AST บทที่ 1827 - ขอร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฝากติดตามเพจด้วยนะครับ แฟนเพจ แจ้งเตือนก่อนใคร กดเลย

https://www.facebook.com/AncientStrengtheningTechnique

บทที่ 1827 - ขอร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความทรงจำเรื่องเกี่ยวกับจอมปราชญ์ผู้โง่เขลาถูกถ่ายทอดออกมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำของง้าวทองทะลวงศัตรู ทักษะที่โดดเด่นของจอมปราชญ์ผู้โง่เขลาคือการใช้ตราผนึก ที่แสนมั่นคงโดยอาศัยพลังจากท้องฟ้า

จอมปราชญ์ผู้โง่เขลาฟังดูอาจจะเป็นคนที่โง่แต่แท้จริงแล้วเป็นคนที่ฉลาดจากภายใน เนื่องจากปัญญาที่แท้จริงไม่เคยถูกนำเสนอออกสู่โลกภายนอก คงมีเฉพาะผู้ที่มีเล่ห์เหลี่ยมเท่าทันกันเท่านั้นที่จะยกย่องคนเหล่านี้ว่าเป็นผู้ที่ปราดเปรื่อง

ชิงสุ่ยค่อนข้างตกตะลึงในชายผู้นี้ ในเมื่อเขาคือผู้สืบทอดพลังแห่งจอมปราชญ์ผู้โง่เขลา ชิงสุ่ยก็ไม่มีทางเชื่อว่าคนคนนี้จะเป็นคนโง่

"ข้าบอกท่านไปแล้ว ข้าไม่ได้ต้องการไม่รักษาท่าน ถ้าหากค่ารักษาท่านได้จริงๆ มันก็ไม่มีเหตุผลใดเลยที่ข้าจะไม่รักษาท่าน"เทียนยี่จนปัญญา เขาต้องพูดประโยคเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ท่านหมอเทวดา ได้โปรดช่วยเหลือข้าเถิด ข้าพร้อมจะยอมทำทุกอย่าง"ชายสูงวัยพูดจาซ้ำๆ

เทียนยี่สีหน้าเคร่งเครียด ชายคนนี้เป็นคนที่ดื้อดึงและดื้อรั้น เขาคงมั่นใจว่าเทียนยี่จะต้องรักษาอาการของเขาได้ เทียนยี่จึงทำได้เพียงแค่หันหน้าไปมองชิงสุ่ย

"ชิงสุ่ย ทักษะการรักษาของท่านล้ำเลิศกว่าข้า ท่านพอจะรักษาเขาได้หรือไม่ ข้าจนปัญญาแล้วจริงๆ"

ชายคนนั้นหันมามองชิงสุ่ยพร้อมกับดวงตาแห่งความหวัง "ท่านคือหมอเทวดาชิงใช่หรือไม่?"

ชิงสุ่ยรู้สึกแปลกใจ "ท่านจำข้าได้อย่างนั้นหรือ?"

ใบหน้าของชายร่างใหญ่เปล่งประกายด้วยความปลื้มปิติ "ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆเลยที่ได้พบเจอคนอย่างท่าน ข้ามีความหวังแล้ว"

"ข้าเองยังไม่รู้อาการของท่าน อย่างไรก็ตามหมอเทวดาเทียนยี่ยังรักษาท่านไม่ได้ ดังนั้นท่านก็อย่าเพิ่งหวัง เพราะถ้าเราไม่หวังเราจะไม่รู้สึกเจ็บปวด"ชิงสุ่ยต้องการจะตรวจสอบอาการบาดเจ็บในร่างกายของชายผู้นั้นก่อน

"ท่านหมอเทวดาชิง ท่านจะต้องช่วยข้าให้ได้ มิฉะนั้นถ้าหากข้าไม่หายข้าคงต้องฆ่าตัวตายแน่ๆ"ชายคนนั้นแสดงสีหน้าโศกเศร้า

ชิงสุ่ยยิ้มก่อนจะคว้าข้อมือและวางลงบนเส้นเลือดเพื่อตรวจสอบชีพจร เหตุผลที่ชิงสุ่ยเลือกที่จะช่วยเหลือ คือหนึ่งเขาสามารถเอาชนะหลินเฟ่ยและหยินต่งได้ อีกประการก็คงเป็นเพราะเขาคือผู้สืบทอดจอมปราชญ์ผู้โง่เขลา และการช่วยเหลือก็ไม่ใช่เรื่องหนักบ่ากว่าแรง ช่วยเหลือสำเร็จแม้ผู้สืบทอดจอมปราชญ์ผู้โง่เขลาจะไม่ได้มีพลังมากมาย แต่ถ้าหากเกิดสงครามและมีผู้เชี่ยวชาญด้านผนึก บรรดาพวกพ้องก็จะแข็งแรงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

ชิงสุ่ยตรวจสอบชีพจรสักพักใหญ่ ซึ่งชายคนนั้นก็เต็มไปด้วยสีหน้าวิตกกังวลก่อนจะถามด้วยความหงุดหงิดว่า "ท่านหมอเทวดาชิง ข้าเป็นอย่างไรบ้าง? ท่านสามารถรักษาข้าได้หรือไม่?"

ชิงสุ่ยไม่ได้ตอบกลับทันที เขาคิดก่อนจะกล่าวว่า "ยังพอรักษาได้ แต่โอกาสมีไม่มากนัก"

ใบหน้าของชายผู้นั้นเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นและดีใจ

อันที่จริงแล้วเขาได้ออกตามหาหมอมามากมายเป็นพันๆคน และหมอแต่ละคนก็มีชื่อเสียงโด่งดังและมีทักษะสูงส่ง สุดท้ายเขาก็ได้คำตอบที่แสนสิ้นหวังมาโดยตลอด โชคไม่ดีเลยที่ไม่มีใครสามารถรักษาได้

ในที่สุดก็มีคนตอบคำตอบที่เขาต้องการมาโดยตลอด แม้ว่าโอกาสจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่อย่างน้อยมันก็เหมือนแสงสว่างนำทางชีวิตของเขา

"ท่านหมอเทวดาชิง ข้ามั่นใจในทักษะของท่าน"ชายร่างกำยำประกาศกร้าวทันที

"แม้ว่าข้าจะไม่มั่นใจ แต่โอกาสสำเร็จก็มีมากถึง 30 ส่วน" ชิงสุ่ยยิ้ม

"30 ส่วน ไม่เลวเลยทีเดียว ข้าเองรู้สภาพร่างกายของข้าดี"ชายร่างกายกำยำยิ้มขณะจ้องมองชิงสุ่ย

โอกาสในการรักษาหากมองภายนอกอาจจะดูต่ำ แต่เจ้าตัวรู้ตัวดีว่าความจริงมันไม่ควรมีโอกาส เขาจึงไม่รู้สึกผิดหวังใดๆทั้งสิ้น

"ไปที่ห้องตรงนั้น เดี๋ยวข้าจะช่วยรักษาเจ้าเอง แต่ระยะเวลาในการรักษาอาจจะกินเวลาประมาณ 20 วัน"ชิงสุ่ยคิดก่อนจะตอบ

"ได้เลย ข้าขอฝากความหวังไว้กับท่านหมอปาฏิหาริย์ชิงด้วยนะ"ชายร่างกายกำยำกล่าวด้วยความสุภาพก่อนจะเดินตามติดชิงสุ่ยเข้าไปในห้องว่างของหอคอยจักรพรรดิ

ชิงสุ่ยมั่นใจว่าเขาสามารถรักษาชายคนนี้ได้ และยังเชื่อว่าในอนาคตสายสัมพันธ์ระหว่างเขากับชายร่างกายกำยำจะต้องเป็นไปในทางที่ดี

ร่างกายของมนุษย์เต็มไปด้วยเส้นลมปราณโดยเฉพาะจุดศูนย์รวมแก่นกลางของมนุษย์ เส้นลมปราณแต่ละส่วนจะมีความเข้มข้นแตกต่างกัน ซึ่งถ้าหากเส้นลมปราณใดเกิดเสียหาย และผู้ที่เป็นหมอสามารถระบุเส้นลมปราณได้ถูกต้อง โอกาสในการรักษาก็มีอยู่หลายวิธี

ชิงสุ่ยเริ่มต้นฝังเข็มบางส่วนขณะตั้งใจกล่าวถามว่า "เจ้ารู้ตัวตอนไหนว่าร่างกายของเจ้าผิดปกติ?"

"ประมาณ 20 ปีที่แล้ว วันที่ข้าแต่งงาน"ชายร่างกายกำยำกล่าวอย่างเชื่องช้า

"ข้าจะตรวจสอบชีพจร เมื่อแน่ใจข้าจะเริ่มสั่งยา จากนั้นตัวยาทั้งหมดก็จะเริ่มปรับปรุงและซ่อมแซมเส้นลมปราณหยางของเจ้า"ชิงสุ่ยจ้องมองชายร่างกำยำและกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง