ตอนที่ 91 เต๋ากว้างใหญ่ไพศาล อย่าลืมแก่นแท้ของตนเอง เผ่าพันธุ์ที่เหลืออยู่แห่งเวลา(ฟรี)
ตอนที่ 91 เต๋ากว้างใหญ่ไพศาล อย่าลืมแก่นแท้ของตนเอง เผ่าพันธุ์ที่เหลืออยู่แห่งเวลา(ฟรี)
ตอนที่ 91 เต๋ากว้างใหญ่ไพศาล อย่าลืมแก่นแท้ของตนเอง เผ่าพันธุ์ที่เหลืออยู่แห่งเวลา
รัศมีแห่งกฎเกณฑ์อันมหาศาลปกคลุมฟ้าดิน
เก่อจิงอวิ๋นที่อยู่ใจกลางพายุยิ่งเผชิญหน้ากับแรงกดดันที่ยิ่งใหญ่ ถึงกับทำให้เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้!
รวมถึงหลงป้าเทียน หวงลั่วซิน และอัจฉริยะโบราณบางคนต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึม
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ซูฉางเกอแข็งแกร่งมาก!
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงระดับพลังของปรมาจารย์วิญญาณกลับทำให้พวกเขาหวาดเกรงอย่างยิ่ง!
ส่วนผู้อาวุโสที่นำทีมของขุมอำนาจอื่นๆ ยิ่งไม่กล้าที่จะใช้กลิ่นอายของตนเองตอบโต้ พวกเขาสูงสุดก็เพียงแค่กึ่งนักบุญ
อีกอย่างคนทั่วไปก็ไม่กล้าที่จะท้าทายขุมอำนาจใหญ่เช่นพวกเขา แต่ใครจะรู้ว่าแดนศักดิ์สิทธิ์กุยหยวนกลับจัดสัตว์ขี่ปรมาจารย์วิญญาณให้แก่โอรสเทพของพวกเขาโดยตรง?
ล้วนบอกว่าขุมอำนาจโบราณที่ถูกผนึกไว้ร่ำรวย แต่แดนศักดิ์สิทธิ์กุยหยวนนี้กลับร่ำรวยกว่าพวกเขามาก!
เมื่อเห็นเก่อจิงอวิ๋นยากที่จะรับมือกับแรงกดดันของตนเอง ซูฉางเกอก็พลันหมดความสนใจ
หลังจากที่ผ่านสงครามมาแล้ว ทัศนคติของเขาก็มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย คนเช่นนี้ในสายตาของเขาก็เป็นเพียงปลาซิวปลาสร้อย
“ซูคนนี้เข้าไปแล้ว ใครยังจะคัดค้านอีก?”
เมื่อเห็นไม่มีใครตอบ ซูฉางเกอก็ถอนสายตาที่เฉยเมยกลับมา นำศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์กุยหยวนก้าวเข้าไป
เขาไม่มีเวลามาเล่นกับปลาซิวปลาสร้อยเหล่านี้ หาเบาะแสเกี่ยวกับตำหนักเทพทองแดงก่อน ไม่ดีกว่าหรือ?
“โอรสเทพของแดนศักดิ์สิทธิ์กุยหยวน ซูฉางเกอ...รอไปเถอะ”
เก่อจิงอวิ๋นมีสีหน้าโหดเหี้ยม คนระดับสูงของสำนักเทียนซานของพวกเขาก็กำชับเขาแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับซูฉางเกอคนนี้จะดีที่สุด
แต่เขาให้ความสำคัญกับหน้าตามากที่สุด ซูฉางเกอทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ เขาจะยอมได้อย่างไร?
หลังจากที่ซูฉางเกอและคนอื่นๆ เข้าไปในโลกไอหมอกขาวแล้ว
ค่อนข้างตกตะลึงกับฉากเบื้องหน้า
ที่นี่แตกต่างจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
ท้องฟ้าไม่ใช่สีคราม แต่เป็นสีขาว ราวกับกระดาษขาว
ใต้เท้ากลับเป็นทะเลสาบใส ผิวน้ำสงบนิ่งมาก ราวกับกระจกสะท้อนเงาร่างของซูฉางเกอ
ราวกับเป็นโลกที่กลับหัวกลับหาง
เดินอยู่บนนั้น จะมีระลอกคลื่นเกิดขึ้นทีละระลอก
ไอหมอกขาวที่รายล้อมอยู่รอบเท้าของทุกคนเป็นครั้งคราวก็ราวกับแดนเซียนบนโลกมนุษย์
“ท่านโอรสเทพ ที่นี่คือแดนเซียนในตำนานหรือ?”
อวิ๋นซินเหยียนดวงตาสวยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ผืนน้ำจรดขอบฟ้าเป็นสีเดียวกัน
ทิวทัศน์งดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้
“แดนเซียน?”.
ซูฉางเกอยิ้มจางๆ แล้วส่ายหน้า
เซียน ตัวตนในตำนาน หลุดพ้นจากโลกีย์ บรรลุเป็นเซียน บรรลุเต๋าอมตะ สามารถเป็นเซียนแท้จริงได้
อีกอย่างตามที่ตนเองเข้าใจมาก่อนหน้านี้ แดนเซียนได้แตกสลายไปนานแล้ว
จะเป็นแสงเซียนที่งดงามในจินตนาการของคนในโลก หรือจะเป็นความว่างเปล่าที่มืดมิด?
เมื่อฝีเท้าของทุกคนก้าวไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง พื้นที่เบื้องหน้ายิ่งมีแสงสีขาวเจิดจรัสเต็มไปทั่วสายตา
แม่น้ำยาวราวกับม่านทางช้างเผือกตกลงมาจากท้องฟ้า เสียงดังซ่าๆ ไหลวนเวียนอย่างช้าๆ ก่อตัวเป็นประตูน้ำขนาดใหญ่
ที่นี่ คือประตูทางเข้าสู่เกาะเทียนจี
หลังจากที่เข้าไปข้างในแล้ว จะถูกส่งไปยังแดนลับที่เชื่อมต่อกับกระแสเวลาและมิติโดยสุ่ม
ภายในนั้นยิ่งมีแดนลับนับไม่ถ้วน บางทีอาจจะมีหลายคนถูกส่งไปยังแดนลับเดียวกัน ก็มีความเป็นไปได้ที่จะกระจายไปยังแดนลับที่แตกต่างกัน
โอกาสในแดนลับนั้นก็แตกต่างกันไป แน่นอนว่า แดนลับชั้นนำยิ่งมีโอกาสที่อุดมสมบูรณ์มากขึ้น แต่วิกฤตก็ยิ่งสูงขึ้นเช่นกัน
“บรรพชนให้หยกมิติลับแก่ข้า สามารถรับประกันได้ว่าจะไม่ถูกแยกจากกัน พวกเจ้าสามารถตามข้าไปได้”
“หากอยากจะสำรวจด้วยตัวเอง ก็ได้”
ซูฉางเกอกล่าวกับทุกคน
หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่นาน เย่หลินเทียนก็ก้าวออกไปก่อนหนึ่งก้าว
“ศิษย์พี่ฉางเกอ ข้ายังคงอยากจะไปสำรวจด้วยตัวเอง นี่ก็เป็นการฝึกฝนตนเองอย่างหนึ่ง”
“อีกอย่าง ข้าก็ไม่ยอมที่จะตามหลังศิษย์พี่ฉางเกอ”
ซูฉางเกอยิ้มแล้วพยักหน้า เขารู้ดีถึงพรสวรรค์ของเย่หลินเทียน อีกฝ่ายก็มีความหยิ่งผยองของตนเอง อีกฝ่ายสำรวจด้วยตัวเอง ก็เป็นการฝึกฝนที่ดี
“ซินเหยียน?”
“โอรสเทพ...ข้าก็อยากจะไปสำรวจด้วยตัวเอง”
แววตาของนางเป็นประกายด้วยความแน่วแน่ “ข้าอยากจะแข็งแกร่งขึ้น ยังสามารถอยู่เคียงข้างโอรสเทพได้!”
ศิษย์หลายคนต่างก็บอกตัวเลือกของตนเอง ไม่มีข้อยกเว้น ทั้งหมดเลือกที่จะสำรวจด้วยตัวเอง
ซูฉางเกอก็ไม่แปลกใจ คนเหล่านี้ล้วนเป็นอัจฉริยะสูงสุดของแดนศักดิ์สิทธิ์ เป็นผู้ที่โดดเด่นในคนรุ่นเดียวกัน ล้วนมีความหยิ่งผยองของตนเอง นี่ก็เป็นเรื่องที่ดี
“เส้นทางสู่การบรรลุเต๋า อาศัยเพียงตนเอง เต๋ากว้างใหญ่ไพศาล อย่าลืมแก่นแท้ของตนเอง”
“ทุกท่าน! แล้วพบกันใหม่!”
ซูฉางเกอโบกมือ เดินไปยังประตูเป็นคนแรก
ทุกคนมองดูเงาร่างในชุดขาวที่ค่อยๆ หายเข้าไป แววตาล้วนเป็นประกาย
ไม่มีใครจะรู้ว่าความสำเร็จในอนาคตของซูฉางเกอจะสูงเพียงใด
ไม่สามารถเรียกชื่อได้ ไม่สามารถพูดได้
ในฐานะศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์กุยหยวน พวกเขาได้เป็นพยานในการที่ซูฉางเกอค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น จนกระทั่งตอนนี้คนรุ่นใหม่ไร้เทียมทาน
เต๋ากว้างใหญ่ไพศาล พวกเขาก็ไม่อยากจะพลาด การกำเนิดของตำนานที่แท้จริง
หลังจากที่คนของแดนศักดิ์สิทธิ์กุยหยวนจากไปไม่นาน อัจฉริยะมากมายก็พากันเข้าไปในประตูมิติ
พวกเขาล้วนถูกส่งไปยังแดนลับที่แตกต่างกันโดยสุ่ม แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความร้อนแรง คาดหวัง
ยุคทองมาถึง เต๋ารุ่งเรือง พวกเขาล้วนอยากจะสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่!
แต่ ในกระแสเวลาและมิติยังคงมีเผ่าพันธุ์พิเศษชนิดหนึ่งอยู่ เผ่าพันธุ์ที่เหลืออยู่แห่งเวลา
พวกเขาสามารถพูดได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตพื้นเมืองของแดนเซียน แต่เมื่อแดนเซียนแตกสลาย ราชวงศ์และประเทศของพวกเขา สำนักเต๋าและตระกูลล้วนตกลงไปในกระแสเวลาและมิติอันไร้ที่สิ้นสุด
พลังของเวลาและมิติยิ่งผนึกระดับพลังส่วนใหญ่ของพวกเขาไว้
แต่เทียบกับระดับพลังแล้ว พวกเขาปรารถนาอิสรภาพมากกว่า หากสามารถล่าอัจฉริยะที่เข้ามาที่นี่ ได้รับแหล่งกำเนิดวิญญาณในร่างกายของพวกเขา
งั้นพวกเขาก็จะสามารถกลมกลืนกับเต๋าของโลกภายนอกได้อย่างสมบูรณ์ จากนั้นก็มีโอกาสที่จะหลุดพ้นจากกระแสเวลาและมิตินี้
“ข้าสัมผัสได้ถึงอัจฉริยะของสามพันแดนเต๋ามาแล้ว นี่คือโอกาสของเผ่าพันธุ์เรา”
“นับตั้งแต่แดนเซียนแตกสลาย เผ่าจิ้งจอกชิงชิวของข้าก็ถูกขังอยู่ในกระแสเวลาและมิตินานนับไม่ถ้วนยุคสมัย พวกเจ้าต้องคว้าโอกาสครั้งนี้ให้ดี”
“โปรดวางใจบรรพชน! พวกเราจะไม่ทำให้ความปรารถนาของบรรพชนผิดหวัง!”
เบื้องล่าง เผ่าจิ้งจอกชิงชิวที่กลิ่นอายน่ากลัวกลุ่มหนึ่งกล่าวพร้อมกัน
มีทั้งชายและหญิง หน้าตาหล่อเหลา พวกเขาล้วนมีหูจิ้งจอกคู่หนึ่งบนศีรษะ ยิ่งมีหางจิ้งจอกหกเส้น หรือแปดเส้น
ภายในนั้น หญิงสาวที่ทั่วทั้งร่างเป็นสีขาวราวหิมะ ดวงตาสีแดงดึงดูดสายตาเป็นพิเศษ
ผิวพรรณดุจไขมัน ทั้งคนดูราวกับหิมะขาวโพลน แต่ดวงตาสีแดงนั้นกลับดูชั่วร้ายอย่างยิ่ง
เบื้องหลังยิ่งมีเก้าหาง อัจฉริยะหนุ่มสาวทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้การนำของนาง ยิ่งแสดงถึงฐานะที่ไม่ธรรมดาของนาง
“ท่านย่าไม่ต้องห่วง ไป๋หลีจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำแผนการใหญ่ของเผ่าพันธุ์เราให้สำเร็จ”
เสียงที่เย็นชาของจิ้งจอกเก้าหางดังขึ้น ราวกับไม่มีความรู้สึกใดๆ
แสงสีขาวเจิดจรัสส่องสว่างรอบกายของนางกลับไม่ดูศักดิ์สิทธิ์ กลับราวกับเป็นเทพแห่งความตายสีขาว เตรียมที่จะเก็บเกี่ยววิญญาณของสิ่งมีชีวิตแล้ว
ไม่เพียงแต่เผ่าจิ้งจอกชิงชิว เผ่าพันธุ์ที่เหลืออยู่แห่งเวลาอื่นๆ บางเผ่าก็กำลังเคลื่อนไหว
พวกเขาล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตพื้นเมืองของแดนเซียนที่ถูกม้วนเข้าไปในกระแสเวลาและมิติ
ถึงแม้ว่ากาลเวลาที่ยาวนานจะทำลายระดับพลังส่วนใหญ่ของพวกเขา แต่กลิ่นอายที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังคงน่ากลัว
สำหรับอิสรภาพ พวกเขาปรารถนาอย่างหาที่เปรียบมิได้ ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นขุมอำนาจใหญ่เพียงใด
ในสายตาของพวกเขาแล้ว ก็เป็นเพียงกุญแจที่นำไปสู่อิสรภาพ!
ในขณะเดียวกัน ซูฉางเกอได้สำรวจอยู่ในแดนลับแห่งหนึ่งได้สักพักแล้ว
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า โชคดีของเขาเหมือนจะหมดไปแล้ว
สำรวจมานานขนาดนี้ ก็เก็บเกี่ยวได้เพียงผลึกเทพแดนลับ และยาเซียนสมุนไพรบางชนิดเท่านั้น
สำหรับคนที่เคยกิน “อาหารมื้อใหญ่ที่หรูหรา” จากรางวัลของระบบ ซูฉางเกอก็ไม่สนใจของเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
“เฮ้อ ระบบจนถึงตอนนี้ยังไม่ทำงาน ไม่มีต้นหอมปรากฏตัว การเดินทางในครั้งนี้เกรงว่า”
ทันใดนั้น ราวกับเขาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง
แผ่จิตสัมผัสออกไปสำรวจสี่ทิศแปดทาง ขอบเขตของจิตสัมผัสก็เชื่อมโยงกับโลกตำหนักม่วงเช่นกัน
เรียกได้ว่าขอบเขตของจิตสัมผัสของซูฉางเกอเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันมาก
หลังจากที่ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ในที่สุดเขาก็เจอสิ่งที่ตนเองต้องการ
ซูฉางเกอมุมปากยกขึ้น ในแววตามีความสนุกสนาน “พูดถึงต้นหอม ต้นหอมก็มา”