บทที่ 340 : คานส์ (6)

ฟ

[แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ]

[แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

บทที่ 340 : คานส์ (6)

แท้จริงแล้ว แดนนี่ แลนดิส ผู้กำกับมือฉมังแห่งฮอลลีวูด ไม่ได้ใส่ใจภาพยนตร์เรื่อง ‘ปลิง’ มากนัก การมาเยือนเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครานี้ก็ราวกับถูกกดดันให้มาร่วมงาน เขาเองก็รู้สึกไม่ชอบใจนัก แต่ก็จำยอมมาตามคำร้องขอของคนรอบข้างด้วยความรู้สึกเฉยชา

นั่นคือสันดานของเขา

แม้ใจหนึ่งจะหลงใหลในการเสพภาพยนตร์จากทั่วทุกมุมโลก แต่การต้องตกอยู่ในสถานที่ซึ่งผู้คนเบียดเสียดกันนับแสนกลับทำให้เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะ เขาเริ่มต้นเส้นทางอาชีพผู้กำกับด้วยใจรักในการสร้างสรรค์ภาพยนตร์ ทว่าชื่อเสียงที่แผ่ขยายออกไปกลับนำพาให้เขาต้องพบปะผู้คนมากหน้าหลายตาที่ล้วนเข้าหาเขาด้วยเบื้องหลังบางอย่าง ซึ่งเขาไม่ปลื้มนัก

แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ควรจะทำในสิ่งที่ตนปรารถนาบ้าง นั่นคือสิ่งที่เขาคิด

ภาพยนตร์เรื่อง ‘ปลิง’ ก็เช่นกัน

มันเป็นเพียงหนึ่งในภาพยนตร์ยี่สิบเรื่องที่เข้าชิงรางวัลในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ และเป็นภาพยนตร์จากเกาหลีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น ไม่มีอะไรพิเศษไปกว่านั้น

"ผลงานของผู้กำกับอันกาบกนี่เอง"

ผู้คนมากมายที่เขาพบพานที่นี่ต่างพากันพูดคุยถึง ‘ปลิง’ อย่างออกรสออกชาติ บ้างก็ว่าคณะกรรมการคานส์ต้องการแก้ไขความผิดพลาดในอดีต บ้างก็ว่าเพื่อให้องค์ประกอบครบถ้วน หรือไม่ก็ว่าเป็นเพราะภาพยนตร์เกาหลีมีชื่อเสียงโด่งดังมากขึ้นเพราะมีภาพยนตร์เกาหลีเพียงเรื่องเดียว และดูเหมือนจะไม่เข้าพวกนัก

ผู้กำกับแดนนี่หัวเราะในใจ "ถึงแม้คานส์จะต้องคำนึงถึงสายตาชาวโลก แต่นี่มันคานส์นะ คงไม่โง่เลือกหนังมาฉายเพียงเพราะภาพลักษณ์ภายนอกหรอก"

เหตุผลที่เขาไม่ค่อยสนใจ ‘ปลิง’ ไม่ใช่เพราะดูแคลนผลงานจากเกาหลี หากแต่เป็นเพราะสไตล์การกำกับอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผู้กำกับอันกาบกนั้นไม่ค่อยถูกจริตเขานัก หลายปีก่อน ผู้กำกับแดนนี่ แลนดิสก็เคยสัมผัสผลงานของผู้กำกับอันกาบกมาแล้ว โดยรวมแล้วต้องยอมรับว่าคุณภาพอยู่ในระดับสูง แต่ถ้าถามว่าประทับใจหรือไม่ คำตอบคือไม่ หัวใจของเขายังคงนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกสั่นไหวใด  ๆ

พูดง่าย  ๆ  คือเขามองในมุมมองของคนดูทั่วไป

แม้จะเป็นผู้กำกับแดนนี่ แลนดิสผู้ทรงอิทธิพลในฮอลลีวูด แต่เขาก็ยึดมั่นในหลักการที่ว่า เมื่อได้ชมผลงานของผู้กำกับคนอื่น เขาจะวางตัวเสมือนหนึ่งผู้ชมคนหนึ่งเสมอ อย่างไรก็ตาม เขายอมรับว่าผู้กำกับอันกาบกที่เป็นผู้อาวุโสนั้นเป็นผู้กำกับที่ยอดเยี่ยม

"ไม่ว่าวงการใด การรักษามาตรฐานผลงานในระดับสูงไว้ได้ยาวนานหลายสิบปีเช่นนี้ ย่อมสมควรได้รับการยกย่อง"

แม้สไตล์การทำงานของทั้งคู่จะแตกต่างกัน แต่คนเก่งย่อมรู้จักคนเก่งด้วยกันเสมอ

ความรู้สึกนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในใจผู้กำกับแดนนี่ แลนดิส จวบจนรุ่งอรุณของวันที่สอง ก่อนการฉายรอบปฐมทัศน์ของ ‘ปลิง’ ภาพยนตร์เรื่องที่สามที่เข้าชิงรางวัล เขามาพร้อมกับความรู้สึกประมาณว่า "ไหน  ๆ  ก็มาถึงที่นี่แล้ว ลองดูอีกสักครั้งก็คงไม่เสียหาย" เผื่อสไตล์ของผู้กำกับอันกาบกอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

ภายใน "โรงละครลูมิแอร์" ขนาด 3000 ที่นั่ง ของ "พระราชวังเทศกาลภาพยนตร์" ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างคลาคล่ำกันอย่างเนืองแน่น

เหล่าผู้กำกับและนักแสดงชื่อดังจากฮอลลีวูดและนานาประเทศ บุคคลสำคัญในแวดวงภาพยนตร์ รวมถึงสื่อมวลชน เสียงสนทนาจอแจของพวกเขาแว่วมาเข้าหูผู้กำกับแดนนี่ แลนดิสเป็นระยะ

"ฮ่า  ๆ  สงสัยคนแห่กันมาดูเพราะเป็นหนังเกาหลีเรื่องเดียวที่เข้าชิงรางวัลล่ะมั้ง?  "

กระแสข่าวลือเรื่องเส้นสายของคานในการเลือกภาพยนตร์เรื่องนี้ ดูเหมือนจะเป็นที่สงสัยใคร่รู้ของใครหลายคน

"ฉันก็ได้ยินเรื่องนั้นมาเหมือนกันนะ ในเมื่อหนังเข้าฉายแล้ว เราคงได้พิสูจน์กันว่าข่าวลือนี้เป็นจริงเหรอไม่ จะว่าไป ผู้กำกับอันกาบกก็เคยมีผลงานที่น่าประทับใจกับคานมาก่อนนิ"

"แน่นอน ฉันรู้ นั่นแหละที่ทำให้หลายคนตั้งข้อสงสัยว่าเรื่องเส้นสายนี้อาจเป็นเรื่องจริงก็ได้"

บทสนทนาดำเนินไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าความคาดหวัง

"แค่เห็นโปสเตอร์ ‘ปลิง’ ฉันว่าหลายคนก็น่าจะพอเดาเนื้อเรื่องได้แล้วมั้ง"

"อืม… ถ้าให้ฉันเดา ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องราวของผู้ชายคนหนึ่งที่ใฝ่ฝันอยากรวยจนประสบความสำเร็จ"

"จริงด้วย! ฉันเคยได้ยินมาว่าหนังเกาหลีแนวนี้ พวกแนวพลิกชีวิตเนี่ย มีเยอะมากเลย"

"ฮ่า  ๆ   ๆ  ก็ถือว่าเป็นพล็อตที่แปลกใหม่ดีนะ"

"แต่ถ้านั่นเป็นทั้งหมดที่หนังจะนำเสนอ มันก็น่าเสียดายแย่"

บางครั้ง บทสนทนาก็เปลี่ยนไปโฟกัสที่นักแสดงนำชายซึ่งปรากฏอยู่บนโปสเตอร์ ‘ปลิง’ ถึง 70%

"นักแสดงคนนี้ก็คือคนที่เดินพรมแดงมากับไมลีย์ คาร่า ตอนเปิดงานนั่นเองนี่ ถ้าจำไม่ผิด เขาชื่อคังวูจินใช่ไหม?  "

"อ้อ ใช่แล้ว นักแสดงเกาหลีคนอื่น  ๆ  ในโปสเตอร์ฉันคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งนั้น ยกเว้นคังวูจินนี่แหละ เขาเป็นนักแสดงหน้าใหม่หรือเปล่า"

"ได้ยินมาว่าเพิ่งเดบิวต์ได้ไม่นาน"

"โชคดีชะมัด เพิ่งเดบิวต์แป๊บเดียวก็ได้มาคานแล้ว"

"ฝีมือการแสดงอาจจะยังไม่เท่าไหร่" ประโยคนี้เปรียบเสมือนการเปรยเบา  ๆ  แต่ชัดเจนว่าหมายถึงคังวูจิน

"นักแสดงคนนี้ไม่มาดูฉายรอบเช้าเหรอ" ใครคนหนึ่งถามขึ้น

"เขาเดินพรมแดงมากับไมลีย์ คาร่า เลยเป็นที่จับตามองมาก หวังว่าการแสดงของเขาจะเหนือความคาดหมายนะ"

"ฉันกลัวว่าเขาจะฝีมือแค่พอใช้ได้ แต่ได้มาคานเพราะอย่างอื่นมากกว่า"

"ก็จริง"

"ยังไงก็เถอะ เนื้อเรื่องแนวความสำเร็จของตัวเอกมันก็ค่อนข้างซ้ำซากจำเจอยู่นะ"

เสียงพูดคุยเปรียบเทียบกับภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ฉายเมื่อวานดังคลออยู่รอบข้าง ขณะที่ผู้กำกับแดนนี่ แลนดิสนั่งฟังเงียบ  ๆ  นิ้วมือเกาคางเบา  ๆ  บรรยากาศในโรงภาพยนตร์อบกอบไปด้วยความแปลกประหลาด หาก ‘ปลิง’ เป็นเรื่องราวความสำเร็จของพระเอกผู้ใฝ่ฝันอยากรวยล่ะก็

"หืม- คงไม่น่าติดตามเท่าไหร่"

เนื้อเรื่องไม่ดึงดูดใจเขาสักนิด

แล้ว ‘ปลิง’ ก็เริ่มฉาย

-♬♪

หลังจากไตเติ้ลจบลง ภาพนักแสดงชาวเกาหลี คังวูจิน ปรากฏขึ้นบนจอภาพยนตร์ขนาดมหึมา บทพูดของเขาเป็นภาษาเกาหลี พร้อมคำบรรยายภาษาฝรั่งเศสด้านล่าง และภาษาอังกฤษถัดลงมาอีกชั้น

สิบนาทีแรก บรรยากาศของผู้ชมสามพันคนยังคงนิ่งเฉย

พระเอกผู้ยากไร้ และตัวละครจากตระกูลมหาเศรษฐีที่ทยอยปรากฏตัว ผู้กำกับแดนนี่กับศีรษะล้านครึ่งหัว และผู้ชมส่วนใหญ่ต่างมีสีหน้าแบบ "ก็อย่างที่คิด" สีหน้าของแดนนี่เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อ

"······ภาษามือ?  "

คังวูจิน หรือจะเรียกว่า "ปาร์คฮาซอง" ใน ‘ปลิง’ กำลังใช้ภาษามืออย่างคล่องแคล่ว

"หืม- ดูยังไงก็ไม่เหมือนฝึกมา"

โดยปกติแล้ว นักแสดงต้องฝึกฝนทักษะต่าง  ๆ  ตามบทบาทที่ได้รับ แต่ไม่ว่าจะฝึกฝนมากเพียงใด การทำให้ดู "เหมือนจริง" ก็เป็นเรื่องยากเสมอ แต่ภาษามือของคังวูจินบนจอกลับไม่มีเค้าลางของการฝึกฝนแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม

"แม้จะสังเกตได้ยาก แต่นักแสดงหญิงคนนั้นฝึกฝนมาสินะ"

ทางด้านโอฮีรยองผู้มากประสบการณ์กลับดูเหมือนฝึกฝนมา แม้จะเป็นความแตกต่างเพียงเล็กน้อย แต่สายตาของผู้กำกับระดับปรมาจารย์อย่างแดนนี่ก็มองเห็น เพราะเขาผ่านนักแสดงมานับไม่ถ้วน ส่วนภาษามือของคังวูจินนั้นปราศจากร่องรอยของการเลียนแบบโดยสิ้นเชิง

หรือว่าเขาเลือกนักแสดงที่เชี่ยวชาญภาษามือมาแต่แรก?  ผู้กำกับแดนนี่พยักหน้าอย่างเชื่องช้า แต่ยิ่ง ‘ปลิง’ ดำเนินเรื่องราวต่อไป

...อืม?

ยิ่งการแสดงของคังวูจินทวีความเข้มข้นมากเท่าไหร่ ท่าทีของผู้กำกับแดนนี่ แลนดิสก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไปมากเท่านั้น จากที่เคยเท้าคางอย่างสบาย  ๆ  บัดนี้เขากลับนั่งตัวตรง ดวงตาเบิกกว้าง มือยกแว่นทรงกลมขึ้นมาเช็ดถูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อะไรกัน?

เพราะ ‘ปลิง’ และการแสดงอันทรงพลังของคังวูจินเริ่มสะกดทุกสายตาของผู้ชมทั้ง 3000 คนเอาไว้ ‘ปลิง’ ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องราวความสำเร็จของตัวละครธรรมดา  ๆ  อย่างที่เห็นในช่วงแรก ยิ่งเวลาผ่านไป เนื้อเรื่องยิ่งเข้มข้น ซับซ้อน และไหลบ่าไปในทิศทางที่คาดเดาไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

รวมถึงผู้กำกับแดนนี่ แลนดิส ผู้ชมระดับโลกทั้ง 3000 คนเริ่มซุบซิบพูดคุยกัน

จู่  ๆ  ก็ให้ตัวเอกเข้ามาอยู่ในบ้าน?

แน่นอนว่าในใจของพวกเขากำลังคิด

สามีกำลังจับตาดูภรรยาอยู่งั้นหรือ?

หรือว่าเขาจะใช้ตัวเอกนี้เป็นเครื่องมือเพื่อควบคุมภรรยาที่พูดไม่ได้?

เขาจะฆ่าเธอ!

ฆ่าภรรยา?  เรื่องราวมันบิดเบี้ยวไปถึงขั้นนั้นเชียวเหรอ?

ทุกคนเริ่มตกอยู่ในมนตร์เสน่ห์ของ ‘ปลิง’ อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

เรื่องราวความสำเร็จ?  ไม่สิ...นี่มันเรื่องราวที่ไม่เคยปรากฏที่ไหนมาก่อน!!

เพราะมันเหนือความคาดหมาย เนื้อเรื่องที่แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร และสิ่งที่ค้ำจุนเรื่องราวทั้งหมดเอาไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ คือการแสดงอันยอดเยี่ยมของเหล่านักแสดง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

ตัวเอกกำลังนำพาหนังทั้งเรื่อง ทั้งในแง่ของการแสดงและบรรยากาศ ออร่าของเขามัน...ช่างพิเศษจริง  ๆ

ทุกอย่างมันเป็นเพราะ ปาร์คฮาซอง หรือก็คือคังวูจินนั่นเอง

ในเวลานี้ สายตาของผู้กำกับระดับฮอลลีวูดอย่างแดนนี่จับจ้องอยู่ที่

"โรคริปลีย์งั้นเหรอ?  แสดงออกมาให้เห็นได้ขนาดนี้เลยเหรอ?  " แดนนี่ แลนดิสครุ่นคิด ความสนใจทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่คังวูจินเพียงผู้เดียว ราวกับโลกทั้งใบถูกบดบังด้วยการแสดงอันทรงพลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการถ่ายทอดชีวิตของ "ปาร์คฮาซอง" นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ครอบครัวเศรษฐีจอมปลอม การแสดงของคังวูจินก็ยิ่งน่าตื่นตะลึง เกินกว่าคำบรรยายใด  ๆ  จะเอื้อมถึง มันไม่ได้ถูกเขียนไว้ในบท ไม่มีตัวละครใดเอ่ยถึงมันแม้แต่แวบเดียว

กระนั้น มันกลับเด่นชัดจนไม่อาจมองข้าม

คำว่า ‘โรคริปลีย์’ แล่นเข้ามาในห้วงความคิดของเขา หรือบางที มันอาจแล่นผ่านความคิดของผู้ชมทั้งสามพันคนในโรงภาพยนตร์แห่งนี้ก็เป็นได้

"สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก การแสดงออกทางสีหน้า และจังหวะการเคลื่อนไหว นั่นคือการแสดงอย่างนั้นเหรอ?  หรือควรจะเรียกว่าอะไรดี?  "

ภาพของนักแสดงชาวเกาหลีบนจอเงินขนาดมหึมา ฉายชัดทั้งความอ่อนโยนและความดุดัน แววตาพร่าเลือนด้วยความปรารถนา ทว่าน้ำเสียงและท่าทางกลับสงบนิ่ง ราวกับผืนน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น

มันเป็นไปได้ยังไง?

'เขาเชื่ออย่างสนิทใจว่าทุกสิ่งที่เขากำลังประสบ คือโลกใบจริงของเขา' แดนนี่ แลนดิสครุ่นคิด

ไม่มีแม้แต่เค้าโครงของการ "ลอกเลียน" คังวูจินใน ‘ปลิง’ ยิ่งเรื่องราวดำเนินไป ภาพลักษณ์ในช่วงต้นก็ยิ่งจางหายไป ราวกับหมอกที่ค่อย  ๆ  สลายไปกับแสงตะวัน มันละเอียดอ่อนจนแทบจะมองไม่เห็น หากไม่ตั้งใจสังเกตอย่างถ่องแท้

มันไม่ใช่แค่ความประณีตบรรจง

'นักแสดงคนนั้น...เขาเป็นนักแสดงจริง  ๆ  หรือเปล่านะ?  ' แดนนี่ แลนดิสครุ่นคิดอย่างหนัก

บนจอ คังวูจินได้มอบ "ภาพลวงตา" ให้กับผู้กำกับแดนนี่และผู้ชม 3000 คน เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ครั้งนี้ แน่นอนว่าคลาคล่ำไปด้วยเหล่าดาราชื่อดังมากมาย ข้อมูลของพวกเขามีอยู่ทั่วทุกสารทิศ แต่คังวูจินที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงได้เพียง 2 ปีนั้น แทบจะไม่มีใครรู้จักเลยก็ว่าได้ และนั่นคือพลังของความเข้าใจผิด ใครเลยจะปักใจเชื่อได้ทันที หากได้ยินเรื่องราวสุดพลิกผันในบทบาทการแสดงของวูจิน

ไม่นานนัก…

"หรือว่า... ผู้กำกับอันกาบก... พาคนเป็น ‘โรคริปลีย์’ มาแสดงจริง  ๆ  ?  "

ความคิดของผู้กำกับแดนนี่ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งฮอลลีวูดเริ่มสับสนอลหม่าน ไม่เพียงเท่านั้น ผู้ชม 3000 คนจากทั่วทุกมุมโลกที่หลั่งไหลมาชม ‘ปลิง’ รอบปฐมทัศน์ ต่างก็ครุ่นคิดไปในทิศทางเดียวกัน

"นี่เขาแสดง หรือเรื่องจริงกันแน่?  งงไปหมดแล้ว"

"ทำไมรู้สึกขนลุกแบบนี้?  นักแสดงคนนี้ช่วงแรกกับตอนนี้ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ราวกับ...ชายหนุ่มที่สติแตกสลายไปอย่างเลือดเย็น"

"หรือว่าเขาจะเอาคนที่เป็น ‘โรคริปลีย์’ มาแสดงจริง  ๆ  ?! ถ้าไม่ใช่แบบนั้น จะแสดงได้สมจริงขนาดนี้เชียวเหรอ!"

"แต่ว่า...ถ้าเอาคนที่เป็น ‘โรคริปลีย์’ มาแสดงจริง  ๆ  ล่ะก็... ผู้กำกับอันกาบกก็คงเสียสติไปแล้วแน่  ๆ  "

ในที่สุดทุกคนก็เข้าใจความหมายที่แท้จริงที่แฝงอยู่ในโปสเตอร์ภาพยนตร์ ‘ปลิง’ นี่ไม่ใช่เรื่องราวความสำเร็จของชายผู้หนึ่ง แต่มันคือภาพสะท้อนของ ‘โรคริปลีย์’ อย่างชัดเจน ‘ปลิง’ ได้สร้างความตกตะลึงครั้งใหญ่ให้กับเหล่าคนดังที่มาร่วมงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ตั้งแต่รอบปฐมทัศน์

เพราะหลังจากภาพยนตร์จบลงไปกว่า 5 นาที ก็ยังไม่มีผู้ใดขยับกายแม้แต่น้อย

แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

กรรมการอย่างเป็นทางการ 10 คน รวมถึงบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับคังวูจินอีกมากมาย มีกำหนดเข้าร่วมรอบฉายครั้งที่ 2 ในช่วงบ่าย ซึ่งรอบบ่ายนี้ก็เต็ม 3000 ที่นั่งเช่นกัน

กล่าวคือ ยังเหลืออีกหนึ่งยก

เวลาเดียวกัน

เวลา 11 นาฬิกา หลังจากรอบฉายแรกของภาพยนตร์ ‘ปลิง’ ซึ่งเริ่มต้นเวลา 9 นาฬิกาสิ้นสุดลง ในขณะที่ชื่อของปาร์คฮาซองและโรคริปลีย์ยังคงก้องอยู่ในความทรงจำของใครหลายคน คังวูจินแห่งภาพยนตร์ ‘ปลิง’ กลับนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงกว้างในห้องพักของโรงแรมระดับ 5 ดาว เขานอนนิ่งราวกับร่างไร้วิญญาณอยู่บนเตียงสีขาวผืนใหญ่

"······"

แม้ภายนอกจะดูราวกับสิ้นลมหายใจ แต่แท้จริงแล้วเขากำลังหลับสนิท เป็นผลพวงจากการทำงานอย่างหนักตั้งแต่พิธีเปิดเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์จนถึงเมื่อวาน (วันที่ 1) ถึงแม้จะพยายามรักษาภาพลักษณ์ให้ดูแข็งแกร่งอยู่เสมอ แต่ความตึงเครียดจากสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยก็ทำให้ความเหนื่อยล้ารุมเร้า โชคดีที่มิติว่างเปล่าคอยช่วยเหลือ เขาจึงผ่านพ้นสองวันแรกมาได้

"อืมม..."

คังวูจินค่อย  ๆ  ลืมตาขึ้น แต่เขายังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง เพียงแค่ส่งเสียงหาวออกมาเบา  ๆ  พร้อมกับเส้นผมที่ยุ่งเหยิง จากนั้นก็ใช้มือทั้งสองควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อดูเวลา

"โอ้โห... แย่แล้ว 11 โมงแล้วเหรอเนี่ย?  นานมากแล้วนะที่ไม่ได้นอนตื่นสายแบบนี้"

ความจริงแล้ว ช่วงเวลาสิบวันของเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์เปรียบเสมือนวันหยุดพักผ่อนสำหรับคังวูจิน ถึงแม้จะมีตารางงานมากมายในช่วงเทศกาล รวมถึงพิธีเปิด แต่โดยรวมแล้วตารางงานก็ค่อนข้างว่างกว่าที่เกาหลี จนถึงพิธีปิดและการมอบรางวัล โดยเฉพาะวันนี้ที่เป็นวันฉายภาพยนตร์ ‘ปลิง’ ยิ่งว่างเป็นพิเศษ

"ดูซิ รอบฉายที่ 2 ของ 'ปลิง' คือ 19 นาฬิกา งั้นเตรียมตัวสัก 16 นาฬิกาก็คงทันสินะ?  "

นอกจากชเวซองกุนแล้ว ทีมของวูจินก็กำลังเคลื่อนไหวอย่างอิสระเช่นกัน พวกเขามีแผนจะท่องเที่ยวพักผ่อนอยู่ก่อนหน้าแล้ว

ไม่นานนัก วูจินที่เพิ่งตื่นจากนิทราเอื้อมมือคว้าขวดน้ำบนโต๊ะพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

"สถานการณ์เป็นยังไงบ้างนะ?  " วูจินพึมพำเบา  ๆ

มีหลายสิ่งที่เขาต้องตรวจสอบ ทั้งสถานการณ์ในเกาหลี กระแสตอบรับต่อการปรากฏตัวของเขาบนพรมแดงในพิธีเปิดเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ที่สร้างความฮือฮาอย่างมาก สถานการณ์ในญี่ปุ่นที่ภาพยนตร์สองเรื่องของเขาได้เข้าชิงเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ และการฉายรอบปฐมทัศน์ของ ‘บุปผาเร้น’ ที่เพิ่งเริ่มต้น กระแสตอบรับตัวอย่างอัลบั้มใหม่ของไมลีย์ คาร่า รวมถึงความเคลื่อนไหวในโซเชียลมีเดียของเขาและ "ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน"

แน่นอนว่าเขาต้องตรวจสอบข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน ทั้งข้อความส่วนตัวและข้อความในแอปพลิเคชันแชทต่าง  ๆ  อีกด้วย

ทันใดนั้นเอง

-อืดด อืดด

เสียงสั่นไหวของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงดังขึ้น วูจินชะงักเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองชื่อผู้โทรเข้า เป็นPDซงมันวูจากทีม "มารร้ายผู้แสนดี" ดูเหมือนพวกเขากลับถึงเกาหลีแล้ว วูจินเอียงศีรษะเล็กน้อย กระแอมไอเบา  ๆ  เพื่อเตรียมเสียงทุ้มนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะกดรับสาย

"ครับ PD"

เสียงรอบข้างของPDซงมันวูค่อนข้างจอแจ น่าจะเป็นเสียงจากกองถ่าย "มารร้ายผู้แสนดี" ถึงแม้เขาจะไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่การถ่ายทำก็ยังคงดำเนินต่อไป

"คุณวูจิน ผมต้องขออภัยที่รบกวนเวลาพักผ่อนนะครับ ช่วงนี้คุณคงยุ่งกับเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์น่าดู"

"ไม่เป็นไรครับ ว่างอยู่ครับ"

เสียงทักทายดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

"ฮ่า  ๆ  ได้ข่าวจากนักข่าวเหมือนกัน เห็นไหม คุณวูจิน ข่าวเดินพรมแดงในพิธีเปิดทำเอาเกาหลีใต้ฮือฮาไปเลย ญี่ปุ่นก็เหมือนกันนะ"

PDซงมันวูเอ่ยทักทาย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องราวไปในทิศทางที่ต่างออกไป

"อ่า เพราะคุณคงยุ่งมาก งั้นเข้าเรื่องเลยละกัน เรื่อง 'มารร้ายผู้แสนดี' น่ะ มีเรื่องด่วนนิดหน่อย แต่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะครับ"

วูจินนั่งฟังคำอธิบายอย่างใจเย็น ความคิดมากมายแล่นผ่านเข้ามาในหัว

'เรื่องด่วนอะไรกัน?  แค่เปิดตัวเร็วขึ้นเนี่ยนะ?  '

เขาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบา

"ผมโอเคครับ"

ไม่กี่นาทีต่อมา วูจินก็พลันถูกความว่างเปล่ากลืนกิน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาคือกรอบสี่เหลี่ยมสีขาว อันคุ้นเคยที่บ่งบอกถึง 'มารร้ายผู้แสนดี'

-[9/บทละคร(ชื่อเรื่อง: มารร้ายผู้แสนดี) ระดับ EX]

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของคังวูจิน

"โชคดีที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก"

ราวหนึ่งชั่วโมงให้หลัง เวลาประมาณบ่ายโมง ณ โรงแรมห้าดาวหรูหราที่ตั้งอยู่ห่างจาก 'พระราชวังเทศกาลภาพยนตร์' สถานที่จัดงานหลักของเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์เพียง 10 นาที ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ที่พักของคังวูจิน ภายในโรงแรมมีร้านอาหารขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่มารับประทานอาหารกลางวัน ส่วนใหญ่เป็นแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์

ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น

"ผู้กำกับคนนั้นชวนเธอทานมื้อเที่ยงด้วยจริงเหรอ?  "

"จริงสิ ฉันก็ตกใจเหมือนกันตอนรับโทรศัพท์"

ใกล้ทางเข้าร้านอาหาร โต๊ะสี่ที่นั่งปรากฏร่างคุ้นเคยสองร่าง คือโจเซฟ เฟลตันและผู้ดูแลฝ่ายคัดตัวนักแสดงเมแกน สโตน ทั้งสองนั่งเคียงข้างกัน ไม่ได้นั่งประจันหน้า บทสนทนาและท่าทางราวกับกำลังรอคอยใครสักคน

ในขณะนั้นเอง

-กึก

ชายชราชาวต่างชาติสวมแว่นทรงกลมเดินเข้ามาในร้านอาหาร คุณคนนี้คือผู้กำกับฮอลลีวูดชื่อดัง แดนนี่ แลนดิส ศีรษะล้านเลี่ยนครึ่งหนึ่งของเขาทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้าน สายตาก็ปะทะเข้ากับโจเซฟและเมแกน

"······"

แดนนี่เดินตรงไปยังทั้งสองโดยไม่เอ่ยวาจา โจเซฟและเมแกนหันมาสบตากัน ก่อนจะยื่นมือออกไป แดนนี่รับการทักทายด้วยการจับมือ แล้วทรุดตัวลงนั่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เมื่อเช้าผมดู ‘ปลิง’ น่ะ คังวูจินเขากำลังป่วยเป็นโรคริปลีย์อยู่หรือเปล่า?  หรือว่าผู้กำกับอันกาบกจงใจเลือกเขามารับบทนี้?  "

คำถามตรงไปตรงมาทำให้โจเซฟแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เมแกนเองก็เช่นกัน อันที่จริงโจเซฟยังไม่ได้ดู ‘ปลิง’ เขาจะไปดูรอบ 19.00 น. แต่เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่เห็นคังวูจินในกองถ่าย ‘ปลิง’ และอาการของโรคริปลีย์ที่คังวูจินแสดงออกมา โจเซฟจึงเผยยิ้มมั่นใจ

"ไม่มีทางหรอกครับ คังวูจินเป็นนักแสดง ทุกสิ่งที่ผู้กำกับเห็นคือการแสดงของเขาทั้งหมด"

แดนนี่หยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วลูบหน้าผากโล่งเตียนของตน

"······การแสดง งั้นเหรอ?  แน่ใจนะ?  "

"ผมเอาทุกอย่างเป็นประกันได้เลยครับ"

"เฮ้อ นั่นสินะ บทบาทที่ถ่ายทอดออกมานั่น...ราวกับตัวตนที่แท้จริง โลกใบนี้ช่างน่าอัศจรรย์ มองภายนอกแทบไม่เห็นวี่แววของคนอายุมาก แต่กลับเปี่ยมล้นไปด้วยพลังอย่างเหลือเชื่อ น่าทึ่งจริง  ๆ  หรือว่าเขาจะเป็นนักแสดงตั้งแต่เด็กกันนะ?  "

โจเซฟสบตากับเมแกนแวบหนึ่ง รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

"ไม่ใช่หรอกครับ คังวูจินเพิ่งเดบิวต์ได้สองปีเองครับ"

ทันใดนั้น แดนนี่ แลนดิส ผู้กำกับมือฉมังแห่งฮอลลีวูดก็ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคลือบแคลง

"···เดบิวต์แค่สองปีงั้นเหรอ?? กำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหม?  "

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_