ตอนที่ 209 การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้ง

เมื่อมองดูนักฆ่าหน้ากากม่วงทั้ง12คนที่อยู่รอบตัวเขา ใบหน้าของเจียงวู่เฉิงเปลี่ยนเป็นเย็นชา

ลมหายใจของนักฆ่าหน้ากากม่วงทั้ง12คนนั้นรุนแรงมาก ในบรรดาพวกเขามี8คนได้มาถึงระเบิดหยินขั้นสูงและอีกสี่คนได้ก็มาถึงระเบิดหยินขั้นสูงสุด

"แปดคนมาถึงระเบิดหยินขั้นสูงและอีกสี่คนมาถึงระเบิดหยินขั้นสูงสุด หืมหอคอยขนนกโลหิตประเมินข้าไว้สูงจริง"เจียงวู่เฉิงยิ้มอย่างเย็นชา

"เจียงวู่เฉิง ข้าไม่คาดคิดเลยว่าความแข็งแกร่งของเจ้าจะดีขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ"นักฆ่าหน้ากากม่วงที่ถูกทุบตีกระเด็นไปที่ต้นไม้ ตอนนี้เดินกลับมาที่เจียงวู่เฉิงและจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา

"เจ้าคือ...เงาพยัคฆ์?"ดวงตาของเจียงวู่เฉิงเย็นยะเยือก

ครั้งหนึ่งเขาเคยพบกับเงาพยัคฆ์ในนิกายเก้าจักรพรรดิ และเขายังรู้อีกว่าคนคนนี้เป็นคนที่ทำลายตันเถียนของพ่อเขา

เขาพูดไว้ในตอนนั้นว่าเขาจะต้องฆ่าชายคนนี้ให้ได้หากเขาเจออีกครั้ง ตอนนี้มันก็เป็นเวลานั้น

"หอคอยขนนกโลหิตกล้าส่งนักฆ่าเข้ามายังสกายวัลเล่ย์เพื่อกล้ามาฆ่าข้างั้นหรือ?"เจียงวู่เฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและมองขึ้นไปบนอากาศอันกว้างใหญ่

ไม่น่าแปลกใจที่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนจากทั้ง12ราชวงศ์จะต้องมารวมตัวกันและเฝ้ามองลงมาภายในสกายวัลเล่ย์ ดังนั้นพวกเขาควรจะหยุดนักฆ่าที่บุกเข้ามาของหอคอยขนนกโลหิต

อย่างไรก็ตามพวกเขาเข้ามาได้อย่างง่ายดายและผ่านการฆ่าฟันมาแล้ว แต่ทั้ง12ราชวงศ์ยังไม่มีแม้แต่การตอบสนอง

มันทำให้เจียงวู่เฉิงรู้สึกประหลาดใจ

"สงสัยงั้นหรือว่าทำไมไม่มีคนมาช่วยเจ้า?"

เงาพยัคฆ์รู้ถึงสิ่งที่เจียงวู่เฉิงคิด เขายิ้มอย่างเย็นชา"เลิกคิดเถอะ พวกเราได้เตรียมการที่จะฆ่าเจ้าในเทศกาลไล่ล่าสุดตะวันออก ครั้งนี้เจ้าต้องตายและจะไม่มีใครมาช่วยเจ้าได้"

"ฆ่าข้า?เจ้า?"เจียงวู่เฉิงดูเฉยเมย

"ฮ่าฮ่า มันไม่พองั้นหรือ?"เงาพยัคฆ์หัวเราะและเขาก็ขยิบตาให้กับนักฆ่าหน้ากากม่วงข้างๆเขา

"ลงมือ"

เงาพยัคฆ์นั้นเป็นผู้นำและนักฆ่าหน้ากากม่วงอีก11คนก็พุ่งไปข้างหน้าหาเจียงวู่เฉิง

เจียงวู่เฉิงประสบปัญหาใหญ่ เขามองไปที่หยางจู่ซวนและอีกสี่คน เขาหยิบดาบสะบั้นชีพออกมาและพูดว่า"ดูแลตัวเองด้วย"

ต้องบอกว่าเจียงวู่เฉิงต้องสู้กับนักฆ่าโดยตรง

"น้องสาม!"

หยางจู่ซวน,ซูรูและไป่หลีเฉิงมองดูเจียงวู่เฉิงด้วยความกังวล แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ท้ายที่สุดพวกเขาเพิ่งจะผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดและได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้พวกเขามีพลังหลงเหลืออยู่น้อย พวกเขาจึงช่วยได้เพียงเล็กน้อย

"ไปตายซะ!"

เงาพยัคฆ์และนักฆ่าหน้ากากม่วงที่มีการบ่มเพาะระเบิดหยินขั้นสูงสุดนอกจากเขาพุ่งเข้าหาเจียงวู่เฉิง

แสงสีดำพรั่งพรูออกมาพร้อมกัน หนึ่งตรงไปยังลำคอของเจียงวู่เฉิงและอีกหนึ่งก็เข้าสู่หัวใจของเขา

"ไปให้พ้นหน้าข้า!"

เจียงวู่เฉิงคำรามและดาบสะบั้นชีพของเขาก็ระเบิดพลังออกมาทันที เขาผสานแก่นแท้ทั้งสี่ชนิดเข้าด้วยกัน เขาได้ใช้เพลงดาบเสียสละออกมา

แสงไหลเย็นพัดผ่านไปอย่างท่วมท้น และมันก็ปะทะเข้ากับแสงสีดำทั้งสอง

เมื่อพลังอันน่าสะพรึงกลัวของมันระเบิดขึ้นแสงสีดำสองดวงก็หรี่ลง แม้แต่เงาพยัคฆ์และนักฆ่าหน้ากากม่วงก็ยังต้องถอยกลับ

หนึ่งกระบวนท่าบังคับให้สองคนที่อยู่ในขั้นสูงสุดของระเบิดหยินต้องถอย!

การโจมตีของนักฆ่ากากม่วง10คนด้านซ้ายก็ล้มเหลวในเวลาเดียวกัน

ใบหน้าของเจียงวู่เฉิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในวินาทีต่อมาร่างของเขากลายเป็นภายหลอนและเขาทำให้ดาบสะบั้นชีพในมือของเขากลายเป็นภูติผีทันที!

เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!

เสียงปะทะทั้ง10ดังขึ้น เจียงวู่เฉิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรงและพื้นใต้เท้าของเขาก็ร้าว เขาถอยหลังไปหลายก้าวและหยุดลงอย่างหนักหน่วง

เมื่อเขาหยุดลง เจียงวู่เฉิงเงยหน้าและมองไปที่้นักฆ่าหน้ากากม่วงด้วยรอยยิ้ม"เจ้าช้าเกินไป!"

นักฆ่าหน้ากากม่วงทั้งหมดหรี่ตาลง

"เด็กหนุ่มคนนี้มีความแข็งแกร่งทั้งในด้านรุกและรับ เขาบังคับให้นักฆ่าระเบิดหยินขั้นสูงสุดต้องถอยกลับด้วยการใช้เพียงกระบวนท่าเดียว โดยไม่คาดคิดเขายังแข็งแกร่งในด้านการป้องกันและเขาพยายามสะท้อนการโจมตีของเรากลับมา"

"อืม เขาอาจจะต้านทานการโจมตีได้ แต่อาจไม่ใช่การโจมตีครั้งที่สอง"

"มาเถอะ ฆ่าเขาซะ!"

นักฆ่าหน้ากากม่วงลงมืออีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม เจียงวู่เฉิงยิ้มอย่างเย็นชาและกวัดแกว่งดาบสะบั้นชีพของเขาอย่างอิสระ

ปัง!ปัง!ปัง!

ความรุนแรงเกิดขึ้นอีกครั้ง

นักฆ่าหน้ากากม่วงทั้ง12คนพยายามอย่างดีที่สุดและแต่ละคนก็ใช้ไพ่ที่ดีที่สุดของตัวเอง อย่างไรก็ตาม แล้วเจียงวู่เฉิงล่ะ...

ความแข็งแกร่งโดยรวมของเขาดีขึ้นอย่างมากหลังจากที่เขาผสานแก่นแท้ทั้งสี่ชนิดและการบ่มเพาะของเขาได้มาถึงแก่นแท้ทองคำขั้นสูงสุด ตอนนี้พลังการต่อสู้ของเขาสู้กว่าผู้เชี่ยวชาญทั่วไปของระเบิดหยินขั้นสูงสุด

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เขาได้เข้าใจแก่นแท้ทั้งสี่ชนิดได้แก่ปฐพี,ไฟ,น้ำและลม

มันทำให้เจียงวู่เฉิงมีทักษะรอบด้าน

ไม่ว่าในการโจมตีหรือป้องกันหรือการสู้ล้างผลาญ

เขาเก่งในเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด

อาจกล่าวได้ว่าเขาไม่มีจุดอ่อน

นักฆ่าหน้ากากม่วง12คนได้ล้อมเขาไว้ แต่เขาเคลื่อนไหวอย่างอิสระท่ามกลางพวกเขาเปรียบดั่งปลาว่ายอยู่ในน้ำ ด้วยดาบที่เต็มด้วยทักษะของเขา เขาจึงป้องกันการโจมตีทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

เขาไม่มีแม้แต่ความหวั่นวิตก

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น บนอากาศผู้เชี่ยวชาญของทั้ง12ราชวงศ์และนิกายโบราณก็ตกตะลึงและการแสดงออกของพวกเขาก็น่าขบขัน

"แปดคนอยู่ระเบิดหยินขั้นสูงและอีกสี่อยู่ระเบิดหยินขั้นสูงสุด ทีมที่ทรงพลังเช่นนี้โจมตีเขา แต่ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้?"

"นี่มัน..."

"เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร"

"เด็กชายคนนั้นอยู่เพียงอาณาแก่นทองคำ?บุคคลในอาณาแก่นทองคำจะแข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร?"

พวกเขาทั้งหมดงงงวย

ช่องว่างระหว่างอาณาแก่นทองคำและขั้นระเบิดหยินหยางนั้นกว้างใหญ่มาก

อัจฉริยะสุดยอดบางคนอาจฆ่านักรบทั่วไปของระเบิดหยินขั้นแรกหรือระเบิดหยินขั้นได้ นั่นถือว่าเป็นเรื่องปกติ

มันไม่มีอะไรที่แปลกหากใครคนหนึ่งเป็นอัจฉริยะที่่ยอดเยี่ยมและมีความเข้าใจที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับแก่นแท้แห่งดาบ

แต่การจะสู้ข้ามระดับเหล่านี้ เป็นเรื่องผิดปกติอย่างไม่น่าเชื่อ

หากอัจฉริยะที่มีการบ่มเพาะระเบิดหยินขั้นแรกฆ่าคนที่มีการบ่มเพาะระเบิดหยินขั้นกลาง พวกเขาสามารถเข้าใจมันได้

ถ้าเขาสามารถฆ่าหนึ่งในระเบิดหยินขั้นกลางนั้นยิ่งน่าทึ่ง!

อัจฉริยะเช่นนี้หายากในทวีปหนานหยาง ไม่ต้องพูดถึงทั้ง12ราชวงศ์ตะวันตกเฉียงเหนือ

แต่ตอนนี้ เจียงวู่เฉิงนั้นมีการบ่มเพาะเพียงอาณาแก่นทองคำ เขาสามารถต่อสู้กับแปดคนในระเบิดหยินขั้นสูงและสี่คนในระเบิดหยินขั้นสูงสุดพร้อมกันและยังคงต่อสู้จนถึงตอนนี้

นั่นหมายความว่าอย่างไร?

"มันเป็นไปไม่ได้"ผู้เชี่ยวชาญจากนิกายโบราณอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

ในขณะเดียวกัน เมื่อผู้เชี่ยวชาญพูดถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของนักฆ่าชุดเทาก็มืดมน

"พวกเจ้าทำอะไร พวกเจ้างี่เง่าหรือไง?"ชุดเทาสาปแช่ง

เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่วทั้งสกายวัลเล่ย์

...