บทที่ 420 วัตถุวิเศษขั้นสี่

บทที่ 420 วัตถุวิเศษขั้นสี่

กาลเวลาล่วงเลยไปอย่างเงียบงัน

สองปีผ่านพ้นไปในพริบตา

ในดินแดนบำเพ็ญเพียรทางใต้ เรื่องราวของท่านเซียนหวังเยว่ผู้เป็นตำนานมิได้จางหายไปเพราะการปิดประตูไม่พบผู้ใด กลับกลายเป็นว่าเรื่องราวเกี่ยวกับเขากลับยิ่งเป็นที่ฮือฮามากขึ้น ทั้งในเมืองเซียนและตลาดการค้าของสี่แคว้น ล้วนมีเรื่องเล่าขานถึงตัวเขา

ตั้งแต่องค์กรข่าวกรองใหญ่โต ไปจนถึงร้านน้ำชาและโรงเหล้าตามตรอกซอกซอย ทุกที่ล้วนพูดคุยถึงท่านเซียนหวังเยว่ ถึงขั้นมีนักเล่านิทานเปิดการแสดงพิเศษทุกวัน เล่าเรื่องราวชีวิตอันน่าประทับใจของท่านเซียนหวังเยว่ แม้แต่ร้านหนังสือริมถนนก็ขายนิยายและเรื่องเล่าเกี่ยวกับท่านเซียน ขายดิบขายดีจนขาดตลาด ราคาพุ่งสูงลิ่วเป็นหลายเท่าของหินวิเศษ

ขณะที่ตัวเอกของเรื่อง ชินหมิง กำลังทุ่มเทสมาธิทั้งหมดในการหลอมวัตถุมารเลือดในอาณาเขตวิเศษเล็ก

แก่นมารขั้นสี่ของต้าเฮยเทียนเยาเซิง ช่างยากเหลือเกินที่จะหลอม เขาต้องใช้วิชาลับจาก "คัมภีร์มารกล" ใช้เวลานานกว่าปีกว่าจะค่อยๆบ่มเพาะจนสำเร็จ

จากนั้นเขาจึงนำกระดานหมึกสีเลือดออกมา สลักลายอาคมมารลงไปภายใน การสร้างวัตถุวิเศษขั้นสี่ต้องการลายอาคมซับซ้อนมากมาย ต้องสลักให้ต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว ทำให้วิญญาณผู้บำเพ็ญต้องทุ่มเทอย่างมาก โชคดีที่วิญญาณของชินหมิงแข็งแกร่งเกินขั้นแก่นทองคำมาก จึงรับมือกับการหลอมครั้งนี้ได้

ต่อมา ชินหมิงร่ายคาถาหลอมวัตถุ นำสารสกัดจากแก่นมารขั้นสี่ที่หลอมแล้ว ผสานเข้ากับลายอาคมมารที่สลักไว้อย่างลงตัว

อื้อ! อื้อ! อื้อ!

เมื่อสารสกัดจากแก่นมารถูกใส่เข้าไปหมด กระดานหมึกเลือดที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เริ่มแผ่รัศมีสีเลือด แสงมารสาดส่อง!

ชินหมิงจับจังหวะ ผสานมือร่ายอาคม วาดสัญลักษณ์ในอากาศ อักขระลึกลับมากมายทยอยลงสู่กระดานหมึกสีเลือด

เมื่ออักขระสุดท้ายลงจุด พลังของกระดานหมึกเลือดก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดวิกฤต ติดขัดอยู่ครึ่งชั่วยาม

โครม!

พรึ่บ!

ราวกับมีม่านบางๆถูกทะลวง วัตถุล้ำค่าในมือศิษย์เอกสำนักมารได้พัฒนาขึ้นเป็นวัตถุวิเศษขั้นสี่อย่างสมบูรณ์!

รัศมีอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดิน

กระดานหมึกสีเลือดเปล่งแสงมาร ปล่อยพลังน่าครั่นคร้ามของวัตถุวิเศษ

ทันใดนั้น!

วัตถุวิเศษที่เพิ่งหลอมเสร็จใหม่ก็สั่นสะเทือนทั้งองค์ ปล่อยแสงมารสีเลือดพุ่งออกมา สลัดหลุดจากพลังควบคุมของชินหมิง พยายามจะหนีออกจากอาณาเขตวิเศษเล็ก!

"ไม่นึกว่าหลังจากพัฒนาเป็นวัตถุวิเศษขั้นสี่ มันจะเกิดจิตวิญญาณขึ้นมาเอง!"

"คงเกี่ยวกับการบ่มเพาะจากต้นเถาหยินหยาง วัตถุวิเศษขั้นสี่ทั่วไปไม่เคยได้ยินว่าจะมีจิตสำนึกของตัวเอง"

ชินหมิงตกตะลึง หากปล่อยให้มันหนีไปก็จะสูญเปล่าทั้งหมด เขากำลังจะพุ่งติดตาม แต่จู่ๆก็มีแส้ดำตกลงมาจากฟากฟ้า เสียง "แป๊ะ" ดังขึ้น ฟาดกระดานหมึกเลือดร่วงลงพื้น

กระดานหมึกเลือดสงบนิ่งในทันที

ชินหมิงมองเห็นว่าแส้ดำนั้นคือเถาวัลย์หนึ่งเส้นของต้นเถาหยินหยาง พืชวิเศษประจำตัวของเขา เพียงฟาดครั้งเดียว ก็ทำให้กระดานหมึกเลือดหวาดกลัวจนตัวสั่น

ดวงตาของชินหมิงวาววับ ต่อไปวัตถุวิเศษนี้ต้องเชื่อฟังเขาแล้ว

ในตอนนั้นเอง

เสียงของชิงหยางเฒ่ามารดังมาจากกล่องไม้ที่ตกอยู่ไม่ไกล:

"ท่านชินหมิง ข้าเต็มใจเป็นวิญญาณประจำวัตถุมารนี้!"

"หืม? หมายความว่าอย่างไร?" ชินหมิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนอยากเป็นวิญญาณประจำวัตถุวิเศษ คงมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

"คนแก่ ท่านคิดให้ดีแล้วหรือ? ข้าหลอมปรับวัตถุมารเลือดนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร เจ้าก็รู้ดี" ชินหมิงกล่าวเรียบๆ

ชิงหยางเฒ่ามารหัวเราะขื่นๆ "แน่นอน ข้ารู้ว่าท่านหลอมวัตถุล้ำค่านี้เพื่อเตรียมบุกขั้นวิญญาณแท้ ต้านทานสายฟ้าสวรรค์"

"แล้วเจ้ายังอยากเป็นวิญญาณประจำวัตถุอีก? ไม่กลัวว่าจะถูกสายฟ้าสวรรค์ทำลายวิญญาณจนสิ้นซากรึ?" ชินหมิงถาม

ชิงหยางเฒ่ามารตอบ "ข้ายังมีทางเลือกอื่นหรือ? เมื่อท่านไม่ไว้ใจข้า ก็ต้องแสดงท่าทีเช่นนี้"

"ข้าเพียงหวังว่า หากท่านบรรลุขั้นวิญญาณแท้ในวันหน้า จะช่วยข้าฟื้นฟูวิญญาณและร่างกายด้วย"

"และเมื่อท่านฝ่าด่านสายฟ้า ข้าจะทุ่มเทสุดกำลัง"

"แน่นอน เพื่อให้ท่านหายสงสัย ข้ายินดีมอบวิญญาณแท้ส่วนหนึ่งให้ท่านถือครอง"

ชิงหยางเฒ่ามารถูกบีบจนต้องใช้วิธีนี้ เขาไหนเลยจะรู้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มีนิสัยต่างจากหลินจื่อเยาโดยสิ้นเชิง ดื้อดึงเหลือเกิน

แม้เขาจะเสนอวิชาลับและโชคลาภมากมายเป็นการแลกเปลี่ยน แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจ ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาเลย ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้!

ชิงหยางเฒ่ามารรู้สึกว่าตนเองยังไม่ทันตายในมือชินหมิง กลับจะถูกหนูแก่นั่นฆ่าเสียก่อน

สองปีที่ผ่านมา เขาถูกหนูเฒ่าตัวนั้นทรมานไม่น้อย วันๆ เอาแต่ฉี่รดหัวเขา

เขาผู้เป็นปรมาจารย์โบราณแห่งสำนักชิงหยวน เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ที่ไหนกัน!

เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!

แน่นอน เหตุผลสำคัญที่ชิงหยางเฒ่ามารตัดสินใจเช่นนี้ คือเห็นศักยภาพของชินหมิง

ด้วยประสบการณ์อันกว้างขวางของเขา เชื่อว่าคนอย่างชินหมิงไม่มีทางพ่ายแพ้ต่อสายฟ้าสวรรค์ขั้นวิญญาณแท้แน่นอน

ดังนั้นเขาจึงกล้าเสี่ยง มอบชีวิตทั้งหมดให้ เผื่อว่าวันหน้าอาจได้ฟื้นฟูพลังกลับคืนมา

ชินหมิงฟังชิงหยางเฒ่ามารพูดถึงเพียงนี้ จึงพยักหน้า "ก็ดี ข้าจะดูความจริงใจของเจ้าสักหน่อย"

จากนั้นเขาจึงดีดนิ้ว ปลดผนึกบนกล่องไม้ ปล่อยร่างวิญญาณของชิงหยางเฒ่ามารออกมา

"ฮ่า~"

ชิงหยางเฒ่ามารออกมาแล้วหลับตา สูดลมหายใจลึกๆ

"ฮึ! ไม่นึกว่าข้าเฒ่ามารจะต้องมาถึงขั้นเอาตัวเองเป็นเดิมพัน!"

เขาเป็นคนเด็ดขาด ไม่ลังเลหรือกังวล ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แยกวิญญาณแท้ส่วนหนึ่งออกมา มอบให้ชินหมิง

นับแต่นี้ ชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับความคิดของชินหมิงเพียงผู้เดียว

ชินหมิงพยักหน้า นำวิญญาณส่วนนั้นผนึกไว้ในหยกวิเศษแล้วเก็บไว้

"ดีมาก ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับผลงานของเจ้าแล้ว"

ชิงหยางเฒ่ามารกล่าวด้วยพลังที่อ่อนล้า "แน่นอน แต่ท่านต้องรักษาข้อตกลงระหว่างเราด้วย"

"ไม่ต้องสงสัย เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าทำการใดล้วนยึดถือชื่อเสียงเป็นสำคัญ" ชินหมิงกล่าวอย่างแน่วแน่

"ฮ่ะๆ! เช่นนั้นก็ดีที่สุด" ชิงหยางเฒ่ามารได้แต่หัวเราะแห้งๆ ด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

"ท่านชินหมิง ท่านเตรียมพร้อมแล้ว ข้าจะเข้าไปแล้วนะ"

ชินหมิง: "."

ต่อจากนั้น

ชิงหยางเฒ่ามารกลายเป็นแสงวิญญาณ พุ่งเข้าสู่วัตถุมารเลือดในทันที

ชินหมิงรีบฉวยโอกาส ร่ายคาถาหลอมวัตถุ วาดอักขระลึกลับมากมายในอากาศ

ครึ่งวันผ่านไป

ชิงหยางเฒ่ามารเข้าสิงวัตถุมาร ลบล้างจิตวิญญาณดิบๆที่เพิ่งเกิดขึ้นในวัตถุวิเศษจนหมดสิ้น

และผ่านการหลอมของชินหมิง กลายเป็นวิญญาณประจำวัตถุวิเศษขั้นสี่นี้

ทำให้ระดับของกระดานหมึกเลือดเกือบถึงขั้นสี่ระดับกลาง

นิสัยดื้อดึงไม่เชื่อฟังของกระดานหมึกเลือดหายไปหมดสิ้น

ชินหมิงโบกมือเรียก กระดานหมึกเลือดลอยมาอยู่ในมือ เชื่อฟังอย่างที่สุด ควบคุมได้ดั่งใจ

"มีวัตถุวิเศษนี้แล้ว การบุกขั้นวิญญาณแท้ก็ยิ่งมีโอกาสสำเร็จมากขึ้น!"

(จบบทที่ 420)