ตอนที่ 51 - สู้ๆ เด็กน้อย

ตอนที่ 51 - สู้ๆ เด็กน้อย

สือเหล่ยคุ้นเคยกับการแสดงความคิดเห็นของคทา เขาเองก็ไม่ได้รำคาญอะไรกับมันมาก เพราะเขารู้ว่ามันชี้ให้เห็นว่าคทาจะต้องตอบคำถามของเขาอย่างแน่นอน

แต่น่าเสียดายที่คำตอบของคำถามในครั้งนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไร

คทาพูด "ญาติพี่น้องโดยตรงนั้นไม่เป็นไร สำหรับญาติทั่วไป มันก็เป็นเช่นเดียวกับกฏของเพื่อนเจ้า ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีความสัมพันธ์ที่จะได้รับการยอมรับ"

แม้ว่าคำตอบอาจไม่ชัดเจนนัก แต่สือเหล่ยก็พยักหน้าและพูด "ในทำนองเดียวกัน พ่อแม่ของฉัน ปู่ย่าตายายของฉัน และลูกหลานในอนาคตของฉัน ทั้งหมดจะได้รับการยอมรับโดยบัตรสีดำ สำหรับญาติคนอื่นๆก็ขึ้นอยู่กับว่าเราสนิทกันมากแค่ไหน"

"ถูกต้อง ถ้าเจ้ายังรักษาระดับสติปัญญาของเจ้าไว้แบบนี้ได้ ข้าคิดว่าการสื่อสารของพวกเราจะเป็นเรื่องที่น่าพอใจยิ่งขึ้น"

สือเหล่ยไม่ได้ว่าอะไรแต่ยังคงถามต่อ "ดังนั้นถ้าฉันใช้เงินกับญาติของตัวเอง เช่นการซื้อของขวัญให้พวกเขา มันก็นับเป็นการใช้จ่ายเงินโดยตัวฉันเองเหมือนกัน และการใช้จ่ายเหล่านั้นก็จะถูกนับรวมในโควต้า"

คทารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเพราะมันตั้งใจที่จะไม่พูดสิ่งนั้นออกมา แต่สือเหล่ยกลับพูดขึ้นมาซะเอง

"ถูกต้อง"

สือเหล่ยถามต่อ "และของสิ่งนั้นสามารถถูกใช้ได้โดยคนๆนั้นเท่านั้น ถ้าเขาให้มันกับคนอื่น มันจะไม่ถูกนับรวมแม้ว่าของชิ้นนั้นจะถูกใช้งานไปแล้วใช่ไหม?"

"ถูกต้อง เอาล่ะ เจ้าถามคำถามมามากพอแล้วในวันนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าได้เสร็จสิ้นการฝึกฝนสำหรับมือใหม่ด้วยผลงานที่โดดเด่น ข้าคงจะไม่ตอบคำถามเจ้ามากมายแบบนี้"

สือเหล่ยไม่ได้มีคำถามอะไรอีก เขาถึงพูดออกมา "แล้วโควต้าในสัปดาห์นี้เป็นเท่าไร? ตั้งแต่ที่ระดับของฉันเป็นระดับหนึ่งอย่างเป็นทางการ มันก็ควรมีโควต้าที่กำหนดไว้ใช่ไหม?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ คทาก็ดูเหมือนจะจริงจังมากยิ่งขึ้น มันไม่ได้แสดงความคิดเห็นหรือพูดคุยถึงสิ่งอื่น และพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา "ตอนนี้เจ้าอยู่ระดับที่หนึ่ง โควต้ารายสัปดาห์ของเจ้าจะเป็น 100,000 หยวน โควต้าจะถูกรีเซ็ทใหม่ทุกๆวันอาทิตย์ตอนเที่ยงคืนเหมือนกับเมื่อก่อน และไม่ว่าจะเป็นรางวัลหรือการลงโทษ เจ้าก็จะได้รับพวกมันในตอนที่เจ้ามาถึงระดับที่สอง"

"เงื่อนไขการเลื่อนระดับคืออะไร? หรือเมื่อไหร่ที่ฉันจะเลื่อนระดับ? " สือเหล่ยไม่ได้ถามว่าโควต้าจะเป็นเท่าไรเมื่อเขามาถึงระดับที่สอง เพราะเขารู้ดีว่าถึงมันจะเป็นสิ่งที่เปิดเผยได้ แต่ด้วยบุคลิกของคทานั้น แน่นอนว่ามันจะไม่บอกเขา

และเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่เขาจะได้รับในระดับต่อไป สือเหล่ยก็คิดว่าการตัดสินของบัตรสีดำในการให้เขาก้าวสู่ระดับถัดไปดูจะสำคัญมากกว่า ถ้าระยะเวลาที่ใช้ในการเลื่อนระดับไม่ได้ถูกกำหนดไว้ งั้นมันก็เห็นได้ชัดว่ามันต้องมีวิธีคิดเกี่ยวกับการเลื่อนระดับให้ช้าที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ คนที่ขับรถปอร์เช่เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของผลลัพธ์เมื่อการเลื่อนระดับเกิดขึ้นเร็วไป

"นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรใส่ใจ เจ้าไม่สมควรที่จะรู้เรื่องนี้ในระดับปัจจุบันของเจ้า เจ้าโง่ มีความสุขกับเงินโควต้า 100,000 หยวนของเจ้าไปเถอะ ถ้าเจ้าโชคดี เจ้าสามารถทำอะไรกับมันได้มากมาย ข้อแนะนำเดียวที่ข้าสามารถมอบให้กับเจ้าได้คือการปรับปรุงตัวเองให้เร็วที่สุดในทุกๆทางที่จะเป็นไปได้ ยิ่งเจ้ามีความสามารถมากเท่าไร เจ้าก็สามารถจัดการกับโควต้าที่สูงขึ้นได้ง่ายมากเท่านั้น ข้าคิดว่าเจ้าอาจจะมีความเข้าใจผิดบางอย่างเกี่ยวกับข้า แต่เจ้าก็ควรเชื่อว่าจริงๆแล้วข้าไม่ได้ต้องการฆ่าเจ้าอย่างรวดเร็ว เจ้าโดดเด่นกว่าทุกคนที่เข้ามาก่อนหน้านี้ และข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถกลายเป็นคนที่แตกต่างไปจากพวกเขาได้ สู้ๆ เด็กน้อย! "

การแสดงออกของคทาเปลี่ยนเป็นใจดีขึ้นมาอย่างฉับพลัน

นับตั้งแต่ที่เขาได้สัมผัสกับบัตรสีดำและคทาคทา คทาได้ทำตัวเองให้เป็นเหมือนกับคนเสียสติ ไม่ว่าจะเป็นการเหยียดหยามหรือตะโกนใส่เขา ซึ่งสือเหล่ยก็คุ้นเคยกับมันแล้ว แต่ตอน มันดูเหมือนกับเป็นผู้อาวุโสที่จริงใจและแม้กระทั่งพูดอะไรบางอย่างที่ดูดีอย่าง 'สู้ๆ เด็กน้อย' มันทำให้สือเหล่ยสั่นและรู้สึกว่าผมของเข้าตั้งขึ้นมาในทันที

สือเหล่ยรู้สึกแปลกๆ การกลายเป็นคนที่แตกต่างจากคนพวกนั้นมันหมายความว่ายังไง? เนื่องจากบัตรสีดำเลือกเขา นั่นหมายความว่าทุกๆคนที่มาก่อนหน้าเขาได้ถูกสังหารทั้งหมด การแตกต่างจากเขาหมายความว่าสือเหล่ยจะต้องมีชีวิตอยู่จนจบและไม่ได้ถูกสังหารโดยบัตรสีดำ

ทันใดนั้น สือเหล่ยก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่งที่สำคัญ มันไม่สำคัญว่าการเลื่อนระดับจะช้ามากเท่าไร เพราะยังไงโควต้าที่เขาได้รับก็จะไปถึงจำนวนที่มหาศาล

โควต้าเริ่มต้นอยู่ที่ 10,000 หยวนในช่วงฝึกฝน และโควต้าในช่วงท้ายก็ยังอยู่ที่หลักหมื่น แม้ว่าจะอยู่ระดับที่หนึ่ง แต่โควต้าในแต่ละสัปดาห์ก็จะมีกำหนดไว้ซึ่งมันได้ขึ้นมาถึง 100,000 หยวนแล้ว งั้นถ้าในระดับถัดไปเมื่อสือเหล่ยเลื่อนระดับไปถึงระดับสอง โควต้ารายสัปดาห์ก็อาจจะเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า

1,000,000 หยวน!

ระดับที่สามเป็น 10,000,000 หยวน!

มันเป็นตัวเลขที่น่ากลัว ด้วยความสามารถในการใช้จ่ายของสือเหล่ยในขณะนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะใช้จ่ายเงินได้ 10,000,000 หยวนภายในหนึ่งสัปดาห์

แม้ว่าเขาจะรอดมาได้ แต่มันจะเป็นยังไงในระดับที่สี่ เงินร้อยล้าน?

สือเหล่ยตระหนักได้ว่าหัวสมองของเขาว่างเปล่าไปในทันทีเมื่อเขาคิดถึงจำนวนตัวเลขศูนย์ที่ตามอยู่เบื้องหลัง แม้ว่าสือเหล่ยจะรู้สึกว่าการคาดเดาของเขาไม่ถูกต้อง แต่ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาจะเผชิญหน้ากับโควต้าเป็นพันล้านหยวนต่อสัปดาห์ได้อย่างไร?

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะถูกฆ่าตาย แม้แต่คนที่ร่ำรวยที่สุดในโลก ภายใต้สถานการณ์ที่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ลงทุน เขาจะทำอย่างไรถ้าเขาต้องใช้จ่ายเงินพันล้านหยวนภายในหนึ่งสัปดาห์? แต่มันต้องใช้เวลานานเท่าไรกันในการเข้าถึงระดับที่สี่? สือเหล่ยไม่คิดว่ามันจะนานเป็นสิบปี แล้วสิ่งที่เขาต้องทำเพื่อหลีกเลี่ยงการตกลงสู่ชะตากรรมเช่นเดียวกับคนที่มาก่อนเขาล่ะ? นี่มันบ้าสิ้นดี!

แต่เนื่องจากคทาพูดถึงคำว่า 'แตกต่างไปจากพวกเขา' นั่นหมายความว่าสือเหล่ยมีโอกาสที่จะไม่ถูกสังหารโดยบัตรสีดำหรือใครก็ตามที่มีโอกาสในการทำเช่นนี้

แล้วปัญหามันอยู่ตรงไหนล่ะ?

อย่างน้อย สือเหล่ยก็ไม่คิดว่าเขาจะสามารถอยู่รอดได้นานกว่า 10 ปีเมื่อมีการเลื่อนระดับขึ้นอย่างต่อเนื่องและด้วยโควต้าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่สิ แม้แต่ห้าปีก็เป็นเรื่องยาก

ในขณะที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ สือเหล่ยก็ถามออกมาอย่างจริงจัง "อะไรคือสิ่งที่ตัดสินว่าฉันอยู่ในระดับที่แตกต่างจากคนที่เข้ามาก่อนฉัน?"

"เด็กน้อย ระดับของเจ้าต่ำเกินไปและมันก็ไม่คู่ควรที่ข้าจะตอบ แต่เจ้าฉลาดกว่าคนที่มาก่อนเจ้าจริงๆ พวกเขาส่วนใหญ่ไม่เคยนึกถึงเรื่องเหล่านี้จนกระทั่งถึงวันที่พวกเขาถูกสังหาร และเจ้ากลับคิดถึงเรื่องนี้ได้ในระดับที่หนึ่ง นี่คือสิ่งที่ทำให้ข้ารอคอยการกระทำของเจ้าในอนาคต ถ้าเจ้าต้องการรู้วิธีในการหลบเลี่ยงจากการถูกสังหาร เจ้าก็คงต้องพยายามอย่างหนักและใช้จ่ายเพื่อเลื่อนระดับ เมื่อระดับของเจ้าสูงพอ เจ้าจะมีอำนาจในการถามคำถามนี้ได้ "

บัดซบ! ระดับไม่สูงพออีกแล้ว พยายามอย่างหนักเพื่อยกระดับงั้นเหรอ? ไร้สาระ! เมื่อระดับของฉันสูงพอที่จะได้รู้คำตอบ มันก็อาจจะสายเกินไปสำหรับฉันที่จะเปลี่ยนชะตากรรมในการถูกสังหาร จริงไหม?