บทที่ 168 อุตสาหกรรมการผลิตใหม่ อาคารใหม่

ฝ่าบาท กระหม่อมเกรงว่าตอนนี้กระหม่อมจะไม่ทราบว่านายน้อยอยู่ที่ใด แต่กระหม่อมขอสัญญาว่าจะส่งข้อความของฝ่าบาทให้เขาอย่างแน่นอนเมื่อได้พบเขา” ลูกน้องคนหนึ่งของซานต้ากล่าว

เดือนธันวาคมมาถึงแล้ว และแลนดอนคิดว่าเป็นการดีที่จะส่งมอบข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจใต้ดินให้กับซานต้าด้วยตนเอง

ด้วยข้อมูลเช่นนี้ จำเป็นต้องแน่ใจว่าไม่มีคนรู้เรื่องนี้มากเกินไป

เพราะหากคนเหล่านี้ถูกคุกคาม ก็ไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าพวกเขาจะเลือกที่จะเปิดโปงความลับ... หรือเลือกที่จะตายไปพร้อมกับข้อมูล

ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของลูกน้องของซานต้า การที่พวกเขาไม่รับรู้สถานการณ์จึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

นอกจากนี้เขายังกลัวว่าหากส่งจดหมายเหล่านั้นไป มันอาจจะสูญหายหรือตกไปอยู่ในมือของคนผิดระหว่างทางไปถึงซานต้า

“ได้เลย!... บอกเขาว่าข้าจะรอการมาถึงของเขา!!”

เมื่อลูกน้องของซานต้าจากไปแล้ว แลนดอนก็หันมาสนใจงานของเดือนนี้

ในปัจจุบัน เขาได้จัดการเรื่องทาสผู้มีการศึกษา เด็กๆ ผู้ดูแล ครูใหม่ พยาบาล เจ้าหน้าที่ตำรวจใหม่ ยาม ทหาร และอื่นๆ เรียบร้อยแล้ว

และตอนนี้ แลนดอนเหลือคนงานอยู่ 5,870 คน

เมื่อพูดถึงจำนวนประชากร ปัจจุบันเบย์มาร์ดมีผู้คนอาศัยอยู่ 57,422 คน

แลนดอนคาดการณ์ว่าภายในเดือนกรกฎาคมปีหน้า เบย์มาร์ดจะมีประชากรถึง 90,000 คนอย่างแน่นอน... ซึ่งนับว่าเพียงพอสำหรับตอนนี้

อันที่จริงแล้ว เบย์มาร์ดสามารถรองรับผู้คนได้ถึง 9.5 ล้านคนหากต้องการ

แต่เหตุผลที่แลนดอนตัดสินใจหยุดซื้อทาสในเดือนกรกฎาคมนั้น เป็นเพราะเบย์มาร์ดจะเปิดเมืองสู่สาธารณะในเดือนนั้น

และวิธีที่ง่ายที่สุดที่ผู้คนจะแทรกซึมเข้ามาในเมือง ก็คือการปลอมตัวเป็นทาสและผู้ลี้ภัย

เพื่อแก้ปัญหานี้ แลนดอนได้คิดหาวิธีการต่างๆ ไว้แล้ว

ประการแรก มีเพียงซานต้าเท่านั้นที่จะรับผิดชอบในการส่งทาสและผู้ลี้ภัยมาให้เขา

ประการที่สอง เมื่อคนเหล่านี้ถูกพาตัวมา พวกเขาทุกคนต้องคิดว่ากำลังมุ่งหน้าไปยังคาโรนา เทริค และที่อื่นๆ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อซานต้าและคนของเขาซื้อทาสเหล่านี้... พวกเขาจะต้องโกหกเกี่ยวกับจุดหมายปลายทางสุดท้าย

ด้วยวิธีนี้ พ่อค้าทาสและสายลับตามท่าเรือต่างๆ จะได้ไม่คิดที่จะส่งสายลับของพวกเขามา

ท้ายที่สุดแล้ว สายลับเหล่านี้ต้องการมุ่งหน้าไปยังเบย์มาร์ด... ไม่ใช่เทริค ดีเฟรัส หรือคาโรนา

และเมื่อทาสและผู้ลี้ภัยเหล่านี้มาถึงในที่สุด แลนดอนจะยังไม่ให้ใครเป็นพลเมือง

พวกเขาจะต้องใช้เวลาหลายปีในเบย์มาร์ดก่อนที่จะได้รับบัตรผู้พำนักถาวร

และจากนั้น พวกเขาก็จะต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าที่จะได้เป็นพลเมือง

แน่นอนว่า หากพวกเขาให้กำเนิดบุตรที่นี่ บุตรของพวกเขาก็จะเป็นผู้พำนักถาวร... ไม่ใช่ผู้ลี้ภัยเหมือนพวกเขา

ที่เบย์มาร์ดไม่มีระบบทาส ดังนั้นทาสทุกคนจะกลายเป็นผู้ลี้ภัยโดยอัตโนมัติ

ผู้ลี้ภัยเหล่านี้สามารถทำงานได้ทุกที่ทั่วเบย์มาร์ด... ยกเว้นในอุตสาหกรรมการผลิตและกองกำลังติดอาวุธ

ในความเป็นจริง แลนดอนได้คิดค้นวิธีการควบคุมสายลับเหล่านี้ไว้มากกว่า 20 วิธี

แต่แน่นอนว่าไม่มีอะไรรับประกันได้ในชีวิตนี้

เขามั่นใจว่าบางคนก็ยังคงหาทางเล็ดลอดผ่านระบบไปได้

แต่พวกเขาจะต้องตกใจสุดขีดในชีวิต เมื่อพวกเขาพยายามบุกเข้าไปในอุตสาหกรรมหรืออาคารใดๆ ภายในเบย์มาร์ด

จะมีรั้วไฟฟ้า กล้องตรวจจับความร้อน ระเบิดควัน ระบบสัญญาณเตือนภัยที่จะสั่งปิดอาคารโดยอัตโนมัติ และอื่นๆ อีกมากมาย

แม้แต่การได้ข้อมูลจากพลเมือง... ก็จะเป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับพวกเขา

นี่เป็นเพราะทุกคนในเบย์มาร์ดรู้เกี่ยวกับบทลงโทษสำหรับการเปิดเผยข้อมูลดังกล่าว

บทลงโทษคือความตาย!!

แลนดอนไม่ต้องการที่จะดูโหดร้ายเกินไป แต่ชีวิตของเขาก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายเช่นกัน

ระบบจะจัดการกับเขาอย่างแน่นอนหากเขาปล่อยปละละเลยสายลับเหล่านี้

ทุกคนรู้ดีว่าไม่ควรเปิดเผยข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับเบย์มาร์ด

พวกเขาล้วนได้รับค่าจ้างอย่างดีและมีชีวิตที่สงบสุขในเบย์มาร์ด... ไม่มีใครเต็มใจที่จะทิ้งชีวิตของตัวเองไปง่ายๆ เช่นนั้น

และถึงแม้ว่าพวกเขาจะได้รับเงินทั้งหมดนั้น พวกเขาจะไปที่ไหนกัน?

ให้ตายเถอะ!... พวกเขาคุ้นเคยกับไฟฟ้าและการใช้ชีวิตที่ดีที่นี่แล้ว

พวกเขามั่นใจอย่างยิ่งว่าไม่มีที่ไหนเหมือนเบย์มาร์ด

แล้วพวกเขาจะทิ้งความหรูหราทั้งหมดนี้ เพียงเพื่อออกไปลำบากข้างนอกได้อย่างไร?

และที่แย่ไปกว่านั้น พวกเขาอาจถูกหักหลังและถูกฆ่าโดยคนที่เสนอเงินให้พวกเขาก็ได้

หลายคนเคยเป็นทาสมาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ว่าโลกนี้เป็นอย่างไร

เท่าที่พวกเขารู้ การกระทำของพวกเขาอาจนำพาพวกเขากลับไปสู่การเป็นทาสอีกครั้งในภายหลัง

นอกจากนี้ บางคนก็มาที่นี่พร้อมกับครอบครัว... และยังได้เพื่อนใหม่ที่นี่ด้วย แล้วพวกเขาจะช่วยศัตรูฆ่าและยึดครองเบย์มาร์ดได้อย่างไร?

แม้แต่เด็กเล็กๆ ในโรงเรียนก็ยังได้รับการสอนเกี่ยวกับผลที่ตามมาของการเปิดเผยข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับเบย์มาร์ด... เช่นเดียวกับอันตรายของการเปิดเผยสถานการณ์ครอบครัวของตนให้คนแปลกหน้าฟัง

แม้ว่าเด็กๆ จะไม่ได้รับทราบข้อมูลลับใดๆ ในโรงเรียน... พวกเขาก็ยังต้องเรียนรู้ที่จะสงบปากสงบคำ

ไม่มีเหตุผลใดที่พวกเขาควรบอกคนแปลกหน้าว่าพ่อแม่ของพวกเขามีรายได้เท่าไหร่ เงินมักจะเก็บไว้ที่ไหนในบ้าน... หรือแม้แต่ว่าพ่อแม่ของพวกเขาทำอะไรในเบย์มาร์ด

เราควรระวังคนแปลกหน้าอยู่เสมอ

นั่นคือเหตุผลที่แลนดอนได้อ่านเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว... และผลที่ตามมาของการกระทำเหล่านั้นให้ฟัง

เขายังทำให้แน่ใจว่าพวกเขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากพวกเขาตามคนแปลกหน้าไปที่นั่นที่นี่

นอกจากนี้ ประชาชนยังได้รับการบรรยายสรุปและสอนเกี่ยวกับบทบาทของเจ้าหน้าที่ตำรวจและยามภายในเมือง

พวกเขาได้รับแจ้งถึงความสำคัญของการรายงานสิ่งน่าสงสัยใดๆ ต่อเจ้าหน้าที่เหล่านี้

โดยรวมแล้ว... แลนดอนมั่นใจว่าเมื่อถึงเวลาที่เมืองต้อนรับผู้มาเยือนในเดือนกรกฎาคม เบย์มาร์ดจะพร้อมรับมือการโจมตีจากสายลับและกองทัพอื่นๆ

อย่างไรก็ตาม ด้วยคนงาน 5,870 คน แลนดอนได้ส่ง:

• 500 คนไปยังอุตสาหกรรมการเล่นแร่แปรธาตุ

• 500 คนไปยังอุตสาหกรรมอาหาร

• 500 คนไปยังอุตสาหกรรมสิ่งทอ

• 370 คนไปยังอุตสาหกรรมทำความสะอาด

• 1,000 คนไปยังอุตสาหกรรมการก่อสร้าง

• 3,000 คนไปยังสถานที่ก่อสร้างทั้งหมดภายในเบย์มาร์ด

“ฝ่าบาท... เมื่อต้นเดือนตุลาคมฝ่าบาทได้มีรับสั่งให้สร้างอุตสาหกรรมยาและอุตสาหกรรมการจัดการขยะและรีไซเคิล

และเมื่อเดือนที่แล้ว ฝ่าบาทก็มีรับสั่งให้สร้างอุตสาหกรรมการพิมพ์แห่งใหม่ด้วยเช่นกัน

ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า อุตสาหกรรมการพิมพ์และอุตสาหกรรมยา... ก็จะสร้างเสร็จสมบูรณ์

และภายในสัปดาห์หน้า อุตสาหกรรมอื่นๆ ก็ควรจะแล้วเสร็จเช่นกัน

แล้วเราจะทำอย่างไรกับคนงานดีพ่ะย่ะค่ะ?”

อืม... แลนดอนรู้ดีอยู่แล้วว่าอุตสาหกรรมเหล่านี้จะแล้วเสร็จภายในเดือนธันวาคมนี้

ดังนั้นเขาจึงได้ออกแบบอุตสาหกรรมอื่นๆ ไว้หลายอย่างแล้ว

“ทิม... ให้คนงานที่สร้างอุตสาหกรรมยา แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม

กลุ่มหนึ่งให้เริ่มสร้างอุตสาหกรรมการผลิตเรือและยานพาหนะทางน้ำทันที

ส่วนอีกกลุ่มให้สร้างอุตสาหกรรมการผลิตรถยนต์

สำหรับคนที่สร้างอุตสาหกรรมจัดการขยะและรีไซเคิล ให้พวกเขาสร้างอุตสาหกรรมการผลิตอาวุธแทน

และสุดท้าย... คนที่สร้างอุตสาหกรรมการพิมพ์ ให้เริ่มสร้างธนาคารแห่งใหม่ของเบย์มาร์ดโดยเร็วที่สุด

ส่วนคนงานก่อสร้างใหม่ ให้ส่งพวกเขาไปช่วยสร้างถนน บ้าน ห้างสรรพสินค้า กำแพงเมือง และสถานที่ก่อสร้างอื่นๆ ทั่วเบย์มาร์ด”

เรือประมงและเรือรบ!

นี่คือเหตุผลหลักของแลนดอนในการสร้างอุตสาหกรรมนี้

โดยปกติเรือจะถูกสร้างขึ้นในอาคารด้วยความช่วยเหลือของปั้นจั่นในร่มและเครื่องจักรกลหนักที่ใช้ไฟฟ้าอื่นๆ

ใครก็ตามที่เคยไปเยี่ยมชมอุตสาหกรรมต่อเรือบนโลกมาก่อน จะรู้ว่าต้องใช้แรงงานมากเพียงใดในการสร้างเรือเหล่านี้

เรือประมงที่มีดาดฟ้า 1 หรือ 2 ชั้น สามารถสร้างได้ภายใน 1 หรือ 2 เดือน

ขึ้นอยู่กับขนาดของเรือ และจำนวนคนหรือเครื่องจักรที่ทำงานกับเรือเหล่านี้ในคราวเดียว

แต่สำหรับเรือรบที่เหมาะสม 5 หรือ 6 เดือนก็เพียงพอที่จะสร้างมัน... และบางครั้ง อาจใช้เวลาถึง 10 เดือนในการสร้าง... ขึ้นอยู่กับขนาดของมัน

สำหรับเรือสินค้า อาจต้องใช้เวลาสร้าง 3 ถึง 4 เดือน

และสำหรับเรือสำราญ... อาจใช้เวลาสร้างตั้งแต่ 7 เดือนถึงหลายปี... อีกครั้ง ขึ้นอยู่กับขนาดของมัน

สำหรับตอนนี้ แลนดอนไม่ต้องการที่จะมุ่งเน้นไปที่เรือขนาดใหญ่ยักษ์ที่จะต้องใช้เวลาสร้างนานหลายปี... แลนดอนต้องการเรือที่สามารถสร้างเสร็จได้ในเวลาไม่กี่เดือน

โดยรวมแล้ว เบย์มาร์ดต้องการเรือ... และจะใช้เวลา 2 เดือนครึ่งในการสร้างตัวอุตสาหกรรมต่อเรือขึ้นมา

ดังนั้นแลนดอนจึงต้องการใช้ช่วงฤดูหนาวนี้สร้างเรือให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

แน่นอนว่าอุตสาหกรรมรถยนต์ก็จำเป็นเช่นกัน เพื่อให้สามารถติดตั้งชิ้นส่วนรถยนต์ทั้งหมดด้วยเครื่องจักรได้

ซึ่งจะช่วยลดระยะเวลาที่คนงานใช้ในการสร้างรถยนต์และเครื่องจักรกลหนักหลายคันลงอย่างมาก... อีกทั้งยังช่วยเพิ่มผลิตภาพและประสิทธิภาพในการทำงานอีกด้วย

อุตสาหกรรมนี้อาจใช้เวลาสร้างประมาณ 4 ถึง 5 เดือนเช่นกัน... ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะสร้างให้เสร็จตอนนี้

อุตสาหกรรมการผลิตอาวุธก็เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน

โรงงานนี้จะใช้เวลาสร้าง 3 เดือนครึ่งจึงจะเสร็จสมบูรณ์ และเมื่อถึงตอนนั้น... แลนดอนจะสร้างขีปนาวุธ ระเบิดมือ และอื่นๆ

และสุดท้าย จากขนาดที่ใหญ่โตมโหฬารของธนาคารที่แลนดอนได้วาดภาพไว้... มันจะต้องถูกสร้างขึ้นตอนนี้ เนื่องจากจะใช้เวลาประมาณ 4 ถึง 5 เดือนจึงจะเสร็จสมบูรณ์

นอกจากนี้ การจัดเก็บเงินอย่างถูกต้องก็เป็นสิ่งสำคัญเสมอ

นี่คือช่วงเวลาที่ปลอดภัยของเบย์มาร์ด

ไม่มีใครรู้ถึงการพัฒนาภายในเมือง และทุกคนต่างก็กำลังสนใจแต่เรื่องของตัวเองในตอนนี้

แต่หลังจากที่เบย์มาร์ดเปิดสู่สาธารณะ ทุกคนก็จะเริ่มยื่นจมูกเข้ามาในเรื่องของเมือง

ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะฉวยโอกาสในช่วงเวลาอันสงบสุขนี้ และสร้างทุกสิ่งที่จำเป็นขึ้นมาให้เร็วที่สุด

เมื่อเหล่าคนงานก่อสร้างแยกย้ายกันไปแล้ว แลนดอนก็สามารถหันมาให้ความสนใจกับสินค้าใหม่ ๆ สำหรับเดือนนี้ได้