บทที่ 216 โมเมนตัม (3)

[แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]

บทที่ 216 โมเมนตัม (3)

พัคชอลกยูร่างโตทรุดลงในท่าหมดรูป คังวูจินยังคงยืนนิ่ง จ้องมองร่างนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาทุกคู่ในโรงฝึกสตั๊นท์ต่างจับจ้องมาที่ทั้งสอง บรรยากาศเงียบสงัดราวกับถูกแช่แข็ง ทว่าแววตากึ่งเย้ยหยันของคังวูจินกลับไม่หวั่นไหว

ใบหน้าคมคายนั้นแลดูเย็นชาและสุขุมลึกล้ำ ไร้ซึ่งเค้าความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย

"มารร้ายผู้แสนดี..." ผู้กำกับคิวบู๊พึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างอย่างประหลาดใจเมื่อมองไปยังคังวูจิน ในใจพลันแน่มั่นกับความคิดหนึ่ง

"อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่วูจินจงใจทำให้เป็นแบบนี้"

ความจริงแล้ว นั่นคืออุบัติเหตุ คังวูจินได้แต่โทษตัวเองอยู่ในใจ สายตากวาดมองบั้นท้ายกลมกลึงของพัคชอลกยูที่โผล่พ้นกางเกงอย่างช่วยไม่ได้

‘บ้าเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย... อ๊าาาา... ฉันควรจะดึงกางเกงขึ้นให้เขาก่อนหรือเปล่า?’ คังวูจินคร่ำครวญกับตัวเอง

ทว่าในมุมมองของผู้กำกับคิวบู๊ ความคิดนั้นกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง แน่นอนว่าเขาไม่อาจล่วงรู้ความคิดของคังวูจินได้

แต่โดยรวมแล้ว ถือว่าเป็นฉากที่ดูเป็นธรรมชาติมาก

แม้ภาพที่เห็นจะน่าตกใจ แต่ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของคังวูจินก่อนหน้านี้นั้น งดงามและไหลลื่นราวสายน้ำ แม้ทิศทางการเคลื่อนไหวของพัคชอลกยูจะผิดเพี้ยนไป แต่ท่าจบกลับลงตัวตรงตามสตอรี่บอร์ดไม่มีผิดเพี้ยน มีเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทางที่คังวูจินเป็นคนเปลี่ยนแปลง คำตอบจึงมีเพียงหนึ่งเดียว

"คุณวูจิน... ตั้งใจ?"

เขาใช้ประโยชน์จากความผิดพลาดในการเคลื่อนไหวนั่นเอง

"แม้กระทั่งการดึงกางเกงของอีกฝ่ายลงมาเพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหว... นี่มันการกำกับที่เหมือนกับ 'จังยอนอู' แห่ง 'มารร้ายผู้แสนดี' ยิ่งกว่าที่เขียนเอาไว้ในบทเสียอีก"

ภาพวาดนั้นงดงามราวกับรังสรรค์โดยจิตรกรเอก ทว่าแฝงไว้ด้วยบรรยากาศอันผ่อนคลาย ช่วยลดทอนความหนักแน่นลง และขับให้ตัวร้ายที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความชั่วร้ายใน ‘มารร้ายผู้แสนดี’ ดูโดดเด่นขึ้นไปอีก

แต่สิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ

‘ภายในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนั้น เขาทำได้ยังไง…’

ทักษะการแสดงฉากแอ็คชั่นของคังวูจิน หรือจะเรียกว่าเป็นการออกแบบฉากแอ็คชั่นเอง แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ทุกกระบวนท่ากลับไร้ที่ติ มุมมองของเขากว้างไกลถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ถึงได้รังสรรค์ท่วงท่าแปลกใหม่เช่นนั้นออกมาได้ในชั่วพริบตา

การถอดกางเกงเพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหวอย่างนั้นน่ะหรือ…

ผู้กำกับคิวบู๊จ้องมองวูจินด้วยแววตาชื่นชมอย่างจริงใจ

‘เขาเป็นใครกันแน่… หรือจะเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ’

หากจะพูดให้ถูกต้อง มันคือความชื่นชมที่ก่อกำเนิดจากความเข้าใจผิด

ทำไมนักแสดงถึงได้เหนือกว่าทีมงานที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาโดยตรงได้เล่า ความประหลาดใจยังคงอยู่ แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ ทำไมคังวูจินถึงแสดงออกมาได้อย่างน่าทึ่งขนาดนั้น ในเมื่อเพิ่งจะได้ลองเล่นฉากแอ็คชั่นเป็นครั้งแรก

ทันใดนั้น ภาพความผิดพลาดของพัคชอลกยูก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

อย่างแรก คือการที่เขาไม่ยอมล้มลงตามทิศทางที่กำหนดไว้ และอย่างที่สอง คือการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดไปเล็กน้อย แต่ชัดเจน ซึ่งหากไม่ใช่คังวูจิน ก็คงไม่มีทางสังเกตเห็นได้แน่

“หรือว่า… พัคชอลกยู ไอ้บ้านั่น!”

ในเสี้ยววินาทีนั้น ผู้กำกับคิวบู๊ก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาหันหลังกลับไปมองทีมสตั๊นท์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง แววตาหวาดหวั่นของพวกเขายิ่งตอกย้ำความรู้สึกนั้นให้ชัดเจน

"ที่นี่ที่ไหน คิดจะมาทำอะไรเล่น ๆ แบบนี้งั้นเหรอ!"

เขาพุ่งตัวไปยังจุดที่ทีมสตั๊นท์ยืนรวมกลุ่มกันอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ซงมันวู PD คนดังแห่งวงการยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตายังคงเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

ซงมันวูจ้องมองคังวูจินพลางทบทวนฉากต่อสู้ที่เพิ่งผ่านพ้นไป

'เยี่ยม ยอดเยี่ยมไปเลย นั่นมันจังยอนอูชัด ๆ หรือว่าจะเป็นท่าที่วูจินออกแบบเองนะ? ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังหรอก แต่ยังไงก็เจ๋ง คังโทเทมนี่มันน่าทึ่งจริง ๆ'

ไม่ว่าใคร แม้แต่คนดังระดับเขาก็ยังตกอยู่ในวังวนของความเข้าใจผิด ซงมันวูช่างเป็นปรมาจารย์แห่งการเข้าใจผิดโดยแท้

ขณะเดียวกัน พัคชอลกยู ชายร่างยักษ์ที่ยังคงอยู่ในท่า "OTL" ก็ขยับตัว

ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจท่าทางน่าขันของตัวเองอีกต่อไป ความสับสนวุ่นวายในจิตใจกำลังเกาะกุมเขาไว้

'ทำไมฉันถึงทำแบบนี้ลงไป? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?'

ความจริงแล้วพัคชอลกยูตั้งใจจะหยุดตั้งแต่การแกล้งครั้งแรกที่ได้ผลเป็นอย่างดีแล้ว การหยุดแค่ตรงนั้นถือเป็นเส้นตาย แต่ความอยากรู้อยากเห็นเพียงน้อยนิดกลับนำพาหายนะมาสู่เขา เขาแค่คิดจะบิดเอวเล็กน้อยเพื่อดูว่าคังวูจินจะมีปฏิกิริยาเช่นไร แต่แล้วจู่ ๆ กางเกงของเขาก็หลุดออก และเขาก็ลงไปนอนคว่ำอยู่ในท่า OTL โดยไม่ทันรู้ตัว

การบิดเอวนั้นเป็นเพียงการขยับตัวเล็กน้อยเท่านั้น และแน่นอนว่าเขาจงใจทำมัน

'หมายความว่าแค่ท่าทางแค่นั้น เขาก็รู้ทันฉันงั้นเหรอ?'

หลังจากนั้น พัคชอลกยูก็ทุ่มเทอย่างเอาจริงเอาจัง แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นร่างกายกำยำของเขาทรุดลงไปกองกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่าทางสุดท้ายยังคงเหมือนกับที่วาดไว้ในสตอรี่บอร์ดไม่มีผิดเพี้ยน

คังวูจินเฝ้ามองพัคชอลกยูอยู่เงียบ ๆ

‘นี่มันบทส่วนของพัคชอลกยูงั้นเหรอ?’ วูจินคิดในใจ

‘ไม่นะ แต่นี่มันแอ็คชั่นแรกเองนะ ไม่เห็นตรงกันเลย’

ถึงแม้พัคชอลกยูจะมีประสบการณ์เกือบสิบปี มีชื่อเสียงและฐานแฟนคลับที่มั่นคงจากการเป็นนักแสดงนำในผลงานหลายเรื่องของผู้กำกับคิวบู๊ แต่วินาทีนี้การกระทำของเขามันช่างดูโอ้อวดเกินไปหน่อย

ทันใดนั้นเอง มือของวูจินก็ยื่นออกไปตรงหน้าพัคชอลกยูที่นอนแผ่อยู่บนพื้น พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า

“ผมไม่ได้ตั้งใจ”

แม้ปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ในใจเขากลับอยากจะพุ่งตัวเข้าไปดึงกางเกงของพัคชอลกยูขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น

‘ตายแล้ว ขอโทษจริง ๆ กางเกง ๆ ๆ ก่อนอื่นต้องดึงกางเกงขึ้นมาก่อน’

โชคยังดีที่พัคชอลกยูลุกขึ้นยืนอย่างเงียบ ๆ แล้วจัดการกับกางเกงของตัวเอง ทว่าในขณะที่วูจินกำลังจะเอ่ยปากขอโทษอีกครั้ง เสียงตวาดดังลั่นก็ดังขึ้นขัด

“เฮ้ย พัคชอลกยู!!”

ผู้กำกับคิวบู๊ที่ยืนอยู่ท่ามกลางทีมงานตะโกนเรียกร่างยักษ์ของพัคชอลกยูด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

“แก มานี่!!”

ดูท่าทางโกรธมาก ไม่สิ โมโหสุด ๆ เกิดอะไรขึ้น? วูจินครุ่นคิด แต่สถานการณ์กลับตึงเครียดขึ้นอย่างรวดเร็ว พัคชอลกยูถูกผู้กำกับคิวบู๊ซักไซร้ด้วยถ้อยคำรุนแรง จากนั้น PD ซงมันวู ที่ทำท่าทีสนใจก็เดินเข้าร่วมวงสนทนาด้วย

ปล่อยให้วูจินยืนงงอยู่คนเดียว

‘อะไรกันเนี่ย? เกิดอะไรขึ้น?’

เขาได้แต่ยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ แม้สถานการณ์จะยังไม่คลี่คลาย ชเวซองกุน เจ้าของผมเปียเส้นนั้นก็เดินมาร่วมวงสนทนาด้วย สีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ แปลกอยู่นะ เขาสังเกตเห็นว่าทั้งPDซงมันวู ผู้กำกับคิวบู๊ และทีมสตันท์ ยกเว้นพัคชอลกยู ต่างก้มหัวให้กับชเวซองกุนที่ทำหน้าบึ้งตึงราวกับพายุอายุมากกว่าหลายปี

ความสับสนเริ่มก่อตัวในใจ

'เดี๋ยวสิ คนที่ต้องขอโทษคือฉันไม่ใช่เหรอ'

ท่ามกลางโรงฝึกสตันท์ ทีมงานหลายสิบชีวิตที่ยืนมุงดู พากันส่งเสียงฮือฮา เขาเอียงคออย่างงงงวย PDซงมันวู ผู้กำกับคิวบู๊ และชเวซองกุน เดินเข้ามาหา จากนั้นเอง PDซงมันวู ผู้มีหนวดเคราแพะรกรุงรัง เอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ขอโทษด้วยนะครับ คุณวูจิน”

ตามมาด้วยผู้กำกับคิวบู๊

“ขอโทษครับ ผมดูแลลูกน้องไม่ดีเอง”

'หา? นี่มันเรื่องอะไรกัน อยู่ ๆ ก็มาขอโทษฉันทำไม?' ฉันไม่เข้าใจเอาเสียเลย ในเมื่อคนที่เป็นฝ่ายถอดกางเกงคนอื่นคือฉันแท้ ๆ ทำไม กลับกลายเป็นฝ่ายถูกขอโทษ เรื่องราวมันชักจะประหลาดขึ้นทุกที เวลาแบบนี้อยู่เงียบ ๆ คงจะดีที่สุด

“...”

ชเวซองกุนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงเบา ๆ

“ทำไมไม่สั่งสอนมันให้หนักกว่านี้อีกหน่อยล่ะ”

ฉันเกือบจะถามกลับไปว่า 'ใคร?' แต่ชเวซองกุนก็อธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ใช้เวลาประมาณห้านาที 'ล้อเล่นเหรอ เล่นตลกอะไรกับฉันเนี่ย ตรงไหน' ไหงพูดเหมือนกับว่าพัคชอลกยูจงใจแกล้งทำพลาดตั้งแต่แรก

ผู้กำกับคิวบู๊โค้งคำนับให้ฉันอีกครั้ง

“ขอโทษครับ คุณวูจิน พวกพัคชอลกยู ผมจะเปลี่ยนให้หมดเลยครับ ถ้าต้องการให้ทีมจากข้างนอกมารับช่วงต่อเลยก็ได้ครับ ความผิดผมเองครับ”

PDซงมันวู ถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉากสองคัทนั้น ถ้าไม่มีคุณวูจิน คงไม่มีใครรู้แน่ ๆ เลยครับ”

ชเวซองกุน ก็เอ่ยเสริมขึ้น

“วูจิน นายรู้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่ารู้มาตลอดว่ามันผิดพลาด”

“…”

บรรยากาศรอบตัวชวนให้รู้สึกเคลือบแคลง กลิ่นอายคุ้นเคยแบบนี้ทำให้วูจินเอ่ยเสียงเรียบ

“ครับ ผมพอสังเกตได้”

ไม่นานนัก ผู้กำกับคิวบู๊ก็กล่าวคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปจัดการกับทีมสตั๊นท์ PD ซงมันวูซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปมองท่าทางหมดอาลัยตายอยากของพัคชอลกยู ก่อนจะหันมาพูดกับวูจินด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนั้น คุณคิดยังไงถึงจับพิรุธได้ทัน ผมเองถ้าเจอแบบนี้คงหัวเสียไปแล้ว”

“ถ้าเป็น ‘จังยอนอู’ คงเป็นแบบนั้นครับ”

“…”

PD ซงมันวูชายหนุ่มผู้มีหนวดเคราเฟิ้มเผยรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก

“แล้วท่าปลดเสื้อคลุมตอนท้าย จะลองเอาไปใส่ในหนังเรื่อง ‘มารร้ายผู้แสนดี’ ดูไหมครับ?”

ขณะเดียวกัน ณ ประเทศญี่ปุ่น

สื่อญี่ปุ่นกำลังให้ความสนใจกับการโปรโมทภาพยนตร์เรื่องหนึ่งอย่างครึกโครม

『[ข่าวอย่างเป็นทางการ]「บุปผาเร้น」พร้อมเดินเครื่องถ่ายทำแล้ว』

ภาพยนตร์เรื่อง ‘บุปผาเร้น’ ที่ดูเหมือนจะเงียบหายไป กลับมาเป็นที่กล่าวถึงอีกครั้ง

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก

『ผู้กำกับเคียวทาโร่ ทาโนะงูจิ ยืนยันวันเปิดกล้อง「การสังเวยอันน่าสะพรึงกลัวของคนแปลกหน้า」วันที่ 21 นี้』

“ไม่กี่วันที่ผ่านมา ทีมงาน ‘บุปผาเร้น’ เพิ่งประกาศเรื่องการเปิดกล้องอย่างเป็นทางการไปหยก ๆ” โคลินพูดขึ้น “ไม่ใช่แค่นั้น พวกเขายังปล่อยข้อมูลอื่น ๆ ออกมาเพียบเลย รวมถึงสถานที่ถ่ายทำด้วย”

『สถานที่ถ่ายทำแรกของภาพยนตร์เรื่อง “บุปผาเร้น” คือ หมู่บ้านอิเนะฟูนายะ』

กระแสของ "บุปผาเร้น" นั้นร้อนแรงอยู่ก่อนแล้ว ข่าวคราวต่าง ๆ จึงแพร่สะพัดไปทั่วทุกแขนงสื่ออย่างรวดเร็ว ชื่อของ "คังวูจิน" ก็เป็นที่จับตามองมากขึ้นเช่นกัน เพราะนอกจากจะเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับคาชิฮิกรุ๊ป บริษัทยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นแล้ว การได้รับบทในภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์อย่าง "บุปผาเร้น" ยิ่งทำให้เขากลับมาเป็นที่กล่าวขวัญถึงอีกครั้ง

『ประเด็นร้อน! พรีเซนเตอร์โฆษณาของคาชิฮิกรุ๊ป "คังวูจิน" จะมารับบทบาทใดใน "บุปผาเร้น" 』

『 "คังวูจิน" กลับมาเป็นที่พูดถึงอีกครั้งจาก "บุปผาเร้น" ภาพยนตร์ที่สร้างจากนิยายแนวเพื่อนชายรักร่วมภาควิชานิติวิทยายอดฮิตบน Netflix』

ความคิดเห็นของชาวญี่ปุ่นนั้นมีทั้งแง่บวกและแง่ลบปะปนกันไป ในด้านบวก ส่วนใหญ่จะเป็นแฟนคลับชาวญี่ปุ่นของคังวูจิน รวมถึงคนที่ตั้งตารอคอยภาพยนตร์เรื่อง "บุปผาเร้น"

- ในที่สุด "บุปผาเร้น" ก็เปิดกล้องแล้ว! คังวูจิน สู้ ๆ นะคะ!

- ไม่ต้องกังวลเลยนะ ที่เป็นนักแสดงเกาหลีคนเดียวในเรื่อง!

- อยากรู้จัง... อยากรู้มากเลยว่าคังวูจินจะรับบทอะไรใน "บุปผาเร้น" อยากดูเร็ว ๆ แล้ว...

- ไม่คิดเลยว่าฉันจะตกหลุมรักนักแสดงเกาหลี! รักนะ คังวูจิน!!

- ว้าว! หมู่บ้านอิเนะฟูนายะอยู่ใกล้บ้านฉันเลย! ถ้าไปดูเขาถ่ายทำจะได้เจอคังวูจินไหมนะ?

- "บุปผาเร้น" เข้าฉายเมื่อไหร่ ฉันจะไปดูเป็นคนแรกเลย!!!

•

•

•

ส่วนความคิดเห็นในแง่ลบนั้น ส่วนใหญ่มาจากแฟนพันธุ์แท้ของนิยายเรื่อง "บุปผาเร้น"

- สุดท้าย "บุปผาเร้น" ก็เลือกคังวูจินมาแสดง ไม่เห็นชอบเลยสักนิด

- ทำไมคังวูจินถึงดังขึ้นเรื่อย ๆ นะ ฉันรู้สึกแปลกอยู่คนเดียวหรือเปล่า?

- ไม่เข้าใจเลย ทั้งคังวูจิน ทั้งผู้กำกับเคียวทาโร่ แล้วยังคาชิฮิกรุ๊ปที่เลือกเขาไปเป็นพรีเซนเตอร์อีก

“เฮ้อ... ฉันชอบบุปผาเร้นมากเลยนะ แต่หนังกำลังจะพังไม่เป็นท่าแน่ ๆ เลย รู้สึกแย่ชะมัด...”

“คังวูจิน คังวูจิน น่ารำคาญจริง ๆ!”

ไม่ว่าจะหันไปทางไหน กระแสตอบรับก็ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งคอมเมนต์ในข่าว บนฟอรั่มออนไลน์ และโซเชียลมีเดีย ต่างก็เต็มไปด้วยเรื่องราวของ ‘บุปผาเร้น’

ถ้ามองในแง่ดี มันก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดี

“ถึงฉันจะไม่ค่อยชอบคังวูจินเท่าไหร่ แต่ยอมรับเลยว่า บุปผาเร้น ดังเป็นพลุแตกมาก ไม่เคยเห็นหนังเรื่องไหนเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าใครเล่นก็คงต้องดูสักหน่อย”

เพราะไม่เคยมีภาพยนตร์เรื่องไหนของญี่ปุ่นได้รับความนิยมถล่มทลายไปทั่วโลกขนาดนี้มาก่อน

ขณะเดียวกัน ณ นครลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา

ในขณะที่เกาหลีและญี่ปุ่นกำลังก้าวเข้าสู่ช่วงเช้า แต่ที่ลอสแอนเจลิสนั้นเป็นเวลาบ่ายคล้อย เกือบจะหกโมงเย็น รถตู้คันใหญ่สองคันกำลังแล่นอยู่บนท้องถนนโดยมีรถของปาปารัสซี่ตามมาเป็นขบวน

“บรูม!”

ภายในรถตู้คันแรก บริเวณเบาะหลังปรากฏร่างของไมลีย์ คาร่า ผมบลอนด์ยาวสลวยของเธอรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นใบหน้าสวยคม ขาเรียวยาวไขว้กันอย่างผ่อนคลาย ดวงตาสีฟ้าจ้องมองไปที่โทรทัศน์ ซึ่งติดตั้งอยู่ภายในรถตู้

บนหน้าจอโทรทัศน์เป็นรายการทอล์คโชว์ที่กำลังออกอากาศ

รายการนั้นคือ ‘เจมี่โชว์’ หนึ่งในสามรายการทอล์คโชว์ชื่อดังของอเมริกา ซึ่งตอนนี้ครองอันดับหนึ่งในด้านเรตติ้ง และแขกรับเชิญในวันนี้ก็คือ...

“...”

ไมลีย์กำลังจ้องมองภาพตัวเองบนหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ต่างจากบนโทรทัศน์โดยสิ้นเชิง เพราะเธอยิ้มแย้มอย่างเป็นธรรมชาติ ทันใดนั้น เจมี่ พิธีกรร่างท้วมของรายการก็ถามเธอเป็นภาษาอังกฤษ

[ “คังวูจิน? ฮ่าฮ่า แล้วทำไมเขาถึงเป็นมนุษย์ต่างดาวได้ล่ะ? บอกว่าเป็นนักแสดงที่น่าประทับใจไม่ใช่เหรอ? เป็นการประเมินที่แปลกจังนะ?” ]

ภายในทีวี คาร่าเปลี่ยนขาที่ไขว้กันอยู่อย่างเก๋ ๆ ก่อนจะยักไหล่เบา ๆ

[ “ก็เขา... สุดยอดเหมือนมนุษย์ต่างดาวเลยค่ะ” ]

[ “อ๋อ! หมายถึงแบบนั้นเองเหรอ? แล้วมันจะน่าประทับใจขนาดไหนกันเชียว ถึงกับบอกว่าเป็นมนุษย์ต่างดาว - ว่าแต่... คังวูจิน... ฉันที่ชอบดูซีรีส์เกาหลีแท้ ๆ ยังไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลยสักครั้งนะคะ?” ]

[ “ก็แน่อยู่แล้วสิ เพราะเขายังไม่ใช่นักแสดงที่โด่งดังในฮอลลีวูดนี่นา” ]

[ “แล้วตรงไหนที่เหมือนมนุษย์ต่างดาวล่ะ?” ]

[ “เขาเล่นละครแบบ method acting แถมยังทำอาหาร ร้องเพลง ในระดับเทพได้อีกนะ แถมยังมีศิลปะการต่อสู้อีก ฉันเห็นกับตาเลย... สุดยอดจริง ๆ” ]

[ “โอ้โห! ยิ่งฟังก็ยิ่งอยากรู้จักเลย เดี๋ยวก่อนนะ ขอไปเสิร์ชดูหน่อย” ]

[ “ลองดูใน Youtube ก่อนสิ ตอนนี้ยอด subscribe เขาใกล้จะ 10 ล้านแล้วนะ” ]

[ “จริงเหรอเนี่ย?” ]

ไม่นานนัก รายการ 'เจมี่โชว์' ก็ฉายภาพสถานการณ์ใน Youtube ของคังวูจิน รวมถึงตำนานกวาด 8 รางวัลในงานประกาศรางวัลปลายปีของเกาหลีแบบสรุป ๆ จากนั้นทีวีก็ตัดภาพกลับมาที่ฉากในสตูดิโอ คาร่าพูดขึ้นว่า

[ “เจมี่... ที่น่าตกใจก็คือความสามารถอื่น ๆ นอกเหนือจากการแสดงของเขา ทุกอย่างมันเป็นแค่งานอดิเรกน่ะสิ แบบนี้ก็ได้เหรอ?” ]

ในตอนนั้นเอง

“คาร่า”

เสียงทุ้มเอ่ยเรียก คาร่าเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง ผู้จัดการส่วนตัวผมทรงสกินเฮดที่นั่งไขว้ขาอยู่ข้าง ๆ มองมาที่เธอ

“หนังเรื่องใหม่ได้กระแสตอบรับดีมากเลยนะ ไม่ใช่แค่ในยุโรป แต่ที่เกาหลีก็ขึ้นอันดับ 1 บ็อกซ์ออฟฟิศตั้งแต่เข้าฉายเลย เธอเหนื่อยมากแล้วนะ”

คาร่าลูบผมบลอนด์ยาวสลวยของเธอไปด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ

“ก็ของแบบนี้ต้องรักษามาตรฐานไว้ให้ได้สิ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ทั้งนักวิจารณ์และเว็บไซต์รีวิวหนังก็ให้คะแนนดีกันทั้งนั้น”

“อืม...” คาร่าครางรับในลำคอ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอทีวี

"แล้ว คาร่า ทำไม 'เจมี่ โชว์' ถึงพูดถึง คังวูจิน ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้า? แถมยังให้เวลาแอร์ไทม์กับเขามากขนาดนั้น"

ดวงตาสีฟ้าคู่สวยของคาร่าสบตากับผู้จัดการเพียงชั่วครู่ ก่อนจะตอบอย่างไม่ยี่หระ

"ก็ 'เจมี่ โชว์' แม้จะโด่งดังในฮอลลีวูด แต่ที่เกาหลีก็คงไม่ใช่ข่าวใหญ่อะไรหรอกมั้ง"

"คงงั้น แต่ในเกาหลี คังวูจินดังมาก ๆ นะ"

ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีนู้ดของคาร่ายกยิ้ม "ฉันแค่ลงมือทำก่อนจะยื่นข้อเสนองาน ถ้าทำขนาดนี้ต่อไป ถ้าได้ร่วมงานกับเขาจริง ๆ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหมล่ะ?"

"······เธอคิดอะไรอยู่"

"ตอนที่บินจากเกาหลีมา ฉันบอกนายแล้วไงว่าอยากร่วมงานกับคังวูจิน ให้ได้"

ดวงตาสีฟ้าคู่สวยจ้องมองไปที่ทีวีอีกครั้ง คาร่า กล่าวต่อ

"อีกไม่นาน ติดต่อเขาไป เสนองาน Featuring กับเล่น MV ให้ฉัน"

ซุปเปอร์สตาร์ระดับโลกมียอดผู้ติดตามหลายพันล้านคนทั่วโลกบนโซเชียลมีเดีย ข้อเสนอของเธอค่อนข้างน่าทึ่งมาก แต่คาร่ากลับพูดออกมาได้อย่างง่ายดาย

และดูมั่นใจมากเสียด้วย

"แน่นอน ต้องเป็นหลังจากที่ฉันถ่ายหนังเรื่องนี้เสร็จแล้ว ถือซะว่าเป็นงานเพลงในอัลบั้มใหม่ของฉัน"

เช้าวันต่อมา ณ ที่แห่งหนึ่งในเกาหลี

ห้องประชุมขนาดใหญ่ของบริษัทภาพยนตร์แห่งหนึ่ง ผู้คนที่นั่งล้อมโต๊ะประชุมรูปตัวยูล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด ทุกคนดูอายุมากแล้ว แต่ทุกคนดูมีอำนาจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฮีตเตอร์ที่เปิดอยู่หรือเปล่า แต่บรรยากาศในห้องช่างอึดอัดจริง ๆ

สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ก็พบชายชราหน้าคุ้นเคยนั่งอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะใกล้กับทางเข้า

"โอเค คนต่อไป"

ผู้กำกับอันกาบก บุรุษผมสั้นสีดอกเลา ใบหน้าเรียงรายไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย ทว่ากลับมีรัศมีแห่งความผ่อนคลายแผ่ออกมา ท่าทางองอาจบ่งบอกถึงบารมี เพียงส่งสัญญาณ เหล่าทีมงานที่ประชุมกันอยู่ก็พร้อมใจกันวางแท็บเล็ตและเอกสารลง

ข้อมูลมากมายผุดขึ้นบนหน้าจอราวกับดอกเห็ด

สถานที่ถ่ายทำ กำหนดการคัดเลือกนักแสดง การเตรียมงานสร้าง การติดต่อประสานงาน อุปกรณ์ประกอบฉาก อุปกรณ์บันทึกภาพ สตอรี่บอร์ด กำหนดการถ่ายทำ และอื่น ๆ อีกมากมาย บ่งบอกว่าการประชุมเตรียมงานสร้างภาพยนตร์เรื่อง 'ปลิง' ใกล้เข้ามาแล้ว แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก หากแต่เป็นครั้งที่สองแล้ว

ด้วยเหตุนี้ การตัดสินใจในส่วนสำคัญ ๆ จึงเสร็จสิ้นไปมากแล้ว

ทันใดนั้น อังกาบก ผู้กำกับภาพยนตร์ ลูบคางที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยอย่างครุ่นคิด ก่อนจะวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ แล้วเอ่ยกับผู้ดูแลฝ่ายคัดตัวนักแสดงและทีมงานฝ่ายผลิตที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่า

"แก้ไขบอร์ดคัดเลือกนักแสดงเรียบร้อยแล้วหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้วครับ/ค่ะ ผู้กำกับ"

สิ้นเสียง คาสติ้งไดเร็กเตอร์แตะหน้าจอแท็บเล็ตสองสามครั้ง คนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็ทำตาม ไม่นานนักใบหน้าของนักแสดงที่คุ้นเคยสองคนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตของทุกคน

- ซิมฮันโฮ

- คังวูจิน

นักแสดงทั้งสองได้รับการยืนยันให้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง 'ปลิง' เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนรายชื่อนักแสดงคนอื่น ๆ ที่เรียงรายอยู่ด้านล่าง ล้วนแล้วแต่เป็นนักแสดงระดับนำ นักแสดงสมทบ นักแสดงรับเชิญ และอื่น ๆ อีกมากมาย จู่ ๆ ทีมงานฝ่ายผลิตคนหนึ่งก็พึมพำออกมาอย่างลืมตัว

"ว้าว นี่มันรายชื่อนักแสดงหรือเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลย"

นักแสดงทุกคนล้วนเป็นนักแสดงระดับท็อป หรือไม่ก็เกรด A ขึ้นไปทั้งนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือ ทุกคนต่างก็เคยรับบทนำในผลงานต่าง ๆ มาแล้วทั้งสิ้น เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าทีมงานระดับหัวหน้าต่างก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา

‘······นักแสดงระดับมหึมาพวกนี้เป็นแคนดิเดตกันหมดเลย แล้วยังมีคังวูจินที่คอนเฟิร์มบทนำอีก จะมีวันนี้วันที่ได้เห็นภาพแบบนี้ได้ยังไงกัน’

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการแสดงหรอก แค่นักแสดงปีแรกได้ขึ้นแท่นเป็นนักแสดงนำในผลงานของผู้กำกับอันกาบกเนี่ย... ฮ่า ๆ จะเรียกว่าแปลกหรือพิเศษดี"

ระหว่างนั้น ผู้กำกับอันกาบกก็พยักหน้าช้า ๆ อย่างมีเลศนัย

"ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะให้นักแสดงทั้งหมดมาออดิชั่น" เสียงทุ้มเอ่ยถาม

"ครับ ผู้กำกับ แต่ว่า... ตั้งใจจะให้ทุกคนมาออดิชั่นกันจริง ๆ เหรอครับ" ผู้ดูแลฝ่ายคัดตัวนักแสดงถามกลับอย่างแปลกใจ

"ไม่หรอก ไม่มีทางหรอก บทสำคัญแค่ไม่กี่บทเอง ที่ปล่อยข่าวไปทางค่ายว่าต้องมาออดิชั่นน่ะ เพราะฉันอยากรู้นี่แหละว่านักแสดงพวกนั้นจะยอมลดตัวลงมาไหม?" ผู้กำกับอันกาบกเผยความนัย

"อ่า อย่างนี้นี่เอง" ผู้ดูแลฝ่ายคัดตัวนักแสดงพยักหน้าเข้าใจ

"ซิมฮันโฮว่าไงบ้างเรื่องออดิชั่น"

"เขาบอกว่าถ้าเป็นคำขอร้องของคุณผู้กำกับล่ะก็ เขายินดีมาเป็นหนึ่งในคณะกรรมการให้ครับ" ผู้ดูแลฝ่ายคัดตัวนักแสดงรายงาน

"อืม"

ผู้กำกับอันกาบกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้น

"แล้วถ้าตอนนั้นมีวูจินไปนั่งข้าง ๆ ซิมฮันโฮด้วยจะเป็นไงนะ?"

-จบ-

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_