งที่วัลลีทำได้ก็มีเพียงแค่มองดูและร้องไห้

เขาและน้องสาวออกไปทำงานในทุ่งนา... และระหว่างทางก็ได้เจอกับพวกอันธพาล

พวกมันทุบตีเขา และบังคับให้เขามองดูเหตุการณ์ทั้งหมด

นับตั้งแต่วันนั้น น้องสาวของเขาก็ไม่พูดกับใครอีกเลย

เธอเปลี่ยนจากเด็กสาวอายุ 16 ที่ร่าเริง กลายเป็นคนเงียบขรึมเก็บตัว... ที่จะแอบร้องไห้เมื่ออยู่คนเดียว

วัลลีและครอบครัวไม่รู้จริงๆ ว่าจะปลอบเธออย่างไร... แม่ของเขาพยายามคุยกับเธอ แต่ก็ไม่เป็นผล

โชคดีที่น้องสาวของเขาไม่ตั้งท้องหลังจากเหตุการณ์เลวร้ายนั้น... ไม่เช่นนั้นเขามั่นใจว่าเธอคงจะฆ่าตัวตายไปแล้วจริงๆ

มีผู้ชายถึง 7 คนผลัดกันรุม แล้วใครกันล่ะที่จะเป็นพ่อของเด็ก?

แค่ความคิดที่ว่ามีผู้ชายทั้งหมดนั่นอยู่บนตัวเธอ ก็มากพอที่จะทำให้เธอเป็นบ้าได้แล้ว

วัลลีไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรพบุรุษของพวกเขาที่ช่วยเธอให้รอดพ้นจากชะตากรรมอันเลวร้าย... หรือเป็นเพราะมดลูกของเธอที่เป็นหมันกันแน่ (*วัลลีเอ๊ย มันเรียกว่าช่วงปลอดภัยในรอบการตกไข่ของเธอ...พ่อคุณเอ๊ย)

วัลลีและครอบครัวเป็นห่วงเธอมาก... ให้ตายสิ เธอไม่ยอมพูดกับใครเลย!!

แต่เมื่อเธอมาที่เบย์มาร์ด มันก็เหมือนกับปาฏิหาริย์

เธอเริ่มยิ้มให้พวกเขา

ตอนนี้น้องสาวของเขาทำงานอยู่ที่อุตสาหกรรมสิ่งทอ

เนื่องจากการข่มขืนไม่ใช่เรื่องแปลกในทวีปนี้ เขาจึงอธิบายสถานการณ์ของเธอให้หัวหน้าโซเฟียฟัง

เขาได้ยินมาว่าหลังจากนั้น ทุกคนที่ทำงานก็คอยพูดเรื่องตลกกับเธอและทำให้เธอยิ้มได้บ้าง

แม้ว่าเธอยังไม่ยอมพูด แต่สภาพของเธอก็มีความคืบหน้าที่เห็นได้ชัด

ที่บ้าน เธอยิ้มให้พวกเขา และถึงกับทำท่าทางเพื่อบอกว่าเธออยากจะทำอาหารให้พวกเขา

"ฉัน... ฉัน...ฉันดีใจที่เรามาที่นี่

เธอดูมีความสุขมากที่นี่

แล้วนายล่ะ นายยังอยากจะแต่งงานกับเธออยู่ไหม?" วัลลีถามขณะที่พยายามกลั้นน้ำตา

เขากลัวการปฏิเสธของเอไลจาห์... เขารู้ดีว่าน้องสาวของเขาห่วงใยเอไลจาห์มากเพียงใด แล้วเขาจะไม่กลัวได้อย่างไร?

ผู้ชายคนไหนจะอยากอยู่กับผู้หญิงที่แปดเปื้อน?

เขาจะไม่โทษเอไลจาห์หากจะถอนหมั้น... แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ มันคงจะทำให้เขาเจ็บปวดใจมาก

"นายพูดบ้าอะไรของนายวะ?

นายรู้ไหมว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน?

นายคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะโทษเธอในเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดของเธอ?

ฉันไม่มีวันเปลี่ยนใจเรื่องที่จะแต่งงานกับเธอเด็ดขาด!!"

วัลลีมองเอไลจาห์แล้วพยักหน้าอย่างแรง

"ดีมาก!!... ฉันรู้ว่าฉันพึ่งนายได้เสมอ

เพื่อนยาก เรามาใช้ชีวิตจากพรที่เราได้รับให้ดีที่สุดกันเถอะ

มาทำให้เบย์มาร์ดเป็นบ้านของเรากัน"