บทที่ 6 หลิว เพื่อนของหวังซาน สวี่เชายืมเงินกู้นอกระบบ

บทที่ 6 หลิว เพื่อนของหวังซาน สวี่เชายืมเงินกู้นอกระบบ

สวี่เชาพยักหน้าเล็กน้อย "ฉันมั่นใจแล้ว"

หวังซานกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นตามฉันมา"

พูดจบหวังซานก็มาที่ริมถนน

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเย็น รถบนท้องถนนวิ่งไปมา เสียงดังอึกทึกครึกโครม

เขายืนอยู่ริมถนน ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตากวาดมองหารถที่วิ่งผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว

ไม่นานรถเก๋งสีฟ้าก็ขับมาอย่างช้าๆ

ดวงตาของหวังซานเป็นประกายในทันที เขารีบยื่นมือออกไปกั้นรถคันนั้น

เมื่อรถเก๋งค่อยๆ จอดลงตรงหน้าหวังซาน

"ขึ้นรถ" หวังซานตะโกนบอกสวี่เชาที่อยู่ข้างหลัง

"ไปถนนใจกลางเมืองครับ"

หลังจากที่ทั้งสองขึ้นรถ หวังซานก็บอกกับคนขับรถ

สิบนาทีต่อมา รถแท็กซี่ก็จอดลงหน้าร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าแห่งหนึ่ง

หวังซานจ่ายค่าโดยสาร เปิดประตูรถแล้วลงมา

สวี่เชาก็ลงจากรถตามมาเช่นกัน เขามองไปที่หวังซานด้วยความสงสัย "มาที่นี่ทำไม"

หวังซานยิ้มอย่างมีเลศนัย "ตามมาเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง"

ถึงแม้ในใจของสวี่เชาจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เขาก็เลือกที่จะเดินตามหลังหวังซานไป หวังซานก้าวเดินอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าไปในร้านเครื่องใช้ไฟฟ้า

ภายในร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าทุกประเภทที่ส่องแสงแห่งเทคโนโลยี ในมุมที่ค่อนข้างซ่อนเร้นของร้าน

มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้หวาย ไขว่ห้างอย่างสบายๆ ในมือถือนิตยสารและกำลังดูมันอย่างเอร็ดอร่อย

บนหน้านิตยสารพิมพ์รูปนางแบบที่สวมชุดบิกินี่หลากหลายสไตล์

หวังซานเดินเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือไปโบกตรงหน้าชายหนุ่ม "หลาวหลิว ถ้าจำไม่ผิดครั้งที่แล้วพี่บอกฉันว่าในเมืองมีที่สำหรับเงินกู้นอกระบบอยู่สามแห่งใช่ไหม"

หลาวหลิววางนิตยสารในมือลง จากนั้นก็มองค้อนหวังซานแล้วพูดว่า "ก็ใช่ ทำไมหรอ หรือว่านายนายจะไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเงินกู้นอกระบบนั่น"

หวังซานส่ายหน้า "ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเพื่อนของฉัน"

พูดจบเขาก็ชี้ไปที่สวี่เชาที่อยู่ข้างๆ

หลาวหลิวขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่สวี่เชา ในดวงตาแฝงไปด้วยการสำรวจ "น้องชายมีอะไรค้ำประกันไหม"

สวี่เชาส่ายหน้า "ไม่มีครับ"

หลาวหลิวขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม "ไม่มีอะไรค้ำประกัน งั้นก็กู้ได้ไม่เยอะน่ะสิ!"

สวี่เชาขมวดคิ้วแล้วถามว่า "ทั้งสามแห่งรวมกันกู้ได้เท่าไหร่หรอครับ"

หลาวหลิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ปกติถ้าไม่มีอะไรค้ำประกัน ทั้งสามแห่งรวมกันก็คงให้ได้มากสุดแค่ไม่เกินแสน ประมาณแปดหมื่นกว่า"

"คิดเก้าคืนสิบสาม สนใจไหม"

***คิดเก้าน่าจะหมายถึงว่าให้สามหมื่นแต่จริงๆ ให้แค่เก้าส่วนสิบ คือ สองหมื่นเจ็ดพัน ส่วนคืนสิบสามคือ คืนสิบสามส่วน คือสามหมื่นเก้า***

"เกือบแสนงั้นหรอ" สวี่เชาพึมพำกับตัวเอง

เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว!

การยกระดับรากวิญญาณระดับกลางของตนเองให้เป็นรากวิญญาณระดับสุดยอดต้องใช้เงินประมาณเจ็ดหมื่น แล้วจากนั้นก็จะยังเหลืออีกหลักหมื่นให้ไปเรียนที่ห้องสมุดได้อีก

หวังซานมองไปที่สวี่เชาแล้วสอบถามว่า "ยังไง จะกู้ไหม"

สวี่เชาพยักหน้าโดยไม่ลังเล ดวงตาส่องประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว น้ำเสียงหนักแน่น "กู้! ต้องกู้ให้ได้!"

ในขณะนี้เขาได้โยนความกังวลทั้งหมดทิ้งไว้เบื้องหลัง ตั้งใจเพียงแต่จะคว้าโอกาสที่หาได้ยากนี้ไว้

ในสายตาของเขา เงินกู้ตรงหน้าคือโอกาสสำคัญที่จะเปลี่ยนชะตากรรม

หวังซานหันกลับไปพูดกับหลาวหลิวว่า "รบกวนหลาวหลิวจัดการให้เพื่อนของฉันหน่อยนะ"

หลาวหลิวพูดเตือนสวี่เชาว่า "อย่าผิดนัดเด็ดขาด ไม่งั้นพวกเขาจะไม่ปล่อยนายไปแน่"

"เบาก็ชีวิตดับสลาย หนักก็บ้านแตกสาแหรกขาด"

สวี่เชาพยักหน้าเล็กน้อย "ขอบคุณที่เตือน"

หลาวหลิวเห็นว่าสวี่เชามีท่าทีแน่วแน่ เขาก็โบกมือแล้วพูดว่า "เอาล่ะ งั้นตามฉันมา"

พูดจบเขาก็เดินออกจากร้านไปโดยไม่ลังเล เมื่อสวี่เชาเห็นดังนั้นก็รีบตามไป

ส่วนหวังซานถูกทิ้งไว้ให้ดูแลร้าน

สวี่เชาเดินตามหลาวหลิวไปอย่างเงียบๆ มายังบ่อนการพนันที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ ที่ลับตา

ตรอกนั้นแคบและมืด ผนังโดยรอบเต็มไปด้วยร่องรอยที่เกิดจากกาลเวลา

ทางเข้าบ่อนการพนันลับมาก ถ้าไม่ใช่หลาวหลิวนำทาง สวี่เชาคงยากที่จะค้นพบที่นี่ที่เป็นเหมือนกับอีกโลกหนึ่ง

เมื่อเปิดประตูที่ดูเหมือนธรรมดาออกไป คลื่นความร้อนที่ผสมปนเปกับกลิ่นควันและเสียงดังก็พัดโชยเข้ามา

หลาวหลิวเดินนำหน้าอย่างคุ้นเคย ทักทายคนที่รู้จักเป็นครั้งคราว

ส่วนสวี่เชาก็เดินตามหลังมาอย่างระมัดระวัง

ในไม่ช้าทั้งสองก็มาถึงชั้นห้า เมื่อเทียบกับฉากที่คึกคักและวุ่นวายในชั้นก่อนๆ ที่นี่กลับเงียบสงบเป็นพิเศษ

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูที่ปิดสนิท หลาวหลิวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ ด้วยจังหวะที่มั่นคง..

ครู่หนึ่งต่อมา มีเสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากด้านในประตูว่า "เข้ามา"

หลาวหลิวเปิดประตู แล้วส่งสัญญาณให้สวี่เชาตามเข้าไป

ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์จางๆ โต๊ะทำงานขนาดใหญ่วางตั้งอยู่ตรงกลางห้อง หลังโต๊ะปรากฏชายร่างสูงใหญ่ หน้าตาคมคาย

เขากำลังสำรวจทั้งสองคนที่เดินเข้ามาด้วยสายตาที่พิจารณา

หลาวหลิวยิ้มแล้วเดินเข้าไปข้างหน้า จากนั้นก็พูดด้วยความเคารพว่า "พี่หลง น้องชายคนนี้อยากจะขอยืมเงินจากพี่ไปใช้หน่อยน่ะครับ"

ชายที่ถูกเรียกว่าพี่หลงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรในทันที เขายังคงสำรวจสวี่เชาจากบนลงล่างต่อไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ เปิดปาก เสียงทุ้มต่ำแหบแห้ง แฝงไปด้วยความสง่าที่ไม่ยอมให้โต้แย้ง "หลิวซานเฟิง นายมาล้อเล่นกับฉันเหรอ ห้ะ"

"เดี๋ยวนี้กล้าพาลูกไก่มาขอกู้เงินที่นี่งั้นหรอ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลาวหลิวยิ่งดูเคอะเขินมากขึ้น เขารีบพูดว่า "พี่หลง ใจเย็นๆ ก่อน"

เขาก้าวไปข้างหน้า กระซิบข้างหูพี่หลง

"ก็เพราะว่าเขาเป็นนักเรียนไงครับ ผมถึงแนะนำเขาให้พี่หลง พี่ลองคิดดูสิว่าถ้าให้เขายืมสักสองสามหมื่น เขายังไงก็คงไม่มีเงินคืน พอผิดนัดเมื่อไหร่ พวกเราก็สามารถเอาของที่บ้านเขามาค้ำประกันได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว"

เมื่อพี่หลงได้ยินดังนั้น บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาในทันที "สมกับเป็นแกจริงๆ ที่มีเล่ห์เหลี่ยมเยอะนักนะ"

จากนั้นสายตาของพี่หลงก็จับจ้องไปที่สวี่เชาอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาผ่อนปรนลง "เอาล่ะ เห็นแก่หน้าหลาวหลิว ฉันจะให้เงินกู้กับแกก็ได้"

"แต่แกยังเด็กเกินไป อย่างมากฉันให้กู้ได้แค่สามหมื่น"

"พูดกันตามตรง พวกเราทำตามกฎระเบียบ สัญญาอะไรพวกนี้ต้องเซ็นให้ชัดเจน ถ้าถึงกำหนดแล้วยังไม่มีเงินคืน อย่ามาโทษว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน"

เมื่อสวี่เชาได้ยินดังนั้น ในใจก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่กู้ได้แค่สามหมื่น แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถใส่ใจอะไรได้มาก เขารีบพยักหน้ารัวๆ "พี่หลง ขอบคุณมากครับ!"

"ผมจะตรงต่อเวลาแน่นอนครับ!"

หลาวหลิวที่อยู่ข้างๆ ก็รีบพูดแก้ต่างอย่างขี้เล่นว่า "พี่หลงวางใจได้เลย มีผมคอยจับตาดูเด็กคนนี้อยู่ ถ้าเขากล้าเบี้ยว ผมจะไม่ปล่อยเขาไปแน่!"

พี่หลงส่งเสียงฮึ แล้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่อยู่ข้างๆ "ไป เอาสัญญากับกระดาษปากกามา"

ไม่นานลูกน้องก็นำของมาวางไว้บนโต๊ะ

พี่หลงหยิบสัญญาขึ้นมา เปิดดูอย่างคร่าวๆ แล้วยื่นให้สวี่เชา ชี้ไปที่ข้อความที่เขียนไว้แน่นขนัดด้านบนแล้วพูดว่า "ไอ้หนู ดูให้ดีๆ อย่ามาหาว่าฉันหลอกแกก็แล้วกัน"

"ดอกเบี้ย วันที่ชำระคืน ความรับผิดชอบเมื่อผิดสัญญา พวกมันเขียนไว้ชัดเจน อ่านให้ดีๆ ก่อนค่อยเซ็นชื่อ"

สวี่เชารับสัญญามา ตรวจสอบอย่างละเอียด ดวงตาจับจ้องไปที่ตัวอักษรทุกบรรทัด ไม่ปล่อยผ่านรายละเอียดใดๆ

พลิกอ่านไปมาหลายรอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีกลโกงอะไรชัดเจน เขาก็เซ็นชื่อของตัวเองลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว

เมื่อพี่หลงเห็นดังนั้นก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่อยู่ข้างๆ

ลูกน้องหยิบเงินสดปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋าดัง "ปัง" วางลงบนโต๊ะ แล้วพูดว่า "27,000 หยวน นับดูสิ"

"ไม่ต้องนับแล้ว ผมเชื่อใจน้ำใจของพี่หลง"

สวี่เชาหยิบเงินบนโต๊ะใส่ถุงพลาสติกสีดำที่เตรียมไว้ในทันที

มุมปากของพี่หลงยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่คล้ายจะมีอะไรซ่อนอยู่ "ถือว่าแกยังรู้จักความ"

"จำไว้ด้วย เดือนหน้าวันนี้ เอาเงินมาให้ตรงเวลาด้วยล่ะ"