บทที่ 6 ธิดาฟ้าประทาน หรือธิดาผู้ทรยศ? การลงทุนที่แสนพิเศษ!

【ชื่อ: หลินชิงชิง】

【อายุ: 18 ปี】

【พลังฝีมือ: รวบรวมปราณขั้นเก้า】

【ระดับโชคชะตา: สีทอง (เจือสีม่วงจางๆ)】

【คำประเมินชีวิต: ในอีกสองปีข้างหน้า จะปลุก 'กายาเหมันต์น้ำแข็งทมิฬ' ให้ตื่นขึ้น ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดกายาโบราณ เป็นกายาที่หาได้หนึ่งในร้อยล้าน ไม่สามารถฝึกฝนขึ้นมาภายหลังได้ ต้องเกิดมาพร้อมกับมันโดยกำเนิดเท่านั้น และผู้ที่มีกายาเช่นนี้ บรรพบุรุษย่อมต้องมีสายเลือดทมิฬเหมันต์เช่นกัน เมื่อตื่นขึ้น จะมาพร้อมกับโชคชะตาอันยิ่งใหญ่....】

【อุปสรรคที่เผชิญล่าสุด: ผู้อาวุโสเยียนแห่งฝ่ายในมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ เตรียมที่จะส่งหลินชิงชิงให้กับองค์ชายสามแห่งราชวงศ์ต้าเฉียนในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า】

หลังจากอ่านจบ ซูหานก็ยืนนิ่งงันไปหลายวินาที

ระดับโชคชะตาที่สูงกว่าเจียงซานเสียอีก!

สีทองที่เข้มข้น เจือปนด้วยสีม่วงจางๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น 'กายาเหมันต์น้ำแข็งทมิฬ' นี้ ซูหานไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย เห็นได้ชัดว่าเป็นกายาที่ท้าทายสวรรค์

คาดไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะมีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้!

นี่เป็นเป้าหมายการลงทุนที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน จะต้องไม่ปล่อยให้หลุดมือไป

แต่เมื่อเห็นอุปสรรคที่นางกำลังจะเผชิญ ซูหานก็ถึงกับกลุ้มใจ นี่จะลงทุนอย่างไรดี?

นี่คือนางกำลังประสบกับความยากลำบาก หมายความว่าการลงทุนไม่ได้มีเพียงแค่การลงทุนด้วยสิ่งของหรือทรัพยากรเท่านั้นหรือ??

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ระบบอาจจะได้ยินเสียงในใจของซูหาน เสียงของมันจึงดังก้องขึ้นในหัวของเขา

【การช่วยเหลือเป้าหมายการลงทุนให้ผ่านพ้นเคราะห์กรรมครั้งใดครั้งหนึ่งไปได้ ก็ถือเป็นการลงทุนแบบพิเศษเช่นกัน และผลตอบแทนที่ได้รับ ก็จะเป็นผลตอบแทนแบบพิเศษด้วย】

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูหานก็พอจะเข้าใจได้

เพราะหากว่ากันด้วยเรื่องทรัพยากร ผู้อาวุโสเยียนแห่งฝ่ายในก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าซูหานในปัจจุบัน ดังนั้นหลินชิงชิงก็คงไม่ขาดแคลนทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียร

แต่สิ่งที่ซูหานคาดไม่ถึงก็คือ จุดประสงค์ที่ผู้อาวุโสเยียนหลานรับหลินชิงชิงเป็นศิษย์นั้น กลับเป็นเพื่อประจบเอาใจองค์ชายสามแห่งราชวงศ์ต้าเฉียน!

ความช่วยเหลือครั้งนี้ ค่อนข้างจะช่วยได้ยากอยู่เหมือนกัน

แม้ว่าตัวเขาจะเป็นถึงยอดฝีมือระดับหลอมแก่นแล้ว แต่ผู้อาวุโสเยียนหลานก็เป็นยอดฝีมือระดับหลอมแก่นเช่นกัน ตัวเขาไม่ได้มีข้อได้เปรียบอะไรมากมาย

อีกทั้ง ในทางเปิดเผย อีกฝ่ายเป็นอาจารย์ของหลินชิงชิง ส่วนตัวเขาเป็นเพียงผู้อาวุโสประจำหอคัมภีร์ฝ่ายนอกเล็กๆ คนหนึ่ง เหตุใดนางจะไม่เชื่ออาจารย์ของตนเอง แต่กลับมาเชื่อเขา

ดังนั้น การลงทุนครั้งนี้จึงค่อนข้างยุ่งยาก

【คำแนะนำ: จดหมายที่เยียนหลานติดต่อกับองค์ชายสามยังไม่ได้ถูกทำลาย ขณะนี้เก็บไว้ใต้เตียงในถ้ำที่พำนักของเยียนหลาน】

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของซูหานก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที ระบบช่างเอาใจใส่เสียจริง เขาเพิ่งคิดว่าอยากจะนอน ก็มีคนเอาหมอนมาส่งให้ถึงที่

ทันใดนั้น ซูหานก็ร่างแผนการในใจเรียบร้อย สีหน้าก็พลันจริงจังขึ้น

"เจ้าหนูชิง เจ้าเชื่อข้าหรือไม่?"

สิ้นเสียง

หลินชิงชิงมองซูหานด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างจริงจัง

"ถ้าข้าบอกว่า อาจารย์ของเจ้า อาจจะกำลังทำร้ายเจ้าอยู่ เจ้าจะเชื่อเขา หรือเชื่อข้า?"

เมื่อได้ยินดังนั้น

หลินชิงชิงก็ตกใจจนพูดตะกุกตะกัก "ไม่... ไม่จริงน่า..."

"ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าคงยากที่จะเชื่อ"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน หากเจ้ามีโอกาสเข้าไปในถ้ำที่พำนักของอาจารย์เจ้าได้ เจ้าจะพบจดหมายฉบับหนึ่งอยู่ใต้เตียงของนาง เจ้าเปิดดูแล้วก็จะเข้าใจเอง"

"หลังจากอ่านจบแล้ว เจ้าก็จงออกจากนิกายเมฆามายาไปเสียเถอะ"

"ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ย่อมมีที่ที่ดีกว่านี้สำหรับเจ้า"

สำหรับคำพูดของผู้อาวุโสซู หลินชิงชิงฟังแล้วรู้สึกสับสนงุนงง แต่ก็ยังแอบจดจำคำพูดนี้ไว้ในใจ เพราะสัญชาตญาณของนางบอกว่าผู้อาวุโสซูไม่ใช่คนเลว และจะไม่หลอกลวงนาง

"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่เตือน ข้าจำไว้แล้วเจ้าค่ะ"

"ผู้อาวุโสซู ข้าต้องไปแล้ว ท่านอาจารย์ยังรอข้าอยู่"

พลางพูด หลินชิงชิงก็โบกมือให้ซูหานแล้วจากไป

หลังจากหลินชิงชิงจากไป ซูหานก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

เขารู้ว่า หลินชิงชิงมีโชคชะตาสีทองเจือม่วง จะไม่ถูกคนชั้นต่ำอย่างเยียนหลานทำร้ายได้ แต่ก็อย่างน้อยคงจะถูกบีบให้ออกจากนิกายเมฆามายา

ธิดาฟ้าประทานเช่นนี้ ไม่ได้อยู่ในนิกายเมฆามายา นับเป็นความน่าเสียดายของนิกายเมฆามายาโดยแท้

ส่วนเยียนหราน ก็กลายเป็นคนบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนิกายเมฆามายา

โชคชะตาสีทองเจือม่วง นี่มันเป็นแนวคิดแบบไหนกัน... หากเติบโตขึ้นในอนาคต การจะทำลายนิกายเมฆามายาก็เป็นเพียงเรื่องง่ายดาย เพียงแค่กระดิกนิ้ว

ซูหานเพียงแค่ลงทุน ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปแทรกแซงเส้นทางโชคชะตาของอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะรั้งหลินชิงชิงไว้ ให้นางอยู่ในนิกายเมฆามายาต่อไป

.......

วันเวลาแห่งการนอนบำเพ็ญเพียรในหอคัมภีร์ ช่างน่าเบื่อหน่ายเสียจริง

ในช่วงเวลานี้ ซูหานก็ไม่ได้ปล่อยให้โอกาสการลงทุนเสียเปล่า

โชคชะตาสีเหลือง เขาก็ทำการลงทุนไป แทนที่จะปล่อยให้โอกาสการลงทุนในแต่ละวันสูญเปล่า สู้หาเป้าหมายที่เหมาะสมแล้วลงทุนไปยังจะดีกว่า

เพราะยุงถึงจะตัวเล็ก แต่ก็เป็นเนื้อ

โดยไม่รู้ตัว เขาก็ได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตหลอมแก่นขั้นสามแล้ว!

ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ ช่างน่าตกตะลึงจนสะท้านโลก หากความเร็วในการบำเพ็ญเพียรนี้แพร่ออกไป คงจะทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งนับไม่ถ้วนต้องจิตใจสลายเป็นแน่

ไม่ยินดียินร้ายกับเกียรติยศหรือความอัปยศ เฝ้ามองดูเมฆาลอยไปมานอกหน้าต่างอย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้ซูหานเพียงแค่อยากจะอยู่ในหอคัมภีร์อย่างเงียบๆ เพื่อทำการลงทุน เพราะจะมีที่ไหนในนิกายเมฆามายาที่จะเทียบได้กับสถานที่ที่มีคนเข้าออกมากมายอย่างหอคัมภีร์ได้อีกเล่า?

.....

ในวันหนึ่ง ซูหานก็นอนหลับอยู่บนเก้าอี้หวายตามปกติ

ทันใดนั้น หูที่แหลมคมของเขาก็ได้ยินศิษย์สองสามคนกำลังกระซิบกระซาบกัน

"ศิษย์พี่ ไม่รู้ว่าท่านได้ยินข่าวหรือยัง วันนี้ฝ่ายในเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเชียวนะ!"

"หา? เรื่องใหญ่อะไรกัน?"

"ท่านยังจำหลินชิงชิงแห่งฝ่ายนอกของเราได้หรือไม่? ก็คืออัจฉริยะสาวคนนั้น ที่เพิ่งจะเข้าฝ่ายในไปเมื่อไม่นานมานี้ไง"

"หลินชิงชิงน่ะรึ เทพธิดาในดวงใจของข้า! ข้าจะจำไม่ได้ได้อย่างไร!"

"ข้าได้ยินมานะ ข้าย้ำอีกครั้งว่าข้าแค่ได้ยินมา... ท่านอย่าไปพูดต่อมั่วซั่วล่ะ..."

"ข้าได้ยินมาว่า หลินชิงชิงเข้าเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสเยียนหลานได้เพียงเดือนเดียว ไม่รู้ว่าอาจารย์กับศิษย์สองคนเกิดอะไรขึ้น หลินชิงชิงกับผู้อาวุโสเยียนหลานถึงกับแตกหักกัน แล้วทรยศหนีออกจากนิกายเมฆามายาของเราไปแล้ว!"

"อะไรนะ?! แตกหักกับผู้อาวุโสเยียนหลาน แถมยังทรยศหนีไปอีก?!”

"ฮึ่ม! ที่แท้ข้าหลินผู้นี้ก็ตาบอดเอง ที่มองคนทรยศเช่นนั้นเป็นเทพธิดา!"

"ข้าได้ยินมาว่า ท่านมหาผู้อาวุโสออกคำสั่งแล้ว ให้จับกุมหลินชิงชิงกลับมาลงโทษ พวกเราก็รอดูละครกันเถอะ..."

.....

ในขณะนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นในใจของซูหาน

เขาลืมตาขึ้นมาทันที เขารู้ว่า รางวัลตอบแทนมาถึงแล้ว!

(จบตอน)