บทที่ 141 ผู้หญิงวิกลจริต

พระราชวังหลวง, จักรวรรดิอาร์คาดิน่า

"ไม่! ไม่! ไม่!!!!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

เจเน็ตต์มองกระจกเงินขัดเงาและขมวดคิ้วให้กับเงาสะท้อนของตนเอง

ช่างตัดเสื้อทำชุดแต่งงานของนางเละเทะในเวลาแบบนี้ได้อย่างไร?

นี่เป็นครั้งที่ 6 แล้วที่นางได้ลองชุดเดิม... และทุกครั้ง นางก็จะสังเกตเห็นข้อผิดพลาดหนึ่งหรือสองแห่งเสมอ

งานแต่งงานของนางจะจัดขึ้นในวันที่ 5 พฤศจิกายน... ซึ่งก็คืออีก 2 สัปดาห์ข้างหน้า และนี่คือสิ่งที่นางจะต้องสวมอย่างนั้นรึ?

ในทวีปนี้ โดยปกติแล้วชุดแต่งงานจะเป็นสีน้ำผึ้ง... เพื่อเป็นตัวแทนของดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างเจิดจ้า ซึ่งจะส่องทางและอวยพรให้เจ้าบ่าวพบเจอแต่สิ่งดีงามในชีวิต

ชุดสีทองประดับด้วยแถบผ้าสีขาวบางๆ บริเวณรอบคอ เอว แขนเสื้อ และชายกระโปรง เพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์ของเจ้าสาว

ถึงแม้ว่าชุดแต่งงานทุกชุดจะมีสีเดียวกัน แต่ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าสาวที่จะออกแบบชุดที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง... ตราบใดที่ชุดยาวไม่พ้นข้อเท้าของนาง

เจ้าสาวยังต้องแน่ใจด้วยว่าแผ่นหลังและหน้าอกของนางไม่ได้ถูกเปิดเผยเช่นกัน

ในทวีปไพโน โดยปกติเจ้าสาวจะสวมผ้าคลุมผมบนศีรษะ เพื่อให้มองเห็นได้เพียงใบหน้าเท่านั้น

แต่เจเน็ตต์ต้องการที่จะโดดเด่นกว่าใคร... ดังนั้นนางจึงต้องการปล่อยผมสยายในวันนั้น นางอยากให้ชายของนางตะลึงงันเมื่อได้เห็น

ส่วนชุดแต่งงานของนาง... นางต้องการให้มีลวดลายดอกไม้หลายๆ ลาย ประดับอยู่ตามส่วนต่างๆ ของชุด

และแม้ว่าชุดของนางจะยาวและเข้ารูป แต่นางก็เลือกชุดเปิดไหล่ ที่มีแขนเสื้อพองใหญ่และรอยผ่าด้านขวาของชุดซึ่งยาวมาหยุดที่ระดับหัวเข่า

ใช่... นางต้องการรอยผ่า

ตอนที่นางลองชุดแต่งงานเป็นครั้งแรก นางได้เผลอทำชายกระโปรงขาดจนเกิดเป็นรอยผ่าขึ้นมา

เมื่อมองกระจกเงิน นางก็ตกใจกับความเซ็กซี่ของมัน

ดังนั้นนางจึงตัดสินใจเก็บและดัดแปลงความผิดพลาดอันสวยงามนี้ไว้สำหรับงานแต่งงานของนาง

เจเน็ตต์รู้ว่าด้วยชื่อเสียงของนาง ผู้คนคงไม่ใส่ใจเรื่องรอยผ่ามากนัก... แต่หากเป็นคนอื่นที่สวมชุดแบบนี้ ผู้คนคงจะเรียกคนๆ นั้นว่านางแพศยาทันที

"เจ้าบอกข้ามาสิ... ว่าข้าจะทำให้คู่หมั้นของข้าหลงใหลในชุดน่าเกลียดน่าชังนี่ได้อย่างไรกัน?!!" เจเน็ตต์กรีดร้อง

"แต่...แต่..แต่ องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ทรงงดงามอย่างยิ่งในชุดนี้ หม่อมฉันมั่นใจว่าพระองค์ท่านจะรักองค์หญิงไม่ว่าพระองค์จะทรงเป็นเช่นไร" ช่างตัดเสื้อหลวงกล่าวขณะมองเจเน็ตต์ด้วยตัวที่สั่นเทา

แม้ว่าใครๆ มักจะกล่าวว่าองค์หญิงพระองค์นี้บริสุทธิ์และใจดีที่สุด แต่เขาจะไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของนางได้อย่างไร?

เขาเป็นช่างตัดเสื้อหลวงมา 20 ปีแล้ว... และด้วยเหตุนี้ เขาจึงคุ้นเคยกับสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ถูกเรียกว่าแสนบริสุทธิ์ผู้นี้เป็นอย่างดี

ทุกครั้งที่ราชวงศ์มีงานพิธี เขากับลูกน้อง...จะต้องมาวัดตัวและตัดเย็บฉลองพระองค์ให้หลายชุดเป็นการส่วนตัว

อันที่จริง จากมุมมองของคนนอก เจเน็ตต์ดูงดงามอย่างน่าทึ่ง

แต่ในสายตาของเจเน็ตต์ นางดูไม่ต่างอะไรไปจากปกติของตนเองเลย

และนั่นไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการสำหรับวันแต่งงานของนางเลยแม้แต่น้อย

นางต้องการเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในแผ่นดิน... นางต้องการโดดเด่นเหนือใคร เพื่อไม่ให้ใครมีโอกาสมายั่วยวนสามีของนางในภายภาคหน้าได้

ตอนนี้นางดูเหมือนตัวเองในยามปกติที่งดงาม แล้วความมหัศจรรย์มันอยู่ตรงไหนกัน?

ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็พูดกันหรอกรึว่าการสวมชุดแต่งงานจะทำให้คนดูราวกับเทพธิดา

ตอนนี้นางดูเหมือนหญิงสาวชาวมนุษย์ที่น่าทึ่ง... แต่ใครกันเล่าจะอยากดูเป็นแบบนั้น?

นางต้องการที่จะเทียบเคียงได้แม้กระทั่งกับบรรพบุรุษของนางซึ่งบัดนี้กลายเป็นเทพเจ้าไปแล้ว แล้วนางจะพอใจกับงานห่วยๆ แบบนี้ได้อย่างไร?

พูดตามตรง มันเป็นความผิดของกระจก ไม่ใช่ของช่างตัดเสื้อ

เนื่องจากผู้คนที่นี่ไม่มีกระจกแก้ว พวกเขาจึงขัดพื้นผิวเรียบของแผ่นเงิน หรือแม้แต่ทองแดงและทองคำเพื่อทำเป็นกระจก

กระจกประเภทนี้สามารถสะท้อนแสงได้เพียง 20 ถึง 30%... ดังนั้นภาพในกระจกจึงไม่คมชัดนัก และไม่ได้แสดงความงามที่แท้จริงของบุคคลนั้นออกมา

"หุบปาก!!!!!!

ข้ออ้าง ข้ออ้าง... เจ้าทำเป็นอยู่แค่นี้สินะ

เจ้ากำลังจะบอกว่าข้า องค์หญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาร์คาดิน่านา ตาบอดอย่างนั้นรึ?!!!!

เจ้ากำลังจะบอกว่าตาของข้าหลอกข้าอย่างนั้นรึ?

ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่ชอบ ดังนั้นหยุดแก้ตัวให้กับงานของเจ้าเสียที!!!" เจเน็ตต์ตวาด

"ไม่ได้ยินที่นางพูดหรืออย่างไร?

สหายของข้าบอกให้เจ้าแก้ไขมัน... ก็แค่ทำงานของเจ้าไปสิ!!!

จะเป็นช่างตัดเสื้อหลวงไปทำไมถ้าแม้แต่เย็บผ้าให้ดียังทำไม่ได้?"

ผู้ที่ยืนอยู่ข้างเจเน็ตต์คือสหายเก่าแก่ของนาง บาร์บารา ซาลาซาร์

บาร์บารามาจากหนึ่งในตระกูลขุนนางชั้นสูง และเป็นสหายกับเจเน็ตต์มาตั้งแต่นางอายุ 10 ขวบ

บาร์บาราเป็นเหมือนลูกไล่ที่คอยติดตามเจเน็ตต์ไปทุกที่ที่นางไป

หากมีใครรังแกเจเน็ตต์ บาร์บาราจะเป็นคนแรกที่เข้าโจมตีหรือวางแผนกำจัดคนผู้นั้น

"ฟังให้ดีนะ ข้าต้องการให้เอวแคบลงอีกนิด แนวอกต่ำลงอีกหน่อย และรอยผ่ากว้างขึ้นอีก!!" เจเน็ตต์สั่ง

"แ...แต่.. องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ แบบนั้นมันจะไม่น่าอายเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ? คนที่สวมเสื้อผ้าแบบนั้นโดยทั่วไปจะถูกมองว่า...ว่า.... "

"เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าเป็นหญิงแพศยาอย่างนั้นรึ?"

"ไม่ ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง... ที่หม่อมฉันพยายามจะทูลก็คือ..."

"หุบปากแล้วทำตามที่ข้าสั่ง!!!" เจเน็ตต์ตวาดใส่ช่างตัดเสื้อ

"พะ....พ่ะย่ะค่ะ....พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง.. หม่อม... หม่อมฉันจะกลับไปแก้ไขด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ ค...ครั้งนี้ มันจะสมบูรณ์แบบแน่นอน" ช่างตัดเสื้อรับรองพลางโค้งคำนับหลายครั้ง

"องค์หญิงกำลังข่มขู่คนงานผู้น่าสงสารที่ไม่มีทางสู้รึ?... น่าสนใจดีนี่..."

เจเน็ตต์และทุกคนในห้องหันไปทางประตู และเห็นนางมารร้ายตัวเป็นๆ กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา

แองเจลินา ดไวท์!