บทที่ 1 รากวิญญาณธาตุทั้งห้าที่ปะปนกัน.. นี่มันขยะไม่ใช่เหรอ?

บทที่ 1 รากวิญญาณธาตุทั้งห้าที่ปะปนกัน.. นี่มันขยะไม่ใช่เหรอ?

"จางเฮ่าหยาง รากวิญญาณธาตุไม้ระดับต่ำ สติปัญญา 18 คุณสมบัติ 14!"

"หลิงหมิง รากวิญญาณธาตุไฟระดับกลาง สติปัญญา 16 คุณสมบัติ 18!"

"เถาอวี่หาง รากวิญญาณธาตุทั้งสาม ดิน ทอง ไม้ สติปัญญา 23 คุณสมบัติ 12!"

"..."

เมื่อมองดูนักเรียนที่เดินขึ้นไปบนเวทีในลาน สวี่เชาก็ตกอยู่ในความสับสน

..ที่นี่ที่ไหน..?

ยังไม่ทันที่สวี่เชาจะได้ตั้งสติ กระแสความทรงจำอันมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาในสมองของเขาอย่างรวดเร็ว

ข้อมูลที่ไม่คุ้นเคยและซับซ้อนนับไม่ถ้วนไหลบ่าเข้ามาเหมือนกระแสน้ำ ความรู้สึกเจ็บปวดแทงเข้ามาทันที ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกุมศีรษะและร้องครวญครางออกมา

ปรากฏว่านี่คือโลกแห่งการฝึกเซียน และคนธรรมดาทุกคนเมื่ออายุ 18 ปี จะได้รับการทดสอบรากวิญญาณและสติปัญญา

รากวิญญาณกำหนดระดับความสนิทสนมของบุคคลกับปราณแห่งสวรรค์และปฐพี และเพื่อกำหนดทิศทางการฝึกฝนให้เหมาะสม

สติปัญญาเกี่ยวข้องกับความเร็วและความลึกซึ้งในการทำความเข้าใจวิชาฝึกเซียน ทั้งสองอย่างเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลย

เมื่อความทรงจำค่อยๆ ชัดเจน สวี่เชาก็รู้สึกสับสน

ในชาติก่อน เขาเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนธรรมดาที่วุ่นวายอยู่กับโลกที่แสงสีฉูดฉาด

เมื่อข้ามภพมา ไม่คิดว่าเขาจะได้มายังโลกแห่งการฝึกเซียนแห่งนี้

"ชาติก่อนไม่มีโอกาสอะไรในชีวิต ทำได้เพียงใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย แต่สวรรค์กลับให้โอกาสฉันได้เกิดใหม่งั้นหรอ ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปช่วงชิงหนทางสู่ความเป็นเซียนนั่นให้ได้!"

ดวงตาของสวี่เชาสุกสกาว ในใจลุกโชนด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยหมอกหนา หรือเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย เขาก็จะไม่ยอมถอยเด็ดขาด

ในขณะนั้นเอง อาจารย์ใหญ่ผู้รับผิดชอบการทดสอบบนเวทีก็ตะโกนเสียงดัง "ต่อไป สวี่เชา!"

สวี่เชาสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินขึ้นไปบนเวทีอย่างช้าๆ

แม้ว่าภายในใจจะวุ่นวายราวกับมีพายุโหมกระหน่ำ แต่บนใบหน้าของเขายังคงพยายามแสดงออกอย่างสงบ

สวี่เชามาถึงด้านหน้าของสมบัติทดสอบ ตามขั้นตอนในความทรงจำ เขาวางมือทั้งสองข้างอย่างแผ่วเบาบนเครื่องทดสอบรากวิญญาณที่เปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อนโยน

ในชั่วพริบตา แสงจากเครื่องทดสอบก็สว่างขึ้น แสงสีฟ้าที่สงบในตอนแรกก็ผันผวนอย่างรุนแรง

จากนั้น แสงสีสันสดใสก็เบ่งบานออกมาจากศูนย์กลางของเครื่องมือ ถักทอเข้าด้วยกัน ก่อตัวเป็นภาพที่แปลกประหลาดและงดงาม

"นี่มัน..สวยเกินไปแล้ว นี่ฉันมีพรสวรรค์ในการฝึกเซียนจริงๆ ด้วย!"

เมื่อมองดูม่านแสงสีสันสดใสเหล่านั้น สวี่เชาก็รู้สึกดีใจอย่างมาก

แต่คำพูดของอาจารย์ใหญ่ในลำดับถัดมากลับขัดจังหวะจินตนาการของเขา

"สวี่เชา รากวิญญาณธาตุทั้งห้าปะปนกัน สติปัญญา 2 คุณสมบัติ 3!"

เสียงของอาจารย์ใหญ่ดังชัดเจนและเย็นชา ก้องกังวานในพื้นที่ทดสอบที่กว้างใหญ่นี้ ราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดใส่ ดับเปลวไฟแห่งความหวังที่เพิ่งลุกโชนขึ้นในใจของสวี่เชาอย่างสิ้นเชิง

สวี่เชาแข็งทื่ออยู่กับที่ สมองว่างเปล่า

"ฉันเพิ่งเคยเห็นคนที่ไร้ประโยชน์ขนาดนี้เป็นครั้งแรก สติปัญญา 2 แม้แต่หมูยังมีสติปัญญา 5 เลยมั้ง"

"เมื่อเทียบกับสติปัญญาของเขาแล้ว ฉันว่ารากวิญญาณของเขาน่าทึ่งกว่าอีกนะ รากวิญญาณธาตุทั้งห้าที่ปะปนกัน นี่มันขยะที่จะเกิดขึ้นหนึ่งคนในหลายหมื่นปีเลยไม่ใช่หรอ"

"ด้วยพรสวรรค์แบบนี้ ถ้าชาตินี้เขาทะลวงผ่านระดับก่อเกิดลมปราณได้ ฉันจะไลฟ์สดกินขี้เลย!"

เมื่อเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยและคำดูถูกที่บาดหูเหล่านั้น สวี่เชาก็ออกจากแท่นทดสอบโดยไร้สีหน้า

รากวิญญาณธาตุทั้งห้าที่ปะปนกันแล้วยังไง คุณสมบัติต่ำแล้วมันยังไง

เส้นทางแห่งการฝึกเซียนยาวไกล สิ่งที่ต้องพึ่งพาไม่ใช่แค่พรสวรรค์เริ่มต้นเท่านั้น

ถ้าไม่ไหวจริงๆ เขาก็ไปเป็นมารผู้ฝึกตน มารผู้ฝึกตนไม่สนใจเรื่องพรสวรรค์

เมื่อมายังโลกที่เต็มไปด้วยโอกาสแห่งนี้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยินยอมที่จะใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าไปวันๆ อีกแล้ว!

"เชาเกอ อย่าเสียใจไปเลย เดี๋ยวต่อไปพวกเราดูแลนายเอง!"

เด็กหนุ่มคิ้วดาบดวงตาดาว จมูกโด่ง ยิ้มแล้วตบไหล่ของสวี่เชา

เด็กหนุ่มคนนี้ชื่อหวังซาน เป็นเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมชั้นของสวี่เชา

ในการทดสอบครั้งนี้ เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรากวิญญาณเดี่ยวระดับสูง ค่าสติปัญญาสูงถึง 62!

เขาเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง!

รากวิญญาณแบ่งออกเป็นรากวิญญาณระดับต่ำ รากวิญญาณระดับกลาง รากวิญญาณระดับสูง รากวิญญาณระดับสุดยอด ฯลฯ

ตราบใดที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรากวิญญาณเดี่ยว ไม่ว่าจะธาตุอะไร ถ้าสติปัญญาถึง 50 ขึ้นไปก็มีคุณสมบัติในการสร้างรากฐาน

ซึ่งนั้นเป็นเพียงข้อกำหนดของรากวิญญาณระดับต่ำที่ธรรมดาที่สุดเท่านั้น รากวิญญาณเดี่ยวระดับสูงอย่างหวังซาน สติปัญญาถึง 62 นับว่าเป็นคุณสมบัติระดับแก่นทองแล้ว!

ซึ่งระดับแก่นทองในบางตระกูลนับว่าเป็นบุคคลระดับผู้อาวุโสเลยทีเดียว

"ขอบคุณนะ" สวี่เชาพยักหน้าเล็กน้อย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง

"สวี่เชา เราเลิกกันเถอะ!"

ในขณะนั้นเอง เสียงที่เย็นชาและเด็ดขาดก็ดังมาจากที่ที่ไม่ไกล

สวี่เชาและหวังซานต่างก็ชะงัก และมองตามเสียงไปอย่างเป็นธรรมชาติ

เห็นเพียงสาวน้อยที่มีรูปร่างสง่างามยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเธองดงาม คิ้วและดวงตาเหมือนภาพวาด เพียงแต่ตอนนี้บนใบหน้ากลับมีความเย็นชาและความเด็ดเดี่ยวเท่านั้น

หญิงสาวคนนี้ชื่อหลินเยว่ เป็นแฟนสาววัยเด็กของสวี่เชา

หลินเยว่เดินขึ้นมาอย่างช้าๆ น้ำเสียงเย็นชา "แกมันขยะที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรากวิญญาณธาตุทั้งห้าที่ปะปนกัน ตอนนี้แกไม่คู่ควรกับฉันแล้ว"

"ฉันไม่อยากเอาอนาคตของตัวเองไปทิ้งไว้กับคนที่ไม่มีความหวัง"

"หลินเยว่คนนี้ต้องการคนที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำดินในโลกแห่งการฝึกเซียน ไม่ใช่พวกขี้แพ้อย่างแก"

"จากนี้ไป พวกเราก็ทางใครทางมัน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สวี่เชาก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่เป็นหวังซานที่ทนไม่ไหวเป็นคนแรก

เขาโกรธจนกำหมัดแน่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความโกรธ ตะโกนเสียงดัง "ผู้หญิงที่รังเกียจคนจนรักคนรวยแบบเธอนี่มันเห็นแก่ตัวสิ้นดี!"

"เธอก็แค่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรากวิญญาณน้ำแข็งระดับสูงไม่ใช่เหรอ"

"เธอลืมไปแล้วเหรอว่าสวี่เชาดีกับเธอขนาดไหน"

"เธออยากได้ไอโฟนรุ่นใหม่ เขาก็ประหยัดอดออมถึงสามเดือนเพื่อซื้อให้"

"เพื่อที่จะหาเงินซื้อไอโฟนให้เธอ เขาได้กินแต่อาหารที่เรียบง่ายที่สุดทุกวัน ตอนกลางคืนยังไปทำงานพาร์ทไทม์ให้ลำบากอีก"

"ตอนที่เธอป่วย เขาดูแลเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ในช่วงเวลานั้น เขาต้องทุ่มเทให้เธอมากขนาดไหน เธอจำไม่ได้แล้วเหรอ"

"ตอนนี้เธอกลับทิ้งเขาอย่างเลือดเย็นเพียงเพราะรากวิญญาณของเขาไม่ดี เธอยังมีหัวใจอยู่บ้างไหม"

ที่มุมปากของหลินเยว่ปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่แยแส เปิดปากอย่างเย็นชา "ฉันขอให้เขาทำเหรอ"

"เขาเต็มใจที่จะเสียสละเพื่อฉัน ฉันไม่เคยบังคับเขาเลย"

"ความรักก็คือสิ่งที่เธอเต็มใจ ฉันเต็มใจ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ตรงตามความคาดหวังของฉันอีกต่อไป การปล่อยเขาไปก็เป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลแล้วนี่"

พูดจบ เธอก็มองไปยังสวี่เชา ในดวงตาไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย "สวี่เชา นายก็อย่าคิดว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน"

"นี่คือกฎแห่งการอยู่รอดของโลกแห่งการฝึกเซียน"

เมื่อพูดจบ

หลินเยว่ก็เดินไปโดยไม่หันหลังกลับ

หวังซานเขย่าไหล่ของสวี่เชาอย่างแรง พยายามทำให้เขาฮึดขึ้นมา "เชาเกอ นายจะยอมเสียใจไปตลอดชีวิตเพราะคำพูดของเธอไม่ได้นะ!"

"มันก็แค่การทดสอบ มันไม่ได้ตัดสินอะไร! รากวิญญาณธาตุทั้งห้าที่ปะปนกันแล้วยังไง ใครบอกว่ารากวิญญาณปะปนจะไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ล่ะ"

"สายตาของเธอสั้นไป มองไม่เห็นศักยภาพของนาย มันเป็นเพราะเธอตาบอดเอง!"

เมื่อเห็นดังนั้น ในใจของสวี่เชาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้น

สุภาษิตที่ว่ายามยากจึงเห็นเพื่อนแท้ คนรอบข้างต่างเปลี่ยนท่าทีต่อเขา ไม่ว่าจะตีตัวออกห่างหรือเหยียดหยาม

มีเพียงหวังซานเท่านั้นที่ยังคงยืนหยัดอยู่ข้างๆ เขาอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

"วางใจเถอะซานจื่อ แค่ผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นเอง" สวี่เชากล้าวพร้อมใบหน้าที่มีรอยยิ้มอันปล่อยวาง..