ตอนที่ 161 โอวหยางห่าวเทียน

"อย่างที่คิดเอาไว้เลย การที่จะสู้กับอสูรลมปราณที่มีจุดเด่นด้านความไวนั้นการใช้แก่นแท้แห่งน้ำนั้นเป็นวิธีที่เหมาะสมที่สุด"เจียงวู่เฉิงยิ้มเล็กน้อย

เจียงวู่เฉิงสะบาดดาบทำให้เกิดคลื่นสั่นสะเทือนต่อหน้าพยัคฆ์เมฆาคราม

ดวงตาของพยัคฆ์เมฆาครามนั้นแดงฉาน มันโบกกรงเล็บเพื่อที่จะต้านทานดาบ แต่ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวของดาบก็เปลี่ยนไปด้วยการใช้ออกของแก่นแท้แห่งวายุคลั่ง ดาบนั้นแทงอย่างรุนแรงด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

"ปัก!"

ร่างของพยัคฆ์เมฆาครามพุ่งชนพื้นดินด้วยพลังลมปราณที่ซีดจาง มันได้ตกตายไปแล้ว

เรื่องทำให้เกิดความโกลาหลข้างบนอากาศเหนือเทือกเขา

"แก่นแท้แห่งน้ำ!"

"เด็กคนนั้นมีความเข้าใจในแก่นแท้แห่งน้ำอยู่ที่ระดับสูง?"

"เขาแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจในแก่นแท้แห่งปฐพี,ลมและไฟ แม้กระทั่งการผสานกันระหว่างแก่นแท้แห่งไฟและลม แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะเข้าใจในแก่นแท้แห่งน้ำอีกด้วย?"

"เชี่ยวชาญแก่นแท้ทั้งสี่ชนิดในเวลาเดียวกัน?!"

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดก็ยังตกตะลึงเล็กน้อย

การเข้าใจแก่นแท้ทั้งสองชนิดมักจะเป็นขีดจำกัดสำหรับนักรบส่วนใหญ่ การทำความเข้าใจทั้งสามชนิดนั้นถึงจะเป็นความแข็งแกร่งที่แท้จริง ถ้าอย่างนั้นการทำความเข้าใจแก่นแท้ทั้งสี่ชนิดนั้นหมายถึงอะไร?

"เด็กคนนี้เข้าใจแก่นแท้ทั้งสี่ชนิด ช่างบ้าบิ่นจริงๆ"จ้าววังถอนหายใจด้่วยความชื่นชม ไม่มีร่องรอยแห่งความตำหนิในสายตานางแม้แต่น้อย

นางยอมรับมานานแล้วว่าเจียงวู่เฉิงเป็นอัจฉริยะที่เหนือกว่าอัจฉริยะทุกคน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถตัดสินได้จากมาตรฐานทั่วไป

"ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับแก่นแท้แห่งน้ำนั้นลึกซึ้งมากจนสามารถเปลี่ยนเป็นแก่นแท้วายุคลั่งได้ เขาสามารถฆ่าพยัคฆ์เมฆาครามได้แต่แรก ทำไมเขาถึงยังรอจนถึงตอนนี้"จ้าววังดำถามและส่ายหัวในขณะที่ยิ้ม

ที่ด้านบนของภูเขา

หลังจากสังหารพยัคฆ์เมฆาครามแล้ว เจียงวู่เฉิงก้ก้มตัวเพื่อเก็บแก่นพลังอสูร แต่เมื่อเขาก้มลง...

"แปะ!แปะ!แปะ!"

เสียงปรบมือดังขึ้นทันที ใบหน้าของเจียงวู่เฉิงแข็งทื่อ เขามองไปที่มาของเสียงจากนั้นเขาก็เห็นร่างสองร่างเดินช้าๆเข้ามาหาเขา

"มันเป็นพวกเขา"ดวงตาของเจียงวู่เฉิงหรี่ลง

เขารู้จักคนทั้งสอง เขาได้พบหนึ่งในพวกเขามาก่อนหน้า

"มันคือโอวหยางห่าวยื่อและพี่ใหญ่ของเขาโอวหยางห่าวเทียน"เจียงวู่เฉิงเกาจมูกของเขา

ชายสองคนที่มาหาเขาคือโอวห่าวยื่อและโอวหยางห่าวเทียน

เหตุผลที่เจียงวู่เฉิงได้เข้ามาติดอันดับที่สิบในรายชื่อทำเนียบมังกรปฐพี นั้นเพราะเขาสามารถเอาชนะโอวหยางห่าวยื่อได้

ในเวลานั้นโอวหยางห่าวยื่อได้กล่าวไว้ว่า เมื่อการคัดเลือกเริ่มต้นขึ้น เขาจะกลับมาอีกครั้งจากความอับอายที่เขาได้รับจากเจียงวู่เฉิง

โอวหยางห่าวเทียนหล่าว"พยัคฆ์เมฆาครามสามแถบมีความแข็งแกร่งในการต่อสู้เทียบเท่ากับระเบิดหยินหยางขั้นกลาง แต่เจ้าสามารถฆ่ามันได้ ความแข็งแกร่งของเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ"โอวหยางห่าวเทียนกล่าว

"เจ้าต้องการอะไร?"เจียงวู่เฉิงมองไปที่โอวหยางห่าวเทียนด้วยสีหน้าเย็นชา เขาไม่สนใจโอวหยางห่าวยื่อแม้แต่น้อย

"ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า ข้าไม่คิดที่จะต่อสู้เพื่อแย่งแก่นพลังแต่อย่างใด แต่มันมีเรื่องบาดหมางระหว่างเจ้าและน้องชายข้า ข้าไม่สามารถแกล้งทำเป็นเพิกเฉยได้เรื่องที่เจ้าเคยกลั่นแกล้งเขา"โอวหยางห่าวเทียนกล่าว

"เจียงวู่เฉิงข้าบอกเจ้าไว้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ว่าข้าจะคืนสิ่งที่ข้าได้รับมาเป็นสองเท่า และวันที่ข้ากล่าวไว้คือวันนี้"โอวหยางห่าวยื่อคำรามด้วยความเกลียดชัง

"เจ้าจะทำให้ข้าอับอายเป็นสองเท่า?แค่เพียงเจ้าทั้งสอง?"เจียงวู่เฉิงพูดอย่างเฉยเมย

"ไม่ใช่สองคน เพียงแค่ข้าคนเดียวก็พอ"โอวหยางห่าวเทียนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

เจียงวู่เฉิงมองดูเขา

ไม่นานมานี้โอวหยางห่าวเทียนได้เอาชนะมู่หยิงหยิงที่อยู่อันดับ3ในทำเนียบมังกรปฐพีและครอบครองตำแหน่งของนาง ความแข็งแกร่งของเขาย่อมน่าหวาดกลัวแน่นอน

แต่เจียงวู่เฉิงไม่ได้สนใจแต่อย่างใด

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือทำไมโอวหยางห่าวเทียนจึงมั่นใจเช่นนี้

"ทำไมเจ้าไม่เข้ามาลองดูล่ะ?"เสียงของเจียงวู่เฉิงนั้นเย๋นชา และแก่นแท้แห่งดาบที่ครั้งหนึ่งเคยพลุ่งพล่านจากร่างของเขาอีกครั้ง

"ฮี่ฮี่ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง"เช่นเดียวกับเสียงของโอวหยางห่าวเทียน ร่างของเขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เขาปรากฏตัวต่อหน้าของเจียงวู่เฉิงพร้อมกับแสงเย็นยะเยือก เขาถือหอกสีดำสนิทหัวของมันส่องประกายแวววาวของโลหะภายใต้แสงอาทิตย์ หอกยาวแทงเข้าสู่เจียงวู่เฉิง

"แก่นแท้แห่งน้ำและปฐพี..."เจียงวู่เฉิงหรี่ตา

เขารู้สึกถึงแก่นแท้แห่งน้ำและปฐพี ไม่เพียงแค่นั้นแก่นแท้ทั้งสองยังผสานกันอีกด้วย

เห็นได้ชัดว่าโอวหยางห่าวเทียนเป็นอัจฉริยะที่สามารถผสานแก่นแท้ทั้งสองชนิดได้

ในบรรดาอัจฉริยะทั้ง68คนที่เข้าร่วมการคัดเลือกนี้ ไม่มีเกินห้าคนที่สามารถผสานแก่นแท้ทั้งสองชนิดเข้าด้วยกันได้ และโอวหยางห่าวเทียนก็เป็นหนึ่งในนั้น

"หึ!"

เจียงวู่เฉิงหัวเราะและฟันออกด้วยดาบสะบั้นชีพของเขา

ชึบ...มันตัดผ่านอากาศ

คมดาบปะทะเข้ากับน้ำแข็งที่หอกโดยตรงด้วยแก่นแท้แห่งวายุคลั่งที่ระเบิดความสามารถถึงขีดสุด

เปี๊ยะ!

เสียงระเบิดดังขึ้น หอกดำมืดเอียงไปข้างๆเล็กน้อย แต่มันพุ่งกลับมาเหมือนดั่งอสรพิษ

เงาหอกแทงเข้าหาเจียงวู่เฉิงอย่างต่อเนื่อง โดยเงาแต่ละอันพุ่งตรงไปที่ลำคอของเขา

เจียงวู่เฉิงไม่รีบร้อนเขาปกป้องหอกด้วยเพลงดาบก่อเกิด

เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!...

เสียงปะทะดังอย่างต่อเนื่อง เงาหอกนั้นรวดเร็วอย่างมากและจู่โจมมาในมุมอับบังคับให้เจียงวู่เฉิงต้องถอยไปเรื่อยๆ

หอกนับสิบพุ่งออกมา แม้ว่าทั้งหมดจะถูกต้านไว้ด้วยเพลงดาบก่อเกิดของเจียงวู่เฉิง แต่เจียงวู่เฉิงก็ถูกทำให้ถอยไปเรื่อยๆหลายสิบฟุตจนกระทั่งเขาชนกับต้นไม้ขนาดใหญ่

แกร๊ก!

ต้นไม่ยักษ์สูงนับสิบเมตรระเบิดจากกลางลำต้น

เจียงวู่เฉิงรักษาสมดุลร่างของร่างกายและปัดเศษไม้ออกมาจากไหล่ของเขา จากนั้นเจียงวู่เฉิงมองไปที่โอวหยางห่าวเทียนและพูดเสียงเย็นว่า"โอวหยางห่าวเทียน อย่าบอกนะว่านี่คือทั้งหมดที่เจ้ามี"

"โฮ่?"โอวหยางห่าวเทียนยกคิ้วและพูดว่า"จริงอยู่ว่าความแข็งแกร่งที่ข้าแสดงออกไม่เพียงพอที่จะคุกคามต่อใครบางคนเช่นเจ้าที่สามารถฆ่าพยัคฆ์เมฆาสามด้วยตัวเอง ดังนั้น..."

แสงเปร่งประกายภายในดวงตาของโอวหยางห่าวเทียน จากนั้นร่างของเขาก็พุ่งไปข้างหน้าเหมือนกับสายฟ้า

เงาหอกเย็นยะเยือกแทงทะลุอากาศราวสว่านไฟฟ้าปรากฏตัวต่อหน้าเจียงวู่เฉิงทันที

"หอกกระบวนท่าเดิม?"เจียงวู่เฉิงดูเฉยเมย

ดูเหมือนว่ามันเป็นเช่นเดิม เช่นเดียวกับกระบวนท่าแรกที่โอวหยางห่าวเทียนใช้ออกมาที่ผ่านมา

ในขณะที่ยังคงระมัดระวัง เจียงวู่เฉิงก็จู่โจมออกไปด้วยดาบสะบั้นชีพในมือของเขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อเงาหอกชนเข้ากับดาบสะบั้นชีพ...

"อะไรน่ะ?"

สีหน้าของเจียงวู่เฉิงเปลี่ยนไปทันที

...