ตอนที่ 156: กลุ่มนักผจญภัยราตรีทมิฬเปลี่ยนผู้นำ

ฮั่วเหลียงซือ สิ้นใจอย่างสงบ เขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะต่อสู้กลับ ก่อนที่ซีอันจะจัดการเขาด้วยการเคลื่อนไหวเดียว หลังจากปล้นชิงแล้ว เขาก็สังหารด้วยการโจมตีสวนกลับ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น หัวเรือใหญ่ของหนึ่งในสี่กลุ่มใหญ่ก็จากไปอย่างง่ายดาย บางทีเขาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย

หลังจากสังหารฮั่วเหลียงซือ ซีอันก็ใช้การเทเลพอร์ตอีกครั้ง และจัดการผู้ปลุกพลังระดับ S อีกสี่คนภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที แบล็กบีถึงกับกลัวสุดขีดแทบช๊อคและพยายามจะวิ่งหนี แต่เขารู้สึกได้เพียงว่าร่างกายกระตุก และทรุดตัวลงกับพื้นและรู้สึกเพียงว่าพลังทั้งหมดของเขาหายไปในทันที

“ฆ่าคนอื่นทั้งหมด แล้วปล่อยพวกเขาไว้ตามลำพัง” จากนั้นเขาก็ออกคำสั่งเบาๆ ให้ถงเสี่ยวอวี่

"ได้ค่ะบอส" ถงเสี่ยวอวี่พยักหน้า เปิดใช้งานพลังระดับ S สองอย่างพร้อมกัน แล้วพุ่งเข้าใส่คนอื่นๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นในบาร์

ซีอันโยนแบล็กบีที่หมดสภาพลงกับพื้น จากนั้นก็นั่งไขว่ห้างลงบนโซฟา

ดวงตาของต้าซวงเหลือบมองไปมา แล้วเธอก็รีบวิ่งไปที่ตู้เก็บไวน์ หยิบไวน์แดงมาหนึ่งขวด รินใส่แก้วของซีอัน แล้ววางตรงหน้าซีอันอย่างเอาอกเอาใจ

ต้าซวงหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า "พี่ใหญ่ เดี๋ยวหนูรินไวน์ให้นะ ฮิฮิ..."

"ดื่มไวน์..."

ซีอันตบหัวสองแฝดตัวน้อย หยิบอมยิ้มสองอันออกจากพื้นที่มิติ แล้วยัดใส่ปากพวกเธอเป็นรางวัล

จากนั้นเขาก็หันไปมองแบล็กบีที่หน้าซีดเผือดแล้ว

"ยินดีด้วยนะ พี่เฮยเฟิง อีกไม่นานพี่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้ากลุ่มคนใหม่ของกลุ่มนักผจญภัยราตรีทมิฬ เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ?"

แบล็กบีตัวสั่นไม่หยุดเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากนอกประตู เขาจ้องมองซีอันด้วยแววตาหวาดกลัว เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าไอ้เด็กบ้านนอกคนนี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้ เขาฆ่าบอสฮั่วได้ในพริบตาตั้งแต่แรกเห็น แม้แต่ผู้ปลุกพลังระดับ S อีกสี่คนก็ไม่มีช่องว่างให้ต่อต้านเลยสักนิด เลขาตัวน้อยคนนั้นเองก็แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนเสือเข้าฝูงแกะเมื่อเผชิญหน้ากับผู้ปลุกพลังชั้นยอดของกลุ่มนักผจญภัยราตรีทมิฬ

ในเวลาไม่ถึงนาที กลุ่มนักผจญภัยราตรีทมิฬก็พ่ายแพ้ให้กับชายหญิงคู่นี้

"น้องชาย... ไม่สิ พี่ใหญ่! คุยกันก่อนเถอะครับ! ผมจะให้ทุกอย่างที่พี่ต้องการ แต่ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ!" แบล็กบีไม่มีเจตนาที่จะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย และรีบวิงวอนขอชีวิตทันที

เมื่อได้ยินดังนั้น ซีอันก็ดีดนิ้ว แบล็กบีกลับมาขยับได้ทันที และรีบยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆ ที่ไม่จำเป็นอีกต่อไป แต่ในใจของเขากำลังคิดถึงวิธีที่จะหลบหนี

หากหลังจากที่เขาใช้พลังพิเศษ ร่างกายของเขาจะได้รับการเสริมกำลังอย่างมาก เปลือกที่คล้ายแมลงจะงอกขึ้นบนร่างกายเพื่อเสริมความแข็งแกร่งในการป้องกัน หนวดจะงอกขึ้นบนหัวเพื่อเพิ่มการรับรู้ และปีกจะงอกขึ้นที่หลังเพื่อให้เขามีความสามารถในการบิน เขาจะหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และหากมีเวลาสักสองวินาที เขาก็สามารถหนีออกจากบาร์ได้

แต่เขาไม่กล้าทำเช่นนั้น เพราะเขาเพิ่งเห็นซีอันใช้การเทเลพอร์ต ต่อหน้าการเทเลพอร์ต ไม่ว่าเขาจะเร็วแค่ไหน มันก็เป็นของปลอมทั้งหมด

ตอนนี้แบล็กบีในที่สุดก็ตระหนักว่าเขาได้ยั่วยุบางสิ่งที่บางสิ่งบางอย่างที่อันตรายสุดๆ นี่ไม่ใช่แกะอ้วนเลย คือปีศาจร้ายชัดๆ! ร้ายกว่าฮั่วเหลียงซือเสียอีก!

ความสามารถในการต่อสู้เดี่ยวของฮั่วเหลียงซือไม่เป็นสองรองใครในเมืองมังกรทั้งหมด แต่ต่อหน้าไอ้ปีศาจนี่ เขายังไม่รอดถึงสามวินาทีด้วยซ้ำก่อนที่จะถูกจัดการไป มันไม่ใช่ว่าแบล็กบีตาบอดและเข้าใจผิดว่าคนเป็นปีศาจ แต่ในสายตาของเขา ซีอันไม่เหมือนมนุษย์เลยแม้แต่น้อย เขาไม่ต่างจากปีศาจร้ายเลย

แบล็กบีสาบานว่าเมื่อเขาพ้นจากความวุ่นวายนี้ เขาจะออกจากเมืองมังกรทันที และตรงไปที่ทะเลทรายเพื่อเป็น "ผู้เร่ร่อน" เขาพลันรู้สึกว่าชีวิตเรียบง่ายของนักล่าที่ฆ่าสัตว์ประหลาดและกินแมลงนั้นก็ดีไม่น้อย... บาดแผลทางจิตใจที่ซีอันทิ้งไว้ให้เขาน่าจะต้องใช้เวลาตลอดชีวิตในการเยียวยา

ซีอันจิบไวน์แดงและกล่าวอย่างใจเย็น "ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ฆ่านายหรอก"

แบล็กบีมองซีอันอย่างสับสน "คุณ...คุณจะไม่ฆ่าผมจริงๆ เหรอ?"

"ไม่เพียงแต่ฉันจะไม่ฆ่านาย ฉันจะให้นายได้นั่งบัลลังก์ผู้นำด้วย! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายคือหัวหน้าคนใหม่ของกลุ่มนักผจญภัยราตรีทมิฬ"

แบล็กบียืนงงงัน ไม่รู้ว่าซีอันกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่เพียงแต่ไม่ฆ่าเขา ยังช่วยให้เขาได้เป็นหัวหน้ากลุ่มอีก โลกนี้ไม่มีเรื่องดีๆ แบบนี้หรอก มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเชื่อคำโกหกของเขา สิ่งที่ถูกต้องคือต้องหาโอกาสหนีให้ได้

แต่เขาก็ยังคงกล่าวอย่างประจบประแจง

"พี่ใหญ่! พี่ต้องการให้ผมทำอะไร ผมจะทำหมดเลยครับ! แล้วแต่พี่เลย! พูดตามตรงนะ ผมรู้สึกทึ่งในตัวพี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลย"

"ผมมองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่า พี่นี่แหละคือคนที่สามารถกุมดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ และเด็ดดวงดาวได้ ไม่มีใครในโลกนี้จะเหมือนพี่ได้อีกแล้ว"

แบล็กบีป้ายน้ำหวานที่ปากน้อยๆ และประจบเจ้านายโดยไม่หน้าแดงและหัวใจเต้นผิดจังหวะเลยแม้แต่น้อย

ซีอันโบกมือและกล่าวต่อ ว่า "ฉันได้ปลูกยาพิษไว้ในตัวนายแล้ว ถ้ามันถูกกระตุ้นแม้แต่น้อย นายก็จะโดนพิษและตาย ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยของร่างกาย ทิ้งความคิดที่จะหนีไปได้เลยนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของแบล็กบีก็แข็งค้าง เขายืนงงงัน ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจู่ๆ ก็ขยับไม่ได้เมื่อกี้ ความรู้สึกของการที่เขาถูกวางยาพิษไปนานแล้วนี่เอง

แต่ความสามารถของเขาคือการกลายร่างเป็นต่ออัคคีทมิฬที่สามารถควบคุมพิษได้ และการต้านทานพิษของเขาก็น่าจะสูงมาก แล้วมันเป็นไปได้อย่างไร...

ซีอันไม่สนใจแบล็กบีและโบกมือเรียกเฉียวจือเตี๋ย เฉียวจือเตี๋ยเดินเข้ามาและก้มหน้าลง ร่างกายสั่นเล็กน้อย

"เธอจะเป็นรองหัวหน้ากลุ่มนักผจญภัยราตรีทมิฬไปก่อนนะ"

จากนั้นเขาก็หยิบลูกบอลสีดำขนาดเท่านิ้วมือออกมา แล้ววางไว้ในมือของเฉียวจือเตี๋ย

"นี่คือ 'ตัวกระตุ้นพิษ' ที่ฉันแยกออกมา แค่เธอขยี้ตัวกระตุ้นพิษนี้ พิษในตัวเขาก็จะระเบิด"

เมื่อได้ยินคำพูดของซีอัน แบล็กบีเกือบเสียการทรงตัว และร้องไห้ในใจว่าชีวิตของเขากำลังตกอยู่ในอันตราย

เฉียวจือเตี๋ยจับลูกบอลสีดำเล็กๆ อย่างระมัดระวัง เธอก็ตกใจกับวิธีการของซีอันเช่นกัน ปรากฏว่าลูกบอลสีดำเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตานี้สามารถตัดสินความเป็นความตายของผู้ปลุกพลังระดับ S ได้เลยทีเดียว

"คุณต้องการให้ฉันทำอะไรให้คุณ?" เฉียวจือเตี๋ยถามด้วยความงุนงงหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"ง่ายมาก เธอแค่ต้องหาวิธีรวบรวมคนใหญ่คนโตในเมืองมังกรมาให้หมด"

"ไม่ว่าจะเป็นการจัดประชุม การต่อสู้เพื่อแย่งชิงพื้นที่ หรือการแบ่งปันผลประโยชน์ เธอหาสารพัดข้ออ้างและวิธีได้ด้วยตัวเอง"

"เฮยเฟิงจะเชื่อฟังคำสั่งของเธอ และกลุ่มนักผจญภัยราตรีทมิฬก็จะเชื่อฟังเธอด้วย"

"ด้วยความสามารถของเธอ มันไม่น่าจะยากที่จะทำนะ"

จะให้ไปถอนต้นหอมทีละต้นมันคงไม่ทันใจ วิธีที่ถูกต้องคือต้องรวบให้ได้กำใหญ่ๆ แล้วตัดไปพร้อมกัน อย่างไรก็ตาม การรวบรวมคนใหญ่คนโตในเมืองมังกรทั้งหมดไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด อย่างน้อยเขาก็เป็นคนนอก ทำไม่ได้แน่นอน อย่างแรกคือเขายังคงขาดบารมี ไม่มีใครเชื่อฟังการเชิญของเขา อย่างที่สองคือถ้าเผยความแข็งแกร่งมากเกินไป ทุกคนก็จะระมัดระวังและไม่มาตามนัด การให้เฉียวจือเตี๋ยและเฮยเฟิงทำจะง่ายกว่ามาก

เขาตั้งใจจะไปใช้ชีวิตสบายๆ ใน ทีมล่าโลหิต และรำลึกความหลังสักหน่อย แต่สงครามที่เขตเมืองซูเองก็จ่ออยู่ตรงหน้า ไหนจะเมืองมังกรที่ทุ่งต้นหอมกำลังส่องประกายระยิบระยับ มีต้นหอมอวบๆ รอให้เขาไปถอนอีกเพียบ!

งานเยอะจัดๆ

คงต้องรอให้เรื่องทุกอย่างจบลงเสียก่อน ถึงจะสำรวจฐานอารยธรรมใหม่ๆ บนแผนที่และออกไปเดินเล่นได้ ทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตนั้น เขาก็อยากไปเดินเล่นชมวิวดูสักครั้งเหมือนกัน!