บทที่ 33 รวบรวมวัตถุดิบให้ดี

บทที่ 33 รวบรวมวัตถุดิบให้ดี

เหล่าหลิวเกาหัว เขาครุ่นคิดอย่างหนักแล้วกล่าวว่า "จูเหล่าฮั่น ไม่ได้รักเงินทอง เขาหมกมุ่นอยู่กับการสะสมคัมภีร์โบราณและเศษซากสมบัติวิเศษต่างๆ"

"หากนายสามารถหาของหายากพวกนั้นไปให้เขาได้ บางทีอาจจะเข้าตาเขาก็ได้นะ"

สวี่เชาขมวดคิ้วเล็กน้อย ของประเภทนั้นเป็นสิ่งที่หายากและไม่ได้มีอยู่ทั่วไป เขาจะไปหามันเจอง่ายๆ ได้ยังไงกัน

"เหล่าหลิว คัมภีร์โบราณกับพวกเศษซากสมบัติวิเศษหายากเกินไป"

"ยิ่งกว่านั้นต่อให้หาเจอจริงๆ ผมก็คงไม่ให้เขา ผมเอามาใช้เองมันไม่ดีกว่าหรอ"

เหล่าหลิว ยักไหล่ "ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้"

สวี่เชาส่ายหัวเล็กน้อย สีหน้าค่อนข้างผิดหวัง "ดูเหมือนว่าทางนี้จะไม่สามารถไปต่อได้แล้วล่ะ ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว"

..ในเวลาเที่ยงคืนอันเงียบสงัด..

สวี่เชาแต่งกายปลอมตัว จากนั้นก็มุ่งไปยังตลาดมืดเช่นเดียวกับหลายครั้งก่อนหน้านี้

หลังจากมาถึงตลาดมืด เขาตรงไปยังถนนตะวันออก

ถนนตะวันออกในตลาดมืดแห่งนี้เป็นแหล่งข้อมูลที่รวดเร็วที่สุด

บางทีโชคดี เขาอาจจะหาสิ่งที่ตัวเองต้องการในการปรุงยาเจอ

เมื่อก้าวเข้าสู่ถนนตะวันออก เสียงอึกทึกครึกโครมก็พุ่งเข้ามา

แผงลอยเรียงรายอยู่สองข้างทาง พ่อค้าแม่ค้าต่างตะโกนขายสินค้าของตัวเองด้วยสำเนียงต่างๆ

มีทั้งขายสมุนไพรล้ำค่า มีทั้งขายยันต์ลึกลับ และยังมีจัดแสดงสมบัติวิเศษต่างๆ ……

สวี่เชาเดินปะปนอยู่ในฝูงชน

หลังจากเดินเล่นในตลาดมืดได้ไม่นาน เขาก็เห็นร้านค้าแห่งหนึ่ง

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าร้านค้านี้เป็นของจูเหล่าฮั่นคนนั้น ท้ายที่สุดแล้วมีคนไม่กี่คนที่สามารถเปิดร้านค้าในตลาดมืดได้

ร้านนี้ตั้งอยู่ใจกลางถนนตะวันออก รูปลักษณ์ภายนอกดูไม่โดดเด่นจะบอกว่ามันดูทรุดโทรมเล็กน้อยก็ว่าได้

หน้าร้านไม่ใหญ่มาก ป้ายก็สั่นคลอน บนนั้นเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า "ร้านขายยาจูเฉิงซิ่น(ซื่อสัตย์)"

มันดูค่อนข้างตลก เพราะในตลาดมืดที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงและการโกหก คำว่า "ซื่อสัตย์" ดูจะไม่ค่อยเข้ากันเท่าใดนัก

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น สวี่เชาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง

ในเวลานั้นเอง ป้ายที่วางอยู่หน้าประตูก็ดึงดูดความสนใจของเขา

บนป้ายเขียนข้อความหนึ่งบรรทัด

[ทางร้านรับสมัครผู้มีรากวิญญาณสามธาตุขึ้นไปในราคาสูงเพื่อทำการทดสอบ!]

รากวิญญาณสามธาตุขึ้นไปงั้นหรอ

ตัวเขาเองเป็นเจ้าของรากวิญญาณห้าธาตุนี่นา

จูเหล่าฮั่นขายยาอะไรกันนะ ทำไมถึงต้องรับสมัครผู้ที่มีรากวิญญาณสามธาตุขึ้นไปเพื่อทำการทดสอบด้วยล่ะเนี่ย..

สวี่เชาขมวดคิ้วแน่น ความคิดในสมองหมุนวน

ในด้านหนึ่ง นี่อาจเป็นโอกาสที่หายาก บางทีเขาอาจใช้โอกาสนี้ในการสร้างความสัมพันธ์กับอีกฝ่ายได้ก็เป็นได้

แต่ในอีกแง่หนึ่ง ตลาดมืดแห่งนี้เต็มไปด้วยแผนการร้ายต่างๆ ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังการรับสมัครนี้ซ่อนกับดักอะไรเอาไว้

ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเพียงเพราะวัตถุดิบปรุงยาเพียงเล็กน้อยหรอกมั้ง

วัตถุดิบสำหรับการปรุงยาก็คงไม่ได้มีแค่จูเหล่าฮั่นคนเดียวเท่านั้นที่มี เพียงแต่ราคามันก็อาจจะแพงกว่า

เหตุผลของสวี่เชาบอกเขาว่าควรอยู่ให้ห่างจากการรับสมัครที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงที่ไม่รู้จบนี้ ดังนั้นเขาจึงหันหลังกลับโดยไม่ลังเล ยกเท้าเดินจากไป

ในการเดินเล่นต่อไป สวี่เชานอกจากจะหาดอกไป๋หลานเจอแล้ว เขาก็ไม่ได้อะไรติดมือมาอีกเลย

ได้เวลาที่ตลาดมืดใกล้จะปิดลงแล้ว ฝูงชนบนถนนเริ่มกระจัดกระจายไปทีละน้อย แผงลอยจำนวนมากก็ทยอยเก็บของเพื่อเตรียมที่จะจากไป

สวี่เชามองไปที่ตลาดมืดที่ค่อยๆ เงียบสงบลง ในใจไม่ได้รู้สึกผิดหวัง

โชคดีคงไม่อยู่กับเขาไปตลอด เขาเข้าใจดีว่าโอกาสไม่ได้มีอยู่ตลอดเวลา

ถึงแม้ว่าครั้งนี้จะไม่พบวัตถุดิบที่ต้องการทั้งหมด แต่การได้ดอกไป๋หลานมาก็ถือว่าไม่ได้เสียเที่ยวไปเสียทีเดียว..

..วันรุ่งขึ้น สวี่เชาเตรียมที่จะไปยังสมาคมการค้าเพื่อซื้อวัตถุดิบอื่นๆ ที่ขาดไปสำหรับการปรุงยา

ถึงแม้ว่าเมื่อวานนี้จะได้ดอกไป๋หลานมาที่ตลาดมืดแล้ว แต่เขาก็ยังต้องการพวกมันอีกมาก

ไม่นาน สวี่เชาก็มาถึงสมาคมการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียง -สมาคมการค้าเจียงหนาน

ประตูของสมาคมการค้าสูงกว่าคนสองคน สร้างจากไม้เนื้อแข็งหนา หน้าร้านฝังด้วยเครื่องประดับทองแดงที่สวยงาม ส่องประกายโลหะภายใต้แสงแดด

สิงโตหินขนาดสูงกว่าคนวางตั้งตระหง่านอยู่สองข้างประตูดูสง่างาม

เมื่อเดินเข้าไปในสมาคมการค้า พื้นที่ภายในกว้างขวางมาก ห้องโถงชั้นหนึ่งแบ่งออกเป็นพื้นที่ต่างๆ แต่ละพื้นที่มีสินค้าหลากหลายชนิดจัดแสดงอยู่

โคมไฟระย้าคริสตัลที่สวยงามแขวนอยู่บนเพดาน แสงที่นุ่มนวลส่องสว่างบนชั้นวาง ทำให้สิ่งของล้ำค่าเหล่านั้นดูสวยงามยิ่งขึ้น

สวี่เชามาที่พื้นที่ขายยาโดยเฉพาะ ที่นี่มีผู้คนพลุกพล่านและมีชีวิตชีวามาก

ชั้นวางไม้สูงเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ภายในมีขวดเคลือบดินเผา กล่องไม้ขนาดใหญ่และขนาดเล็ก และยาสมุนไพรต่างๆ ที่ตากแห้งแล้ววางอยู่

แต่ละภาชนะมีป้ายกำกับ ระบุชื่อ ปีที่ผลิต แหล่งที่มา และประสิทธิภาพของยาสมุนไพรอย่างละเอียด

สายตาของ วี่เชากวาดไปตามชั้นวางอย่างรวดเร็ว มองหาสิ่งที่เขาต้องการ

ไม่นานเขาก็พบยาสมุนไพรเสริมอีกสองชนิดที่ต้องใช้ในการปรุงยาสลายพลังปราณ น้ำผึ้งวิญญาณและผลปิงยี่ว์

น้ำผึ้งวิญญาณถูกใส่ไว้ในขวดแก้ว น้ำผึ้งมีสีเหลืองอำพันใส เนื้อสัมผัสข้นหนืด ในขณะที่มันไหลอย่างช้าๆ ดูเหมือนว่าจะมีดวงดาวส่องประกายอยู่ภายในเลยทีเดียว

เมื่อเข้าใกล้จะได้กลิ่นหอมหวานและมีกลิ่นอายของพลังปราณที่ผันผวน ทำให้ผู้คนรู้สึกสดชื่น

ส่วนผลปิงยี่ว์วางอยู่บนถาดหยกขาวที่สวยงาม ผลไม้มีขนาดประมาณกำปั้น ผิวเหมือนหยกเนื้อแกะที่ให้ความชุ่มชื้น มีแสงที่นุ่มนวล

นอกจากนี้ยังมีเส้นเลือดเหมือนน้ำแข็งอยู่มากมาย เผยให้เห็นถึงกลิ่นอายที่เย็นเยียบ

เมื่อเข้าไปใกล้ก็จะสัมผัสได้ถึงความเย็นที่พัดโชยมา พร้อมกับกลิ่นหอมของผลไม้ที่สดชื่นจางๆ

กลิ่นหอมนี้ดูเหมือนจะมีพลังปราณจางๆ ซ่อนอยู่ ทำให้ผู้คนรู้สึกสดชื่นมีกำลัง

เมื่อเห็นสิ่งของทั้งสองอย่างนี้ ดวงตาของสวี่เชาก็เปล่งประกายด้วยความยินดี เนื่องจากวัตถุดิบสำหรับการปรุงยาสลายพลังปราณที่เขาต้องการอยู่ที่นี่ทั้งหมดจริงๆ

เขาเรียกพนักงานต้อนรับมาสอบถามราคา

พนักงานยิ้มกล่าวว่า "ท่านลูกค้า น้ำผึ้งวิญญาณนี้ผลิตโดยผึ้งวิญญาณร้อยปีซึ่งหายากมาก ราคาอยู่ที่ 20,000 หยวนต่อหยด ส่วนผลปิงยี่ว์นี้เก็บมาจากส่วนลึกของป่าผลึกน้ำแข็ง ราคา 10,000 หยวนต่อลูก"

ถึงแม้ว่าสวี่เชาจะรู้ว่าราคายาสมุนไพรของสมาคมการค้าแพงกว่าในตลาดมืด แต่ก็เขาอดไม่ได้ที่จะทำเสียงจิ๊จ๊ะ

น้ำผึ้งวิญญาณร้อยปีมีราคาเพียงไม่กี่พันหยวนต่อหยด มากที่สุดก็ไม่เกิน 10,000

แต่สมาคมการค้าเจียงหนานแห่งนี้กลับขายถึง 20,000 หยวนต่อหยด

ส่วนผลปิงยี่ว์ฟังดูดีที่มาจากส่วนลึกของป่าผลึกน้ำแข็ง จริงๆ แล้วเป็นเพียงผลไม้ที่ดูดซับพลังปราณของดินแดนน้ำแข็งขั้วโลก

ยังไงมูลค่าไม่เกิน 3,000 หยวน

ท้ายที่สุด สิ่งที่มีราคาแพงของยาสลายพลังปราณคือยาสมุนไพรหลักสองชนิด แม้ว่ายาสมุนไพรเสริมทั้งสามชนิดจะจำเป็น แต่รวมกันก็ยังไงก็ไม่ควรมีค่าไปกว่าวัตถุดิบหลักทั้งสองชนิดนั้น

แต่น่าเสียดายที่เหล่าหลิวไม่มีสต็อกยาสมุนไพรเสริมทั้งสามชนิด มิฉะนั้น สวี่เชาก็คงไม่มาซื้อที่สมาคมการค้าเจียงหนาน

"ก็แค่ทำกำไรได้น้อยลงเท่านั้นเอง การปรุงยาของฉันก็เพื่อเพิ่มความชำนาญไม่ใช่เพื่อทำเงินนี่นา"

สวี่เชาปลอบใจตัวเอง จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ

เขายกศีรษะขึ้น สีหน้ากลับมาสงบ พูดกับพนักงานของสมาคมการค้าว่า "น้ำผึ้งวิญญาณกับผลปิงยี่ว์ทั้งหมดนี้ผมเอาหมดเลย ห่อให้ผมด้วยนะครับ"

พนักงานที่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแย้มออกมาในทันทีและพยักหน้าซ้ำๆ "ครับท่าน!"

เขากล่าวขณะที่เขาห่อหุ้มยาสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้อย่างคล่องแคล่วด้วยกล่องสมบัติที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ จากนั้นก็ส่งมอบให้สวี่เชาอย่างระมัดระวัง

สวี่เชารับห่อมา

จากนั้นก็คำนวณค่าใช้จ่ายในครั้งนี้อย่างเงียบๆ ในใจ..