ตอนที่ 35: บอสกินคน

ซีอัน ลุกขึ้นเดินออกจากวิลล่าของชายผมแดงปิดประตู และหายลับไปในราตรีในฐานะเงาดำ ส่วนผู้หญิงคนนั้น เขาจัดการให้สลบไปแล้ว คงไม่ฟื้นขึ้นมาอีกหลายชั่วโมงเลยทีเดียว

เป็นคืนที่มืดมิดและลมแรง คนอื่นๆ ไม่รู้เลยว่าบอสมือที่สามของพวกเขาได้เร่งรีบไปเกิดใหม่แล้ว

ภารกิจต่อไปของซีอันคือการจัดการกับบอสอีกสองคนที่เหลือ เขามีลางสังหรณ์ว่ามือหนึ่งและมือสองอาจมีพลังพิเศษระดับ S หรืออย่างน้อยก็ต้องอยู่ระดับท็อปของ A พวกเขาจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา

วิธีที่ดีที่สุดคือการจัดการทีละคน การเผชิญหน้ากับผู้มีพลังพิเศษระดับ S สองคนพร้อมกันนั้นน่าจะยังคงจะมากเกินไปสำหรับเขาในตอนนี้

ผู้คุมคนหนึ่งกำลังหาวหวอดขณะเดินตรวจตรา จู่ๆ ก็มีสายลวดหลายเส้นพุ่งเข้าโจมตีและลากเขาเข้าไปในเงามืด ดวงตาเย็นชาคู่หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า “บอกมาว่าบอสมือหนึ่งกับมือสองของแกอยู่ที่ไหน ถ้าไม่กลัวตายก็ลองตะโกนขอความช่วยเหลือ หรือจะเงียบไว้ก็ได้”

ผู้คุมพยักหน้าอย่างสุดชีวิต สายลวดที่มัดปากค่อยๆ คลายออก “พี่ชาย...ไว้ชีวิตผมด้วย ผมจะบอกทุกอย่างเลยครับ”

“บอสใหญ่นั้นมักอยู่ในชั้นใต้ดินเสมอ ส่วนมือสองอยู่ในวิลล่าที่สูงที่สุด”

“ชั้นใต้ดินอยู่ที่ไหน?”

“อยู่บนเขาหลังเกาะครับ ถ้าเดินไปทางนั้นจะเห็นประตูทางเข้าชั้นใต้ดิน บอสใหญ่อยู่ที่นั่นคนเดียว ปกติไม่มีใครกล้าเข้าไปหรอกครับ แม้แต่พวกเราเองก็ไม่กล้า ถ้าบอสใหญ่โกรธขึ้นมา เขาจะกินแม้กระทั่งพวกเดียวกันเอง”

“บอสแกชอบกินคนจริงเหรอ?”

พอพูดถึงบอสใหญ่ สีหน้าของผู้คุมก็ซีดเผือด “บอสใหญ่ไม่ได้แค่ชอบกินคนครับ แต่...กินแค่คนเท่านั้น! แถมยังชอบกินหัวใจกับตับเป็นพิเศษด้วย! พี่น้องเราบนเกาะหลายคนตายเพราะเรื่องนี้แหละครับ เราถึงต้องล่อคนจากข้างนอกมาที่นี่ พวกหมูนั่นแหละครับที่เอาไว้เลี้ยงให้บอสใหญ่”

เมื่อได้ยินคำตอบของผู้คุม ซีอันก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ การกินเนื้อคนเป็นเรื่องปกติในยุควันสิ้นโลก แต่ส่วนใหญ่ก็เพื่อประทังชีวิตและเอาตัวรอด เพราะเนื้อคนไม่อร่อย และการกินเนื้อคนยังมีความเป็นไปได้ที่จะติดเชื้อได้ ซึ่งเมื่อติดเชื้อแล้วก็แทบจะรอวันตาย ความเสี่ยงมันสูงเกินไป

ดังนั้นคนที่มีทางเลือกปกติแล้วจะไม่เลือกกินเนื้อคน มีแต่คนที่กำลังดิ้นรนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นความตายเท่านั้นที่จะกินทุกอย่างที่เห็น เขาไม่เคยเห็นบอสที่กินคนเพียงเพื่อความสนุกเลย ถ้ามันไม่บ้าก็เป็นปีศาจไปแล้วล่ะ

แต่ไม่ว่าจะเป็นคนบ้าหรือปีศาจ ซีอันก็อยากลองเจอเพื่อเปิดหูเปิดตาดูบ้าง จากนั้นเขาก็รัดคอผู้คุมด้วยการเหวี่ยงสายลวดเพียงครั้งเดียว และตามคำแนะนำของผู้คุม ก็เคลื่อนที่อย่างเงียบๆ ไปยังเขาหลังเกาะ

เป็นไปตามที่ผู้คุมบอกไว้ ทั้งเขาหลังเกาะเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่คนเดียวให้เห็น นี่แสดงให้เห็นว่าผู้คนบนเกาะนี้หวาดกลัวบอสใหญ่มากเพียงใด

หลังจากผ่านทางเดินหินขนาดใหญ่บนเขาหลังเกาะ ประตูเหล็กที่แง้มอยู่ครึ่งบานก็ปรากฏแก่สายตา พอจะมองเห็นแสงไฟสีส้มนวลสลัวๆ ลอดออกมาจากรอยแยกของประตูได้เลาๆ ยามราตรีมืดมิด แสงไฟริบหรี่ ลมภูเขาพัดหวีดหวิว และประตูเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด บรรยากาศดูน่าขนลุกเล็กน้อย

ซีอันรีบเข้าไปที่ประตูและมองลอดเข้าไปด้านใน นี่คือทางเดินใต้ดินขนาดใหญ่ที่ขุดขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ กว้างกว่าห้าเมตรและสูงกว่าห้าเมตร ยังมองเห็นรอยสกัดใหม่ๆ บนทางเดินได้เลาๆ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าทางเดินนี้น่าจะเพิ่งถูกขุดขึ้นมาไม่นาน มีสายไฟหลายเส้นเชื่อมต่อกันเป็นแถวบนผนังทางเดิน และมีหลอดไฟส่องสว่างอยู่เป็นระยะๆ ในเวลานั้น ไม่เห็นใครในทางเดินที่ยาวและแคบนี้ และก็มองไม่เห็นปลายทางเลยด้วย

ซีอันไม่ได้คิดมาก เขาเพียงแค่เปิดประตูเหล็กเบาๆ และเข้าไป

ทันทีที่เข้ามาในทางเดิน กลิ่นเหม็นเน่าก็โชยมาปะทะหน้า จนเขาอยากจะอาเจียน ซีอันไม่คุ้นเคยกับกลิ่นนี้ นี่คือกลิ่นของศพเน่าเปื่อย เพราะมนุษย์เป็นสัตว์กินพืชกินสัตว์ที่มีอายุยืนยาว กลิ่นหลังจากการเน่าเปื่อยของพวกเขาจึงเหม็นกว่าซากสัตว์กินพืชอย่างวัวและม้ามาก เป็นกลิ่นที่ชวนให้ไม่สบายมากกว่ากลิ่นเหม็นเฉยๆ

หลังจากเดินไปประมาณร้อยเมตรในทางเดิน พื้นที่โดยรอบก็ค่อยๆ กว้างขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็แปลกประหลาดยิ่งขึ้น โครงกระดูกมนุษย์ถูกแขวนกลับหัวอยู่บนผนังและเพดาน ดูคล้ายกับถ้ำกระดูกขาวในไซอิ๋วอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกระดูกมนุษย์เหล่านี้เพิ่งถูกถอดออกไปไม่นาน ยังคงมีชิ้นเนื้อและผิวหนังเน่าเปื่อยติดอยู่ ภายใต้อุณหภูมิสูงในฤดูร้อน ชิ้นเนื้อเหล่านั้นก็เริ่มเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็น แมลงวันและแมลงจำนวนมากบินวนอยู่เหนือกระดูกและแพร่พันธุ์ บางครั้งหนอนก็คลานยั้วเยี้ยและร่วงหล่นลงพื้น มีหนอนตัวเล็กๆ กองเป็นชั้นบางๆ กำลังพยายามคลานขึ้นไปบนผนังตามมุมต่างๆ นี่คือที่มาของกลิ่นเหม็นฉุนในทางเดิน

เมื่อเดินลึกเข้าไปอีกหลายสิบเมตร มีทางเดินก็แยกออกเป็นหลายทาง ซีอันเลือกทางแยกหนึ่งและเดินเข้าไป

ทางเดินนี้ไม่ยาวนัก ไม่ถึง 20 เมตร และไปสิ้นสุดที่มุมสุดทางเป็นประตูเหล็กบานใหญ่ อุณหภูมิโดยรอบสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลายองศา อบอ้าวและร้อนจัด ประตูเหล็กบานใหญ่นี้คล้ายกับประตูตู้แช่แข็งและสามารถเปิดได้จากด้านนอก ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซีอันเดินไปที่ประตู หมุนลูกบิดและค่อยๆ เปิดประตูเหล็กออก

ความเย็นยะเยือกพุ่งเข้าปะทะในทันที ตามที่เขาคาดไว้ ด้านหลังประตูมีตู้แช่แข็งขนาดใหญ่อยู่จริง เนื่องจากท่อระบายความร้อนของถ้ำน้ำแข็งเชื่อมต่อกับช่องทางเดิน อุณหภูมิในช่องทางเดินจึงเย็ยมากขึ้นเล็กน้อย

ตู้แช่แข็งนี้มีขนาดประมาณ 200 ถึง 300 ตารางเมตร ในเวลานั้น มีตะขอเหล็กแขวนเรียงรายอย่างหนาแน่นอยู่เหนือห้องเย็น และบนตะขอเหล่านั้นมีศพที่ถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งแขวนกลับหัวอยู่ ดูคร่าวๆ แล้วมีศพมากกว่า 40 หรือ 50 ศพ เขาคิดว่านี่น่าจะเป็นตู้เย็นของบอสใหญ่

ซีอันอดสงสัยไม่ได้ว่าเขากินเนื้อได้มากมายขนาดนี้เลยหรอ? อย่างไรก็ตาม คนปกติที่ไม่มีจิตใจวิปริตย่อมไม่สามารถเข้าใจได้

ซีอันออกจากห้องน้ำแข็ง เดินย้อนกลับไปตามทางเดิม มุ่งหน้าไปยังปลายอีกด้านหนึ่งของทางเดิน เขามาถึงปลายทางอย่างรวดเร็ว และยังมีประตูเหล็กบานใหญ่อีกบานขวางทางเขาอยู่ ประตูเหล็กไม่ได้ปิดสนิท และเขาได้ยินเสียงฮัมเพลงอย่างมีความสุขเล็ดลอดออกมาจากหลังประตู

ซีอันโน้มตัวเข้าไปที่รอยแยกของประตูและมองเข้าไปด้านใน นี่คือห้องที่ได้รับการออกแบบมาอย่างแปลกประหลาดมาก ห้องครัวและห้องนอนอยู่ในห้องเดียวกัน หรือจะพูดให้ถูกต้องกว่านั้นคือ ห้องครัวนอน

ที่มุมห้องมีเตียงขนาดใหญ่วางอยู่ ปกคลุมด้วยคราบน้ำมันสีดำ ผ้าปูที่นอนและที่นอนเปลี่ยนเป็นสีดำเงางามเนื่องจากคราบน้ำมัน ข้างเตียงมีโต๊ะเหล็กขนาดใหญ่ มีเนื้อที่ยังไม่ได้กินวางอยู่ เนื้อนั้นยังไม่สุกเต็มที่และมีร่องรอยเลือดอยู่บนนั้น แมลงวันจำนวนมากบินวนไปมาอยู่บนโต๊ะ ผนังห้องปกคลุมไปด้วยศพที่แห้งหรือถูกดองเอาไว้

ตรงกลางห้องมีเตาขนาดใหญ่ ในเวลานั้นเตายังคงติดไฟอยู่ และมีบางอย่างกำลังถูกปรุงอยู่ในนั้น

ข้างเตา

ชายตัวอ้วนกลมตัวใหญ่ดูคล้ายกับลูกชิ้นยักษ์ หรือภูเขาเนื้อก็ว่าได้ กำลังยืนอยู่หน้าเขียง สับส่วนผสมด้วยมีดทำครัว และฮัมเพลงอย่างมีความสุข เมื่อเห็นชายตัวอ้วนกลมนี้ ซีอันก็แอบเลียริมฝีปาก

เขาสูงกว่าสองเมตร อ้วนกว่าสองเมตร ร่างกายส่วนบนเปลือยเปล่า ไขมันห้อยลงมาเกือบถึงพื้น นี่ยังใช่คนอยู่อีกเหรอเนี่ย? เมื่อเทียบกับมันแล้ว ซอมบี้อ้วนที่ระเบิดได้ยังดูผอมเพรียวไปเลย