ตอนที่ 19: พื้นที่มิติอันกว้างขวาง เสบียงล้นฟ้า... นรกบนดินสำหรับคนอ่อนแอ

"น้องชาย... อย่าล้อเล่นกับผมเลยนะ! ผมมันอ้วนเผละแบบนี้... น้องชายไม่ชอบหรอกครับ!"

เทียนหูถอยกรูด มืออ้วนป้อมกุมก้นตัวเองแน่น สีหน้าซีดเผือดราวกับเห็นยมทูต เขาสาบานได้เลยว่าไม่เคยคิดว่าไอ้หนุ่มตรงหน้าจะมีรสนิยมวิปริตแบบเดียวกับไอ้สองตัวโง่ข้างล่างนั่น! บ้าชะมัด!

"น้องชายครับ! ถ้าชอบแบบนี้ล่ะก็... ผมมีลูกน้องอยู่สองคน รสนิยมเดียวกันเป๊ะ! จะให้ผมพาไปคุยกับพวกนั้นไหมครับ!?" เทียนหูเสนอทางเลือกสุดท้าย ด้วยหวังว่าความวิปริตของลูกน้องจะช่วยชีวิตเขาได้

พริบตาเดียว! ซีอันวูบหายไปราวกับเงา ปรากฏตัวตรงหน้าเทียนหูราวกับภูตผี คว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายแล้วยกตัวขึ้นเหนือพื้นอย่างไม่ใยดี

"เอามาซะ!" เสียงของซีอันทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก ราวกับมาจากห้วงนรก ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในแววตาหวาดกลัวของเทียนหู

[ตรวจพบเป้าหมายที่ปล้นชิงได้]

[โปรดเลือกทิศทางการปล้น]

"เอาทั้งหมด!" ซีอันคำราม

[คัดลอกสำเร็จ! ได้รับพลังพิเศษ:พื้นที่มิติ ระดับ S]

[ปล้นสะดมทรัพย์สินสำเร็จ: ได้รับวัตถุดิบมูลค่า 50 ล้านแต้ม]

[โปรดเลือกสถานที่ถ่ายโอนวัตถุดิบ]

"โอนทั้งหมดไปยังพื้นที่มิติ!"

[การถ่ายโอนวัตถุดิบสำเร็จ! โปรดตรวจสอบโดยเร็วที่สุด!]

"ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ซีอันสั่นไหล่ เสียงหัวเราะดังก้อง ราวกับปีศาจร้ายได้ของเล่นถูกใจ ในที่สุดเขาก็ได้ พลังมิติ มาครอบครอง! แถมยังเป็น พื้นที่มิติระดับสุดยอด! กว้างใหญ่ไพศาลถึงหนึ่งแสนสนามฟุตบอล!

ตอนนี้ไม่ต้องห่วงเรื่องที่เก็บเสบียงอีกต่อไปแล้ว!

แต่ที่ทำให้เขา ฟินยิ่งกว่า คือเทียนหูยังมีเสบียงสำรองเก็บไว้มหาศาล! มูลค่าวัตถุดิบสูงถึง 50 ล้านแต้ม! คิดเป็นเงินอย่างต่ำก็หลายพันล้าน! เนื้อ นม ไข่ หนึ่งล้านตัน! ผัก ผลไม้สองล้านตัน! อาหารสดใหม่อีกนับแสน! เครื่องปรุงรสแสนตัน! เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ห้าแสนตัน!

ต้องเข้าใจนะว่า แค่เสบียงกว่า 10,000 แต้มที่เขาปล้นมาจากพวกมนุษย์กิ้งก่าก็ถือว่าเยอะมากแล้ว! แต่ของเทียนหูกลับเยอะกว่าถึง ห้าพันเท่า! กองรวมกันใหญ่เท่าสนามบาสหลายสนาม! ปริมาณขนาดนี้ใช้ยังไงก็ไม่หมด ชั่วชีวิตก็ใช้ไม่หมด!

แถมยังมีรถบรรทุกน้ำมันกว่าสิบคันที่เต็มไปด้วยน้ำมันเชื้อเพลิงอีก!

ต้องยอมรับเลยว่าวิสัยทัศน์ของเทียนหูนี่มันไม่เหมือนใครจริงๆ!

สงสัยมันคงพาลูกน้องออกไปตระเวนเก็บเสบียงทั่วทุกมุมโลกตั้งแต่วันแรกของวันสิ้นโลก แถมยังมีผู้ปลุกพลังอีกสองคนเป็นบอดี้การ์ดด้วย! นี่มันช่วงต้นของวันสิ้นโลก การเก็บเสบียงก็เลยราบรื่นเป็นธรรมดา ไปที่ไหนก็ได้ของฟรีหมด! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมนุษย์เหล็กถึงไม่สนใจการตายของลูกน้อง ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงของ แก๊งค์มังกรพยัคฆ์ อยู่ที่เทียนหู! การตายของลูกน้องคนอื่นก็แค่พวกไร้ค่า!

ถ้าซีอันไม่ปรากฏตัว ใครจะรู้ว่าไอ้พวกนี้จะรอดไปถึงจุดจบของวันสิ้นโลกได้ไหม

นี่คือพลังที่หายากที่สุด! พลังสุดโกงแห่งพื้นที่มิติ!

มันซ่อนตัวได้เก่งมาก! หายากและมีประโยชน์กว่าพลังต่อสู้ระดับ S ไหนๆ! ทั้งโลกคงมีไม่ถึงร้อยคน! หายากโคตรๆ! หนึ่งในพันล้านคน!

เทียนหูเรียกได้ว่าเริ่มต้นได้สวยงามมาก! มีขุนพลมากฝีมือ แถมยังปลุกพลังพื้นที่มิติตั้งแต่ต้นวันสิ้นโลกอีก!

แต่ดันมาเจอ... ซีอัน!

จาก เทียนหู (เสือสวรรค์) ก็เลยกลายเป็น เทียนเปิ้ง (เสือพัง) ไปซะงั้น!

ในจังหวะนั้นเอง! เทียนหูก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวอย่างบ้าคลั่ง!

"ของฉันหายไปหมดแล้ว! ทุกอย่างในมิติของฉันเองก็หายไปหมดเลย! หายไปหมดแล้ว!"

ดวงตาของเทียนหูแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ปนความสิ้นหวังสุดขีด "แกทำใช่ไหม?! เอาคืนมา! เอาคืนมาให้ฉันนะโว้ยยยยยยย!"

เทียนหูพุ่งเข้าตะกุยข่วนซีอันอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ! นี่มันสมบัติทั้งหมดของเขา! สายเลือดที่หล่อเลี้ยงชีวิตเขาเลยนะ! เขาอุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายกว่าจะได้เสบียงพวกนี้กลับมา! สังเวยลูกน้องไปเป็นร้อยคนเชียวนะเว้ย! ถ้าไม่มีของพวกนี้เขาจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง!?

"น่ารำคาญ!"

ซีอันสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ร่างอ้วนเผละของเทียนหูก็ปลิวไปกระแทกกำแพงเสียงดังสนั่น ก่อนจะร่วงลงมากระอักเลือด

"ในเมื่อแกช่วยฉันสะสมของไว้เยอะแยะขนาดนี้... ฉันจะให้แกตายอย่างสงบแล้วกันนะ!" เสียงของซีอันราบเรียบ แต่แฝงด้วยความอำมหิตอย่างที่สุด

เทียนหูมองซีอันด้วยความเกลียดชังสุดขีด ใบหน้าบิดเบี้ยว "ฉันขอสาปแช่งให้แกตายอย่างอนาถ! ผีอย่างฉันก็ไม่มีวันปล่อยแกไป!"

"ความปรารถนาของแกอาจจะไม่เป็นจริงก็ได้!" ซีอันยิ้มหยัน "คนที่จะฆ่าฉันได้มันมีไม่เยอะหรอก! แกควรจะไปภาวนาขอให้เกิดใหม่ในภพหน้าที่ดีๆ เถอะ! อีกอย่าง... ฉันแนะนำว่าตอนเกิดใหม่น่ะ พยายามอย่าไปแซงคิวนะ รอหน่อยก็ดี! อย่างน้อยก็รอให้พ้นวันสิ้นโลกไปก่อน!"

หลังจากซีอันพูดจบ สายฟ้าสีครามก็ปะทุออกจากฝ่ามือของเขา พุ่งเข้าใส่ร่างของเทียนหู! ในพริบตา! ร่างอ้วนของอดีตหัวหน้าแก๊งค์ก็สลายกลายเป็น เถ้าถ่านสีดำ ไปในอากาศ!

"กรี๊ดดดดดดด!!!"

เสี่ยวปิงปิงที่ซ่อนตัวอยู่มุมห้อง กรีดร้องสุดเสียง ร่างสั่นเทา ก่อนจะลุกขึ้นยืนทำท่าจะวิ่งหนีออกจากประตูอย่างบ้าคลั่ง

"เกือบลืมไปเลย... ยังมีพยานนี่หว่า!"

ซีอันคิดในใจ เรื่องที่เขาได้เสบียงจำนวนมหาศาลจากเทียนหูนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด!

คนไม่มีความผิด แต่มีทรัพย์ก็เหมือนก่อบาป เสบียงมหาศาลขนาดนี้มากพอที่จะทำให้หลายกองกำลังอิจฉาจนตาเขียว!

สายฟ้าฟาดเปรี้ยงออกไปอีกครั้ง! ร่างของอดีตดาราสาวชื่อดังก็ลอยหายไปอย่าง "เป็นสุข"

หวังว่าเธอจะได้สร้างผลงานภาพยนตร์และโทรทัศน์ชิ้นเอกอีกครั้งเมื่อขึ้นสวรรค์นะ... แต่ก็ต้องดูด้วยว่าเธอจะได้ขึ้นสวรรค์หรือลงนรก!

ถึงตอนนี้ แก๊งค์มังกรพยัคฆ์ ก็ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!

ทริปนี้ผลผลิตงอกงาม ซีอันมีความสุขมาก!

จากนั้นก็เดินไปเช็คคอมพิวเตอร์ของเทียนหู... โอ้โห! มีแฟลชไดร์ฟนับสิบตัวเต็มไปด้วย 'สื่อการเรียนรู้' หรือก็คือ หนังแอ็กชันทุกประเภท ทั้งในและต่างประเทศ!

ของดีนี่หว่า! เอามาซะ!

ซีอันเก็บคอมพิวเตอร์เข้าสู่พื้นที่มิติ ก่อนจะเดินลงบันไดไปอย่างอารมณ์ดี พร้อมฮัมเพลงแผ่วเบา

พอมาถึงชั้นสาม พวกผู้หญิงในห้องเต้นรำยังไม่ไปไหน พวกเธอยังคงซุกตัวอยู่ตามมุมห้อง พอเห็นซีอันก็กรีดร้องแล้วหลบหนีไปอีก

หลี่เสี่ยวอวี่ยืนพิงประตูอยู่พร้อมไม้เบสบอลในมือ ที่เท้าของเธอนอนร่างไร้วิญญาณสองร่าง น่าจะเป็นลูกน้องแก๊งค์มังกรพยัคฆ์ที่พยายามหลบหนีตอนซีอันไม่อยู่ แต่โดนหลี่เสี่ยวอวี่ที่เฝ้าประตูอยู่ฟาดหัวแบะไปแล้ว

เมื่อเห็นซีอันเดินลงบันไดมา หลี่เสี่ยวอวี่ก็กระโดดเข้ากอดซีอันทันที แล้วเริ่มอ้อนขอความดีความชอบ

"เมื่อกี้มีสองตัวพยายามจะหนีค่ะ! หนูตีหัวพวกมันตายเลยนะ! เก่งไหมคะ? ฮิฮิ..."

ซีอันลูบหัวหลี่เสี่ยวอวี่แล้วพูดว่า "ดูสิว่าเธอทำอะไรไป! ทำไมไม่อยู่ข้างนอกล่ะ? เข้ามาข้างในมันไม่น่ารังเกียจเหรอ?"

หลี่เสี่ยวอวี่ส่ายหน้า แล้วมองไปยังกลุ่มผู้หญิงที่อยู่ไม่ไกล ลังเลที่จะพูด

"เธอรู้สึกสงสารพวกเธอเหรอ?"

"อืม..."

หลี่เสี่ยวอวี่รู้สึกสงสารมากเมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของผู้หญิงเหล่านี้ พวกเธอล้วนเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกดีใจมากที่ได้พบกับซีอัน ไม่อย่างนั้นตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะไปอดตายอยู่ที่ไหน หรือไม่ก็คงถูกขังเหมือนผู้หญิงพวกนี้ แล้วถูกปฏิบัติเหมือนของเล่นที่ใครอยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบ

"คนแบบนี้มีเยอะแยะไปหมดนะ... เธอจะไปสงสารพวกเขาทั้งหมดไม่ได้หรอก" ซีอันพูดเสียงเรียบๆ ทว่าแฝงความจริงที่โหดร้าย

"ค่ะ... หนูรู้ค่ะ..." หลี่เสี่ยวอวี่พยักหน้าอย่างเศร้าสร้อย

เธอเข้าใจความจริง และเธอจะไม่ขอให้ซีอันช่วยคนพวกนี้ แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี... เพราะครึ่งหนึ่งของเด็กสาวพวกนี้ยังเด็กมาก อายุแค่สิบเอ็ดสิบสองเท่านั้นเอง

ซีอันถอนหายใจเมื่อเห็นดังนั้น แล้วพูดกับกลุ่มผู้หญิงเหล่านั้นอย่างใจเย็น:

"ฉันทิ้งอาหารไว้ให้พวกเธอบางส่วนในห้องชั้นห้า... ประหยัดๆ หน่อยแล้วกัน"

อาหารพวกนั้นซีอันจงใจทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ มันเป็นแค่ส่วนเล็กๆ น้อยๆ ของเสบียงทั้งหมดของเทียนหู การทิ้งไว้ให้ผู้หญิงพวกนี้เล็กน้อยก็ถือเป็นการทำความดีเท่านั้น

ถ้าจนก็ควรดูแลตัวเอง ถ้ามีมากก็ควรช่วยเหลือโลก เขาจะไม่ช่วยเหลือโลกหรอก! แค่ทำความดีเป็นครั้งคราวก็ดีถมไปแล้ว!

ซีอันพูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับหลี่เสี่ยวอวี่

หลี่เสี่ยวอวี่กระโดดขึ้นหลังซีอันอย่างมีความสุข แล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่

"สามีขา... ใจดีที่สุดเลย!"

ซีอันยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

พวกผู้หญิงเริ่มร้องไห้เมื่อได้ยินดังนั้น บางคนถึงกับคุกเข่าก้มกราบไปในทิศทางที่ซีอันจากไป พร่ำพูดคำว่า "ขอบคุณ... ขอบคุณ..."

เมื่อโลกใบนี้เย็นชาดุจนรก... แม้เพียงความเมตตาเล็กน้อย ก็จะดูร้อนแรงและอบอุ่นเหลือเกิน...