ตอนที่ 128 สองปี...

ในขณะนี้ เมื่อเจียงวู่เฉิงได้รวมส่วนประกอบสำคัญระหว่างแก่นแท้แห่งไฟและลมเข้าด้วยกัน ชายที่ดูแข็งแกร่งที่ดูอยู่เงียบๆก็ยิ้มขึ้นทันที"เขาใช้เวลาเพียงหนึ่งปีกับอีกสามเดือนในการผสานแก่นแท้แห่งดาบทั้งสอง"

"หึ เขาแค่โชคดี"สตรีที่งดงามกล่าวอย่างเย็นชา

หลังจากผสานเข้าด้วยกันทำให้กระบวนท่าของเจียงวู่เฉิงน่ากลัวมากยิ่งกว่าเดิม เนื่องจากความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้น การต่อสู้ระหว่างเขากับองครักษ์สุสานจึงง่ายขึ้น

ฤดูหนาวกลับมาอีกครั้ง

โลกภายนอกนั้นเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะ แต่ในดินแดนบรรพบุรุษที่ตั้งอยู่ในหุบเหวลึกยังคงมืดมิด

เป็นเวลาถึงสองปีที่เจียงวู่เฉิงอยู่ภายในสุสานดาบ

"เป็นเวลาสองปีแล้ว ควรจะปล่อยเด็กนั่นไปได้แล้ว"สตรีที่งดงามพูดขึ้นมา"นอกจากนั้น ให้ทักษะดาบนี้แก่เขา"

"นี่คือ...เพลงดาบเสียสละ?"ชายที่แข็งแกร่งมีการแสดงออกที่งงงวย

"ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ข้าได้เพิ่มความยากลำบากขององครักษ์สุสานอยู่ตลอดเวลา มันเป็นการกระทำที่โหดเหี้ยม ดังนั้นข้าจึงมอบเพลงดาบนี้เป็นการชดเชยแก่เขา"หลังจากจบคำพูด นางก็หันกลับไปและหายไปในความว่างเปล่า

ชายที่แข็งแกร่งยิ้มและร่อนลงไปทันที

ที่ด้านล่าง เจียงวู่เฉิงเพิ่งจะเอาชนะองครักษ์สุสานตัวที่24 นับตั้งแต่เขาเข้าสู่สุสานดาบ

"ไม่พอ แม้ว่าจะเป็นแก่นแท้แห่งปฐพีหรือแก่นแท้แห่งน้ำก็ไม่ยังไม่พอ"เจียงวู่เฉิงขมวดคิ้ว

เก้าเดือนที่แล้วเขาได้ผสานแก่นแท้แห่งลมและไฟเข้าด้วยกัน หลังจากผสานพวกมันเข้าด้วยกัน เขาต้องการผสานแก่นแท้ชนิดที่สามเข้าไปด้วย อย่างไรก็ตามการผสานกันของแก่นแท้ทั้งสามชนิดยากกว่าสองชนิด

หลังจากเก้าเดือนแห่งการพยายามอย่างหนัก แก่นแท้แห่งปฐพีและน้ำก็เกือบที่จะผสานเข้ากับแก่นแท้แห่งไฟและลมได้ แต่เขายังทำไม่สำเร็จ

"เป็นเวลาสองปีแล้ว"

เจียงวู่เฉิงถอนหายใจอย่างเงียบๆ เขามองดูรอยดาบมากมายรอบตัวเขา

ในสองปีนี้เขาได้ศึกษารอยดาบมากมาย แต่มันก็เป็นเพียงส่วนเล็กๆของทั้งหมดในสุสานดาบ  เขายังไม่สามารถเข้าใจถึงรอยดาบที่ยอดเยี่ยมที่สุดได้ นั่นคือรอยดาบบนแผ่นศิลา

ถึงตอนนี้สุสานดาบยังเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยโอกาสที่ไม่มีที่สิ้นสุด

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามาที่สุสานดาบ เขาได้ยินการสนทนาว่าเขาจะอยู่ในสุสานได้เพียงแค่สองปีเท่านั้น

ตอนนี้สองปีผ่านไปแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาควรที่จะต้องออกไป

แน่นอนว่าเมื่อมีความคิดที่จะออกไปเกิดขึ้น เขามองเห็นชายที่ดูแข็งแกร่งปรากฏตัวอยู่หน้าเขา

เจียงวู่เฉิงมีความรู้สึกแปลกๆเมื่อเขาจ้องมองไปที่ชายคนนี้ เขามีความรู้สึกหวาดกลัวจนสั่นไปถึงขั้วหัวใจขณะที่มองชายคนดังกล่าว ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะยืนอยู่ที่นี่เหมือนคนปกติไม่ได้ปล่อยพลังออกมาแค่อย่างใด

สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาไม่รู้สึกถึงการมีชีวิตจากชายที่แข็งแกร่งผู้นี้

เขาไม่ได้เป็นแค่หุ่นกระบอก?

"สองปีผ่านไปแล้ว ตามข้ามา"การแสดงออกของชายตรงหน้านั้นเย็นชา

เจียงวู่เฉิงพยักหน้า แม้ว่าเขาจะรู้สึกทึ่งกับสุสานดาบ แต่เขาก็ต้องจากไป

"ครับ ข้ามีบางคำถามเกี่ยวกับดินแดนบรรพบุรุษ.."

ระหว่างทาง เจียงวู่เฉิงอยากจะถามอะไรซักอย่าง ท้ายที่สุดเขาเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามมากมาย แต่เขาก็ถูกตำหนิโดยชายที่แข็งแกร่งเมื่อเขาอ้าปาก

"หุบปาก!"

"จากความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเจ้า เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะถามอะไรเกี่ยวกับดินแดนบรรพบุรุษ เจ้าต้องผ่านบททดสอบหลังจากทะลวงเข้าสู่ขั้นระเบิดหยินหยางถ้าเจ้าอยากจะรู้

เจียงวู่เฉิงตกใจและไม่กล้าที่จะถามอีก

"ที่นี่"

ไม่นานหลังจากนั้น ชายคนดังกล่าวและเจียงวู่เฉิงก็มาถึงพื้นที่ว่างเปล่า

มีรอยแตกลึกลับมากมายบนพื้นผิดของพื้นที่ว่างเปล่านี้ เมื่อชายคนดังกล่าวใส่อัญมณีลงไปในรอยแตกลึกลับ รอยแตกก็ระเบิดออกมาทันทีมันเต็มไปด้วยแสงมากมาย พื้นที่ด้านหน้าของเจียงวู่เฉิงเป็นรอยแตกขนาดใหญ่ที่รองรับคนเข้าไปได้

"นี่มันอะไร?"เจียงวู่เฉิงจ้องไปที่รอยแตกด้วยความตกใจ

เขาเห็นรอยแยกขนาดใหญ่มากมายบนพื้น และด้วยความความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา หากเขาโจมตีด้วยดาบของเขา เขาสามารถทิ้งรอยร้าวลงบนพื้นได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตามรอยแยกข้างหน้าเขาไม่ได้อยู่บนพื้น แต่กลับอยู่บนอากาศ!

"มันเป็นรอยแยกมิติที่เอาไว้เชื่อมไปที่อื่น"ชายผู้แข็งแกร่งกล่าว

"รอยแยกมิติ?เชื่อมไปที่อื่น?"เจียงวู่เฉิงอดไม่ได้ที่จะถาม

"เจ้าจะรู้เองเมื่อไปถึง"ชายดังกล่าวไม่ตอบโดยตรง"เมื่อเจ้ามาถึงดินแดนบรรพบุรุษ เราไม่สามารถปล่อยให้เจ้ากลับไปมือเปล่า ตอนนี้ทักษะดาบนี้เป็นของเจ้า แม้ว่ามันจะเป็นของเจ้า ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงครึ่งแรกของเล่ม แต่มันจะมีประโยชน์อย่างมาก"

จากนั้นชายที่แข็งแกร่งก็ให้เพลงดาบแก่เจียงวู่เฉิง

เจียงวู่เฉิงรับมาและพูดว่า"เพลงดาบเสียสละ?"

"ใช่ ตอนนี้เจ้าต้องไปได้แล้ว"หลังจากพูดจบ เขาก็คว้าคอเสื้อแล้วโยนเจียงวู่เฉิงลงไปในรอยแยกโดยไม่มีการต่อต้านและหายไป

...

ภายในถ้ำที่มืดมิด

ถ้ำนั้นค่อนข้างเก่า ไม่มีใครเข้ามาเป็นเวลานาน ดังนั้นกำแพงจึงถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่

บนพื้นว่างเปล่าที่กลางถ้ำ ปรากฏรอยร้าวจำนวนมากที่เปล่งแสงประกาย ช่องว่างที่อยู่เหนือรอยแตกนั้นแยกออกจากกันและปรากฏเงาร่างหนึ่งออกมาจากรอยแยก จากนั้นร่างนั้นก็พุ่งออกมา

ปัง!

ร่างกายของเจียงวู่เฉิงกระแทกเข้ากับกำแพงหิน ทำให้กำแพงสั่นสะเทือนและมีเศษหินตกลงมา

"เจ็บจริงๆ"

เจียงวู่เฉิงส่งเสียงครวญครางเพราะความเจ็บปวด หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ลุกขึ้นมาและมองไปรอบๆ

"ถ้ำ?"เจียงวู่เฉิงมองดูสภาพแวดล้อม"นี่คือที่ไหน? ข้ายังอยู่ในเทือกเขาไร้ขอบเขตหรือไม่?"

เจียงวู่เฉิงรีบเดินไปตามทางออก

ทางออกของถ้ำแห่งนี้ถูกกั้นไว้ด้วยกองหิน เมื่อเห็นอย่างนั้น เจียงวู่เฉิงกวัดแกว่งดาบของเขาและตัดหินเหล่านั้นออกและก้าวออกไปจากถ้ำ

"นี่คือ.."

เมื่อเจียงวู่เฉิงเดินออกจากถ้ำและเห็นป่าดึกดำบรรย์ที่มีชีวิตชีวาถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำ หน้าตาของเขาก็แปลกประหลาด

"ป่าแห่งความมืด!

"มันน่าจะเป็นป่าแห่งความมืด!"

สามปีที่แล้ว เขาถูกไล่ล่าโดยหอคอยขนนกโลหิตเป็นครั้งแรก เมื่อเขาหนีออกจากตำหนักขุนพลดาบเพื่อที่จะหนีหอคอยขนนกโลหิต เขาและซื่อหม่าปู้ตัดสินใจที่จะเดินทางผ่านป่าแห่งความมืด เขามีความคุ้นเคยกับที่แห่งนี้ เพราะเขาอยู่ที่นี่ถึงสี่เดือน

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือปลายทางของมิติคืออีกด้านของป่าแห่งความมืด

ป่าแห่งความมืดอยู่ติดกับแคว้นเทียนหยานและอยู่ติดกับเมืองปาชุย!

...

ปล.Selfless Sword Technique ผมแปลไปว่าเพลงดาบเสียสละ เพราะว่าผมไม่รู้ว่าจะแปลว่าอะไร ฝากบอกในเพจด้วยครับ

ปล2. https://www.facebook.com/pages/Legend-of-Swordman-%E0%B8%A5%E0%B8%B3%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%9A/2178526838889739 นี่เพจเฟสบุ้คนะครับ