ตอนที่ 161: จักรพรรดิแห่งเมืองมังกร? แค่นี้เอง!

หลังจากการแปลงร่างเสร็จสมบูรณ์ หลี่ซวนเย่กำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากร่างกายชวนขนลุก

เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ:

“ฉันเกิดในตระกูลนักสู้ ฝึกฝนวิชาต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก เข้าสู่เวทีสำหรับแข่งขันมวยจีนตั้งแต่อายุ 12 ปี คว้าแชมป์มวยจีนรุ่นเยาวชนตอนอายุ 14 และไม่มีใครเทียบได้ตอนอายุ 18”

“พอขึ้นสู่จุดสูงสุด ฉันกลับไม่รู้สึกยินดีเท่าไร แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างไม่สิ้นสุด”

“เลยออกนอกประเทศไปสู้ในโลกใต้ดิน แต่ก็ยังไม่พ่ายแพ้ สุดท้ายต้องกลับบ้านด้วยความผิดหวัง จนกระทั่งวันสิ้นโลกมาถึง…”

หลี่ซวนเย่เงยหน้ามองซีอันอย่างกะทันหัน

เสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของเขาก็หายไปจากจุดที่ยืนอยู่

เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าซีอันแล้วซัดหมัดเข้ากลางอกซีอันอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า

ร่างของซีอันถูกซัดกระเด็น ลอยไปกระแทกกับกำแพงหินทรายขนาดมหึมาที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยเมตรอย่างจัง

เสียง “ตุบ!” ดังสนั่น ร่างของซีอันทะลุผ่านกำแพงทรายกระเด็นลอยสูงขึ้นไปในอากาศ

หลี่ซวนเย่หายวับไปจากจุดเดิม แล้วไปปรากฏตัวอยู่เหนือซีอัน

“ฉันรู้สึกได้ว่าแกกับฉันเหมือนกัน เราต่างเป็นยอดฝีมือที่ยากจะหาใครมาล้มได้ แกไม่คิดหรือไงว่าโลกตอนนี้มันโคตรดีเลย? ฮ่าฮ่าฮ่า…”

พอพูดจบหลี่ซวนเย่ก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พลางกระหน่ำโจมตี หมัดของเขากระหน่ำลงมาราวห่าฝน

“โลกตอนนี้มันไม่น่าเบื่ออีกต่อไปแล้ว ในที่สุดก็ได้เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อเสียที”

ความเร็วของหลี่ซวนเย่ยิ่งเร่งขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่า เห็นเพียงเงารางๆ ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ภายใต้การโจมตีอันดุเดือด เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ซีอันต้องรับการโจมตีอันร้ายกาจไม่หยุดหย่อนทุกวินาที ร่างกายของเขาสั่นคลอนราวเรือน้อยกลางคลื่นลม

“ทำไม? สู้ไม่ไหวรึไง? ต่อต้านสิ ดิ้นรนสิ ทำให้ฉันพอใจให้ถึงที่สุดสิ เจ้ามดปลวก!”

ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจหลี่ซวนเย่ซัดไปแล้วนับพันครั้ง

พลังของการโจมตีแต่ละครั้งนั้นเหนือกว่าการโจมตีเต็มกำลังของผู้มีพลังจิตระดับ S ทั่วไปเสียอีก โคตรจะแข็งแกร่ง

แต่ซีอันกลับไม่ขยับแม้แต่น้อยตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีการป้องกันแม้แต่ท่าเดียว ปล่อยให้หมัดของหลี่ซวนเย่กระหน่ำใส่ร่างของเขาไปทั่ว

เสื้อโค้ทบนตัวซีอันถูกแรงลมจากการต่อยฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ทั่วร่างของเขามีแต่รอยหมัดเต็มไปหมด

แต่ก็แค่นั้น!

หลี่ซวนเย่อดไม่ได้ที่จะเดือดดาลเมื่อเห็นเช่นนั้น

“สู้กลับมาสิวะ!!”

จากนั้นเขาก็ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี ซัดหมัดเข้าที่อกของซีอันเต็มแรง

ซีอันร่วงลงกระแทกพื้นเหมือนลูกปืนใหญ่

เสียง “ตูมมมมมมมม!” ดังสนั่น ฝุ่นฟุ้งตลบอบอวล ควันโขมง และเกิดหลุมขนาดใหญ่บนพื้น

หลี่ซวนเย่ร่วงลงสู่พื้นและมองดูหลุมขนาดใหญ่อย่างเงียบๆ

หลังจากควันและฝุ่นจางลง ร่างของซีอันก็ปรากฏขึ้น

เขาเห็นร่างอันแข็งแกร่งของซีอันเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และมีส่วนอกยุบเป็นบริเวณกว้าง

คอของเขาหัก ศีรษะห้อยตกไปด้านข้างอย่างอ่อนแรง

ทั้งร่างของเขาบิดเบี้ยวผิดรูปไปหมด

เลือดไหลทะลักออกมาจากปากและจมูก ดูเหมือนคนตายไปแล้ว

“ตายแล้วงั้นเหรอ? มีแค่นี้เองรึไง? ฉันประเมินแกสูงไป…”

‘ฟุ่บบบบบบ…’

ในขณะนั้น ร่างของซีอันก็ลุกขึ้นยืนตรงจากพื้นทรายโดยไม่มีสัญญาณใดๆ

ร่างกายที่บิดเบี้ยวของเขาฟื้นตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

กระดูกและกล้ามเนื้อที่หักหลายสิบชิ้นฟื้นตัวในพริบตา แม้แต่เลือดที่ไหลออกมาก็ไหลกลับเข้าสู่ร่างกาย

ในพริบตา ร่างที่บาดเจ็บสาหัสใกล้ตายก็ฟื้นคืนสภาพราวกับไม่เคยได้รับอันตรายใดๆ มาก่อน

‘ก๊อบแก๊บๆ…’

ซีอันบิดคอ จัดหัว กำหมัดแน่น และเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า

“1.5 วินาที…”

เวลาที่ใช้ในการฟื้นตัวจากร่างที่ใกล้ตายคือ 1.5 วินาที

เขาไม่ได้ใช้แม้แต่พลังฟื้นฟูของตัวเองด้วยซ้ำ

หมัดสุดท้ายของหลี่ซวนเย่เมื่อครู่ทะลุหัวใจของเขาไปแล้ว

แต่เพียงแค่พึ่งพาความสามารถติดตัวของ “การฟื้นตัวไร้ขีดจำกัด” และ “การเสริมสร้างเซลล์ขั้นสูง” เขาก็สามารถ “ฟื้นคืนชีพ” ได้ในเวลาอันสั้น

“ไม่เลว”

ถ้าปล่อยพลังฟื้นฟูด้วยตัวเอง เวลาฟื้นคืนชีพน่าจะเร็วกว่านี้อีก

ภายใน 0.5 วินาทีก็น่าจะทำได้

เมื่อเห็นซีอันกลับคืนสู่สภาพเดิม หลี่ซวนเย่ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…”

“ดีมาก ดีมาก แกไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ แกแข็งแกร่งมาก และมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน”

“ฉันหลี่ซวนเย่ ขอท้าแกอย่างเป็นทางการ!”

หลี่ซวนเย่ตะโกนเสียงดังลั่นหลังจากพูดจบ

“ฮ่าฮ่า~ ร่างนักรบ!”

เกราะกระดูกบนร่างพลันขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัว ขนาดตัวก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเช่นกัน

จากเกราะบางๆ แบบเดิม ก็กลายเป็นเกราะหนาสุดแกร่งที่มีขอบมุมชัดเจน และมีพลังสีทองไหลเวียนอยู่บนเกราะ

มือและเท้าของหลี่ซวนเย่ก็เปลี่ยนเป็นใบมีดกระดูกที่คมกริบ ไม่ใช่แค่ที่มือเท่านั้น

ใบมีดกระดูกคมกริบสี่ใบงอกออกมาจากแขนและน่องด้วยเช่นกัน

“นี่คือสุดยอดพลังพิเศษขั้นสูงสุด เมื่อแกเริ่มโจมตี มันคือการต่อสู้ถึงตาย แกเป็นคนแรกที่ทำให้ฉันได้ใช้ร่างที่สมบูรณ์แบบที่สุดของฉัน ตลอดชีวิตที่ผ่านมา คนที่ฉันเจอมาทั้งหมด แกคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด แกจงภูมิใจในตัวแกเองไปตลอดชีวิต…”

“แต่ว่า ก็แค่นี้แหละ”

ทันทีที่หลี่ซวนเย่พูดจบ เขาก็เปลี่ยนเป็นลำแสงสีขาวพุ่งเข้าใส่ซีอัน

ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ เขาก็มาถึงตรงหน้าซีอันและใบมีดกระดูกอันคมกริบก็ฟันลงมาอย่างรุนแรง

ซีอันในที่สุดก็เคลื่อนไหว เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง ใช้นิ้วที่แข็งแกร่งดีดใบมีดกระดูกออกเบาๆ

ด้วยเสียงที่คมชัด ใบมีดกระดูกของหลี่ซวนเย่ก็ถูกสะบัดออกไป

นัยน์ตาของหลี่ซวนเย่หดเล็กลงกะทันหัน: “อะไรนะ…”

หากเป็นผู้ปลุกพลังทั่วไป คงจะถูกใบมีดเล่มนี้ผ่าครึ่งไปแล้ว แต่คู่ต่อสู้กลับป้องกันมันได้อย่างง่ายดายด้วยดีดมือ

หลี่ซวนเย่ตกใจในตอนแรก จากนั้นก็โกรธจัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“บังอาจ!”

การโจมตีของเขาถูกป้องกันด้วยนิ้วมือของคู่ต่อสู้ นี่เป็นการดูถูกเขาอย่างโจ่งแจ้ง

“แปดเพลงดาบสังหาร!”

หลี่ซวนเย่ตะโกนเสียงดัง ระดมพลังทั้งหมดในร่างกาย ร่างของเขากลายเป็นเงา พลางใช้ใบมีดกระดูกสีขาวทั้งแปดบนร่างโจมตีอย่างรวดเร็ว

ซีอันไม่รีบร้อน สีหน้าสงบนิ่ง เขาใช้นิ้วเป็นคมดาบเพื่อปัดป้องการโจมตี

เสียงเล็บกระทบกับใบมีดกระดูกดังไม่หยุดหย่อน เกิดเป็นเสียง “ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง” อันคมชัด

ซีอันดีดนิ้วเบาๆหลี่ซวนเย่ก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่พุ่งเข้าใส่ และถูกพัดปลิวไป เขาร่อนไปบนพื้นกว่าสิบเมตรก่อนจะทรงตัวได้

ซีอันมองดูเล็บของตัวเองที่มีรอยขีดข่วนสีขาว และอุทานขึ้น:

“สมแล้วที่เป็นจักรพรรดิแห่งเมืองมังกร เกือบจะทะลวงการป้องกันของฉันได้เลยนะ”

เขาได้เปิดใช้งานความสามารถป้องกันระดับ S หลายอย่างบนเล็บมือของเขา แต่หลี่ซวนเย่กลับสามารถโจมตีเขาและทำให้เล็บของเขาเป็นรอยได้

“เหลือเชื่อจริงๆ”

หลี่ซวนเย่คุกเข่าลง หายใจหอบถี่ อกของเขากระเพื่อมขึ้นลง

เมื่อได้ยินคำพูดของซีอันเขารู้สึกอับอายอย่างยิ่ง และดวงตาสีทองของเขาก็กลายเป็นสีแดงเลือด

“ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันจะฆ่าแก!”

หลี่ซวนเย่ระเบิดพลังทั้งหมดในร่างกายออกมาอย่างกะทันหัน บังคับดึงศักยภาพทั้งหมดของเขาออกมา

จากนั้นเขาก็กระโดดสูงขึ้นไป พลังงานสีทองบนเกราะกระดูกเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด โอบอุ้มร่างกายของเขาไว้ทั้งหมด

ในนาทีวิกฤติหลี่ซวนเย่ก็ทะลวงขีดจำกัดได้อย่างน่าอัศจรรย์ และแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

จากนั้นก็พุ่งเข้าหาซีอันเหมือนอุกกาบาต

“ตายซะ!”

การโจมตีครั้งนี้เป็นการโจมตีเต็มกำลังของเขา เหนือกว่าการโจมตีใดๆ ที่ผ่านมา และพลังของมันมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า

เมื่อมันกำลังจะกระแทก

ซีอันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นและเหวี่ยงหมัดใหญ่เข้าใส่เต็มใบหน้าของหลี่ซวนเย่

เสียง “ป้าบ!” ดังลั่นหลี่ซวนเย่ลอยละลิ่ว หมุนคว้างกลางอากาศ

เขาถูกซัดกระเด็นไปไกลหลายร้อยเมตร และขณะที่เขากลิ้งไป ก็สร้างหลุมขนาดใหญ่เจ็ดแปดหลุมบนพื้น

เกราะกระดูกทั่วร่างของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ แขนขาและกระดูกทั้งหมดหัก เลือดไหลทะลักออกจากปากและจมูก และเขาแทบจะไม่มีลมหายใจแล้ว

ซีอันเลิกคิ้วขึ้น

“แค่นี้เอง…”