บทที่ 11:  ให้ตายสิ ทองที่ฉันเสียเงินซื้อ แกกลับได้มาฟรีๆงั้นเหรอ?

บทที่ 11:  ให้ตายสิ ทองที่ฉันเสียเงินซื้อ แกกลับได้มาฟรีๆงั้นเหรอ?

ตอนเที่ยง พนักงานจากสามสี่แผนกกับเฉินโป๋ไปหาร้านอาหารเซียงไช่ (อาหารหูหนาน) กินกันแถวเทียนเหอเฉิง

"ขอบคุณพี่หนิวที่ดูแลผมมาตลอดสามเดือนนี้นะครับ ขอบคุณพี่หยุนซีที่คอยช่วยเหลือด้วยครับ!"

"ฉันว่านะเสี่ยวโป๋ แกน่ะเป็นนักออกแบบฝีมือดีเลยนะ ไอเดียและความคิดของแกหลายๆ อย่างมันทำให้คนตาโตได้เลย ทำไมแกไม่ทำต่อไปล่ะ..."

"ฮ่าๆ พี่หนิวชมผมแบบนี้ ก็แสดงว่าผมยังเป็นแค่มือใหม่สิครับ สุดท้ายปลายทางของงานออกแบบก็มีแต่ก๊อปปี้แปะ คำพูดนี้ไม่ใช่ว่าหัวหน้าใหญ่ของพี่พูดอยู่บ่อยๆ เหรอครับ?"

"ฮ่าๆ!"

"อ้าว เฉินโป๋ ทำไมแกไม่กินล่ะ?"

หลินหยุนซีถามอย่างสงสัย เฉินโป๋มองอาหารเซียงไช่ที่น้ำมันเยิ้มตรงหน้า กลืนน้ำลาย...

"นี่ผมไม่อยากให้พวกพี่เสียใจไงครับ อยากจะคุยกับพวกพี่นานๆ หน่อยไม่ใช่เหรอ?"

หลังกินข้าวเสร็จ หลินหยุนซีบิดขี้เกียจ: "เมื่อกี้ตอนมาเห็นว่าเดี๋ยวร้านโจวต้าฝูจะมีกิจกรรมอะไรสักอย่างใช่ไหม? พอดีฉันก็อยากจะซื้อต่างหูทองสักคู่อยู่พอดี พวกแกจะไปเป็นเพื่อนฉันไหม?"

เฉินโป๋: "ตอนนี้ก็บ่ายโมงแล้ว พวกพี่ยังไม่รีบกลับไปงีบเอาแรงอีกเหรอครับ? บ่ายนี้งานยังเยอะอยู่นะครับ เดี๋ยวหัวหน้าคนใหม่ก็จะมาแล้วด้วย ไม่เตรียมตัวสร้างความประทับใจดีๆ ให้เขาหน่อยเหรอครับ?"

"อืม..." หลินหยุนซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าเฉินโป๋พูดมีเหตุผล: "งั้นก็กลับบริษัทกันเถอะ!"

ระหว่างทางกลับบริษัท เฉินโป๋อ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ บอกให้พวกเขาไม่ต้องรอ

จากนั้นก็สวมหน้ากากอนามัย รีบวิ่งกลับไปยังร้านโจวต้าฝูที่เทียนเหอเฉิงด้วยความเร็วที่สุด จากระยะสี่ห้าสิบเมตร สายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่ไข่ทองคำใบที่ส่องประกายแวววาวอยู่มุมซ้ายบนสุด!

"ซื้อเครื่องประดับทองครบห้าร้อยหยวน สามารถเข้าร่วมกิจกรรมทุบไข่ทองคำลุ้นรางวัล รางวัลสูงสุดเหรียญทองคำ 20 กรัม!"

"ราคาทองวันนี้กรัมละ 423 หยวน!"

เฉินโป๋ตาไม่กระพริบ จ้องมองไข่ทองคำใบนั้น โชคดีที่ในร้านนอกจากเขาแล้ว ก็มีแค่คู่รักอีกคู่หนึ่งเท่านั้น

"ฉันว่าเธอใส่ต่างหู 10 กรัมนี่มันดูไม่ค่อยเด่นเลยนะ เธอถามพนักงานขายสิว่ามีแบบนี้ที่หนักประมาณ 20 กรัมไหม?"

ผู้ชายคนนั้นดูท่าทางกระตือรือร้นมาก ส่วนผู้หญิงกลับดูเย็นชา เหมือนกับว่าฝ่ายชายกำลังอยู่ในช่วงตามจีบฝ่ายหญิงอยู่

"สวัสดีครับ มีแหวนหรือลูกปัดทองคำหนักประมาณหนึ่งกรัมไหมครับ ผมจะซื้อไปให้แฟนกับผู้ใหญ่"

พรืด...

พอได้ยินคำพูดของเฉินโป๋ ผู้ชายคนนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ให้แฟนก็ซื้อทองแค่กรัมเดียวเองเหรอ..."

เฉินโป๋ที่สวมหน้ากากอนามัยหันไปมอง ผู้ชายคนนั้นทำหน้าเหมือนอีโมจิ "หัวเราะทั้งน้ำตา" ในวีแชท

คางของเขาเชิดไปทางผู้หญิงคนนั้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังใช้เฉินโป๋มาเปรียบเทียบกับตัวเอง เพื่อแสดงความใจกว้างของตน

ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีการทำร้าย ผู้หญิงคนนั้นพอเห็นว่าเฉินโป๋ก็กล้าซื้อเครื่องประดับทองแค่หนึ่งกรัมให้แฟน ใบหน้าที่เย็นชาแต่เดิมของเธอก็อ่อนลงเล็กน้อย ถึงกับยิ้มให้ผู้ชายคนนั้นอย่างเป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วยซ้ำ

"หลิงหลิง เธอชอบแบบนี้ไหม? ถ้าอยากได้แบบที่หนักมือหน่อย ก็เลือกอันที่หนักกว่านี้ได้นะ"

พูดไปพลางเหลือบมองเฉินโป๋ไปพลาง เฉินโป๋เพียงแค่หันมายิ้มอย่างรู้ทัน ไม่ได้พูดอะไร

"คุณผู้ชายคะ ดูชิ้นนี้ได้ไหมคะ? ลูกปัดทองคำมงคลปีมังกร 1.1 กรัม ราคาทอง 466 หยวน ค่ากำเหน็จ 165 หยวน รวมเป็นเงิน 631 หยวนค่ะ ทางเราแถมสร้อยข้อมือเชือกถักลายปีมังกรให้ด้วยหนึ่งเส้นค่ะ"

"ค่ากำเหน็จ 165 หยวน แพงไปหน่อยนะครับ ลูกปัดนี่มันเรียบๆไม่ค่อยมีลวดลายอะไรเลย..."

เฉินโป๋มองดูในร้านที่ไม่ค่อยมีคน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เสียเวลาต่อราคา

ราคาทองต่อไม่ได้แน่นอน แต่ค่ากำเหน็จอาจต่อได้

"นี่ยังจะต่อราคาอีกเหรอ?"

ผู้ชายคนเมื่อครู่เอามือปิดปากปิดจมูก เขาขยับเข้าไปใกล้ผู้หญิงคนนั้น สายตาของทั้งคู่ดูเหมือนจะมีความดูถูกอยู่ไม่น้อย

ผู้ชายคนนั้นราวกับกำลังใช้สายตาพูดกับผู้หญิงว่า: เป็นแฟนไอ้หมอนั่นนี่น่าสงสารจริงๆ ...

ผู้หญิงคนนั้นก็เม้มปาก ยอมรับโดยดุษณีว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ช่วยไม่ได้ ถ้ามีเงินใครจะมาเสียเวลาต่อรองเงินไม่กี่สิบหยวนกัน?

เงินที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ก็ส่งให้ที่บ้านกับใช้หนี้ไปหมดแล้ว ตอนนี้เฉินโป๋มีเงินติดตัวอยู่ไม่ถึงหนึ่งพันสี่ร้อยหยวน ลูกปัดทองสองเม็ดก็เกือบพันหยวนแล้ว เขาไม่ต่อราคาไม่ได้!

สุดท้าย เฉินโป๋ก็ต่อรองค่ากำเหน็จได้ที่ 80 หยวน ซื้อสร้อยข้อมือลูกปัดทองคำได้ในราคาเส้นละ 503 หยวน สองเส้นรวมเป็นเงิน 1,006 หยวน

ลูกปัดทองคำขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองใส่ไว้ในถุงใส่สร้อยข้อมือ ดูโดดเด่นเหมือนหวังจู่หลานอยู่ในคฤหาสน์หรูหมื่นตารางเมตร

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ชายหญิงคู่นั้นก็เดินตามมาติดๆ ผู้ชายคนนั้นกระแอมเบาๆ แล้วพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย: "สวัสดีครับ ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ?"

พนักงานขายมองผู้ชายคนนั้นทีหนึ่ง แล้วก็มองเฉินโป๋ทีหนึ่ง สุดท้ายก็มองผู้หญิงคนนั้น รู้ทันทีว่าเรื่องเป็นยังไง เลยพูดเสียงดังขึ้นอย่างรู้ความ:

"ต่างหูใบไม้หนัก 20.4 กรัม ราคาทอง 8,630 หยวน ค่ากำเหน็จ 2,050 หยวน รวมเป็นเงิน 10,680 หยวนค่ะ!"

ด้วยจำนวนเงินประกอบกับกล่องใบใหญ่ที่ผู้หญิงคนนั้นรับมา ทันใดนั้น การเปรียบเทียบก็ก่อให้เกิดความรู้สึกเหนือกว่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผู้ชายคนนั้นเชิดหน้าขึ้น ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกมีความสุข

"คุณผู้ชายคุณผู้หญิงคะ ตอนนี้เรามีกิจกรรมไข่ทองคำ ซื้อครบห้าร้อยหยวนสามารถทุบไข่ทองคำได้หนึ่งครั้ง สิทธิ์สูงสุดอยู่ที่ห้าพันหยวน ดังนั้นขอเชิญเลือกไข่ทองคำสิบใบค่ะ"

ในขณะเดียวกัน เฉินโป๋ก็ได้เลือกไข่ทองคำใบที่อยู่มุมซ้ายบนสุดไปแล้ว พนักงานขายกำลังจะนำมาให้เขา

ผู้ชายคนนั้นพูดกับผู้หญิงว่า: "หลิงหลิง เราเลือกคนละห้าใบนะ!"

"กองที่อยู่ตรงกลางนั่นแหละ เอามาให้หมดเลย พอดีสิบใบ!"

เฉินโป๋ที่ได้ไข่ทองคำมาแล้วยังไม่รีบทุบ เขาเอียงคอมองคู่ชายหญิงคู่นั้น พวกเขาทุบไปทีละใบ สองใบ สามใบ...

ส่วนใหญ่จะเป็นคูปองส่วนลด ยี่สิบบาทเมื่อซื้อครบห้าร้อยบาท บางใบก็เป็นคำว่า ขอบคุณที่อุดหนุน

แต่เดิมพวกเขาก็ไม่ได้คิดว่าจะได้อะไรอยู่แล้ว กล่องสุ่มนี่มันก็เป็นของที่ร้านค้าจงใจใส่เข้าไปเองทั้งนั้น!

พวกเขาหยุดทุบ แล้วก็มองเฉินโป๋ที่สวมหน้ากากอนามัยอยู่

สายตาของพวกเขาราวกับกำลังพูดว่า "แกมีไข่ทองคำแค่ใบเดียว คิดว่าตัวเองจะได้รางวัลจริงๆเหรอ...?"

โป๊ก...

"เหรียญทองคำ 20 กรัม"

เฉินโป๋หยิบเหรียญทองคำ 20 กรัมที่บรรจุอยู่ในแผ่นอะคริลิกออกมาจากไข่ทองคำที่แตกแล้วอย่างเฉยเมย ทันใดนั้น...

ทุกคนตกตะลึง!

คอของผู้ชายคนนั้นยืดออกมายาวเป็นวา ลูกตาแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า จ้องเขม็งไปที่เหรียญทองคำใบนั้น ผู้หญิงข้างๆก็ขมวดคิ้วแน่น...

ส่วนพนักงานขายหลายคนยิ่งไม่อยากจะเชื่อ พวกเธอสบตากันไปมาด้วยสีหน้าสงสัยในชีวิต...

ใครมันเอาเหรียญทองคำ 20 กรัมไปใส่ไว้ในนั้นจริงๆ วะ? ความผิดพลาดระดับต่ำแบบนี้ก็ยังทำได้อีกเหรอ?

เฉินโป๋ถือเหรียญทองคำไว้ในมือ มองเหรียญทองคำทีหนึ่ง แล้วก็มองคู่ชายหญิงทีหนึ่ง คิ้วของเขางอโค้ง เขายิ้มทั้งๆ ที่สวมหน้ากากอนามัย

จากนั้นก็เดินเฉียดผู้ชายคนนั้นไป ผู้ชายคนนั้นรู้สึกคันคอจนทนไม่ไหว ทุบไข่ทองคำที่เหลือจนหมด แน่นอนว่าเป็นคูปองส่วนลดล้วนๆ

"เชี่ย! แก..."

ผู้ชายคนนั้นสูดหายใจลึก กำต่างหูหนัก 20 กรัมไว้แน่น ค่อยๆ กัดฟันกรอด ดวงตาจ้องมองแผ่นหลังของเฉินโป๋อย่างอาฆาต

อะไรที่ทำให้คนรับไม่ได้มากที่สุด?

ไม่ใช่ว่าคนอื่นซื้อของแพงกว่าตัวเอง

แต่เป็นเพราะไอ้เวรนั่นมันได้ของเหมือนกับที่ตัวเองเสียเงินซื้อมาโดยไม่ต้องเสียเงินสักบาท!

"อ๊ากกกก!........."

ตอนบ่าย เฉินโป๋ก็กล่าวอำลาเพื่อนร่วมงานแผนกออกแบบอย่างดี

เฉินโป๋ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ในกระเป๋ามีลูกปัดทองคำที่ซื้อให้แม่กับถานหย่า และเหรียญทองคำที่ได้มา

เมื่อเขากลับมาถึงปากซอย ถานหย่าที่นั่งรถของแฟนเพื่อนสนิทมาก็ใกล้จะถึงแล้ว ไม่นาน รถ BMW iX3 คันหนึ่งก็ค่อยๆแล่นเข้ามา ถานหย่าที่นั่งอยู่เบาะหลังดีใจกระโดดโลดเต้น โบกมือให้เฉินโป๋ด้วยความดีใจ!