บทที่ 004 เพิ่มค่าความชอบพอ
บทที่ 004 เพิ่มค่าความชอบพอ
บทที่ 004 เพิ่มค่าความชอบพอ
◉◉◉◉◉
เมื่อมองไปยังวงแสงสีม่วงอันเจิดจ้านั้น เย่เสวียนถึงกับตาพร่ามัวไปหมด
หกอย่าง
ดวงชะตาสีม่วงถึงหกอย่าง!
ก่อนหน้านี้ที่เขาเจอ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นดวงชะตาสีขาว ยังไม่เคยเห็นแม้แต่ดวงชะตาสีเขียว ไม่ต้องพูดถึงสีม่วงเลย
และในช่อง [บทชีวิต] นั้น ยิ่งเป็นถึงนางเอกของเรื่อง “มหายุทธ์เทพ”!
หัวใจของเย่เสวียนเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ไม่คิดว่าศิษย์หญิงจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่บังเอิญพบเจอ จะมีเบื้องหลังที่น่าทึ่งถึงเพียงนี้!
ชายาม่ายแห่งจักรพรรดินี, โชคชะตาแห่งราชันย์... รัศมีตัวเอก... เทพธิดาการต่อสู้แห่งน้ำแข็งกลับชาติมาเกิด
ที่สำคัญคือ แม้กระทั่งช่องนิมิตลิขิตสวรรค์ก็ยังแสดงผล แถมยังหนุนส่งสามีอีกด้วย!
หลอมโชคชะตา?
ทันใดนั้น สีหน้าของเย่เสวียนก็เคร่งขรึมขึ้น!
“ระบบ คำว่าหลอมโชคชะตานี่หมายความว่าอย่างไร?”
เย่เสวียนงุนงงไปหมด พลางถามในใจ
[หลอมโชคชะตา]: ตามชื่อ คือการหลอมรวมโชควาสนา ผ่านการหลอมรวม โชควาสนาจะรุ่งโรจน์ขึ้นเรื่อยๆ แตกต่างจากการหนุนส่งสามี ซึ่งต้องให้ทั้งสองฝ่ายแต่งงานกันถึงจะได้รับการเสริมส่งจากลิขิตสวรรค์ แต่การหลอมโชคชะตานั้นเพียงแค่ใกล้ชิด ก็สามารถทำให้โชควาสนาของตนเองได้รับการบ่มเพาะ!
เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ดวงตาของเย่เสวียนก็เป็นประกาย
แม่สาวน้อยคนนี้ คุณสมบัติเสริมช่างสุดยอดเกินไปแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องคว้ามาให้ได้
“ศิษย์พี่ท่านนี้!”
เมื่อเห็นหญิงสาวเดินผ่านไป เย่เสวียนก็รีบเรียกนางไว้
นี่คือนางเอกในบทละคร ถึงจะต้องแย่งชิง เขาก็ต้องชิงมาให้ได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่นางกำลังตกทุกข์ได้ยากเช่นนี้ ยิ่งเป็นโอกาสดีที่จะสร้างความประทับใจ!
ศิษย์สายในคนนั้นหยุดฝีเท้าทันที มองมาที่เย่เสวียน
ใบหน้าด้านข้างของเขามีรอยแผลเป็นจากดาบสองรอย ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง เขายิ้มแสยะกล่าวว่า “อย่างไร? ถูกใจแม่สาวน้อยคนนี้รึ? จะให้เจ้าน่ะเป็นไปไม่ได้ แต่จะเล่นด้วยกันก็ได้ หรือไม่ก็เอาชนะข้าให้ได้ ตามกฎของนิกาย...”
“ตูม!”
สิ้นเสียงของอีกฝ่าย เย่เสวียนก็พุ่งเข้าไปราวกับเสือร้าย กระแสลมอันทรงพลังหมุนวนรอบหมัดของเขาราวกับหมอกควัน
หมัดพุ่งออกไป!
“ไอ้หนู คิดจะตายรึ!”
ศิษย์สายในคนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต เดิมทีก็มีพลังถึงขอบเขตวิญญาณยุทธ์ขั้นหนึ่ง เมื่อเห็นเย่เสวียนกล้าลงมือ ก็คำรามอย่างดุร้ายแล้วปล่อยหมัดสวนกลับไปทันที
ปัง!
หมัดสองข้างปะทะกันอย่างรุนแรง พลังอันหนักหน่วงระเบิดออกในทันที
แกรก!
พร้อมกับเสียงกระดูกหักดังขึ้นในสนาม ศิษย์สายในคนนั้นก็ลอยกระเด็นไปไกลกว่าหนึ่งจั้ง กระแทกเข้ากับลูกกรงเหล็กของคุกใต้ดินอย่างแรง
“ข้าแพ้แล้ว ส่งให้เจ้า!”
“เราคงได้พบกันอีก เรื่องนี้จะไม่จบลงง่ายๆ แน่!”
ศิษย์สายในคนนี้รู้ตัวว่าสู้เย่เสวียนไม่ได้ จึงโยนศิษย์หญิงจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ออกไปอย่างแรง พร้อมกับตบไปที่หลังของนางหนึ่งฝ่ามือ แล้วหันหลังวิ่งออกจากคุกใต้ดินไป
เย่เสวียนคว้าตัวหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน รู้สึกได้ถึงเลือดอุ่นๆ ที่สาดกระเซ็นบนร่างกาย ศิษย์หญิงจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์คนนี้ก็สลบไป
“ศิษย์พี่เฉิน ไม่เลือกแล้ว เอาคนนี้แหละ!”
เย่เสวียนมองไปที่เฉินอันอี้ อีกฝ่ายยืนดูอยู่ข้างๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้พูดอะไรสักคำ
เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินอันอี้ก็ยิ้มกล่าวว่า “ยินดีกับพี่เย่ที่ได้สาวงามไปครอง”
“ลาก่อน!”
เย่เสวียนไม่เกรงใจ แบกหญิงสาวขึ้นบ่า แล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว
เขาเพิ่งจะเข้าร่วมสายใน ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ การปะทะกับศิษย์สายในคนนั้นเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ในเมื่อเกิดขึ้นแล้ว เขาเย่เสวียนก็ไม่ใช่คนกลัวเรื่อง
เพื่อเทพธิดาการต่อสู้กลับชาติมาเกิดที่อยู่ตรงหน้า
คุ้มค่าแล้ว!
ระหว่างทาง ศิษย์หญิงจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์คนนี้ก็ตื่นขึ้นมาเพราะการกระแทกกระเทือน
เมื่อเห็นเย่เสวียนกำลังแบกตนเองวิ่งอย่างเร่งรีบไปยังห้องพัก ศิษย์หญิงจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์คนนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ตนเองยังคงหนีไม่พ้นกรงเล็บของเสือร้าย
แต่ในตอนนี้พลังยุทธ์ของนางถูกผนึกไว้ ทำได้เพียงปล่อยให้คนอื่นจัดการตามใจชอบ เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็หลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม
ตั้งแต่วินาทีที่ถูกพรรคมารจับตัวมา นางก็รู้จุดจบของตนเองแล้ว
ปัง!
เมื่อกลับถึงห้อง เย่เสวียนปิดประตู แล้วค่อยๆ วางหญิงสาวลงบนเตียง
“ฆ่าข้าเสีย หลังจากฆ่าข้าแล้ว... เจ้าอยากจะทำอะไร ก็ตามใจเจ้า”
ดวงตาของศิษย์หญิงจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความวิงวอน
“...”
เย่เสวียนตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วถามว่า “เจ้าชื่ออะไร!”
จากระบบ เขารู้ชื่อของอีกฝ่ายแล้ว
ที่ถามซ้ำ ก็แค่แสร้งทำเป็นไม่รู้เท่านั้น
“ข้าชื่อ... มู่ชิงเหยียน!”
หญิงสาวพูดตะกุกตะกัก สายตาจ้องมองเย่เสวียนอย่างหวาดกลัว
“ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ใช่คนเลว!”
เย่เสวียนหัวเราะเบาๆ
มู่ชิงเหยียนมองเย่เสวียนด้วยสีหน้าแปลกๆ
คนของพรรคมาร บอกว่าตัวเองไม่ใช่คนเลว? คำพูดนี้ฟังดูขัดหูอย่างไรก็ไม่รู้
เหมือนกับหมาป่าตัวใหญ่ที่มองลูกแกะตัวน้อยแล้วพูดว่า ไม่ต้องกลัว ข้าไม่กินแกะหรอก!
เย่เสวียนไม่สนใจ ยื่นมือไปจับเอวที่อ่อนนุ่มของนาง พยุงนางให้ลุกขึ้น แล้ววางมือลงบนหน้าอกของมู่ชิงเหยียน
“เจ้า... เจ้าจะทำอะไร~ ห้ามแตะต้องนะ...”
มู่ชิงเหยียนสีหน้าตื่นตระหนก อยากจะขัดขืน แต่พลังยุทธ์ถูกผนึกไว้ ตอนนี้นางรู้สึกว่าทั้งร่างกายอ่อนปวกเปียก ไม่สามารถโคจรปราณแท้ได้เลยแม้แต่น้อย
“เจ้าโดนพิษอสูรจากคัมภีร์อสูรโลหิต ต้องรีบขับพิษอสูรในร่างกายออกมาโดยเร็ว”
เย่เสวียนรู้สึกจนปัญญา ไม่สนใจนาง เริ่มส่งปราณแท้เข้าไป
ไม่นาน
ในที่สุดใบหน้าของมู่ชิงเหยียนก็ปรากฏสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็หลับใหลไปอย่างงุนงง!
เมื่อมู่ชิงเหยียนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว เมื่อนางเห็นว่าเสื้อผ้าบนร่างกายถูกเปลี่ยนไปแล้ว สีหน้าก็พลันซีดขาว
แต่เมื่อเห็นว่าบาดแผลหลายแห่งบนร่างกายถูกทายาแล้ว สีหน้าก็พลันซับซ้อนขึ้นมา
เอี๊ยด!
ประตูห้องเปิดออก!
เย่เสวียนถือชามน้ำขิงเดินเข้ามา!
มู่ชิงเหยียนรีบถอยไปที่มุมเตียง ขดตัวเป็นก้อน
“ไม่ต้องทำอย่างนั้น ข้าไม่สนใจร่างกายของเจ้า” เย่เสวียนพูดโกหกหน้าตาย
จะเป็นไปได้อย่างไรที่ไม่สนใจ เมื่อครู่ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า...
เย่เสวียนเกือบจะหยิบใบขับขี่ที่ทิ้งไปนานกว่าห้าปีตั้งแต่ทะลุมิติมายังโลกนี้ขึ้นมาอีกครั้ง
“ยังไม่เชื่อข้าอีกหรือ”
เมื่อมองดูหญิงสาวที่ยังคงระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา เย่เสวียนก็พูดอย่างจนปัญญา
“ขะ... ขอบคุณ”
มู่ชิงเหยียนพูดหน้าแดง
ไม่ว่าจะอย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่ได้ฉวยโอกาสลงมือกับนาง นางเพิ่งจะสัมผัสได้ ความบริสุทธิ์ของนางยังคงอยู่
“ไม่ต้องขอบคุณ ข้าเป็นคนดีจริงๆ!”
เย่เสวียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว วางชามน้ำขิงลงบนโต๊ะ “ดื่มน้ำขิงสักชาม ให้อบอุ่นร่างกาย”
มู่ชิงเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ท่านคุณชาย ยัง... ยังมีเสื้อผ้าอีกไหม”
เสื้อผ้าที่มู่ชิงเหยียนสวมใส่อยู่ตอนนี้ เป็นชุดที่เย่เสวียนหาเจอในห้องเก็บของ และเป็นชุดชั้นใน ตอนนี้ดูแล้วช่างยั่วยวนสายตาอย่างยิ่ง
“ข้ามีเสื้อผ้าเก่าอยู่ชุดหนึ่ง ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ก็ใส่ไปก่อนแล้วกัน!”
เย่เสวียนหาชุดเก่าของตนเองออกมาชุดหนึ่ง โยนไปตรงหน้ามู่ชิงเหยียน
“ขอบคุณท่านคุณชาย!”
มู่ชิงเหยียนกล่าวขอบคุณ แล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา แต่กลับมองเย่เสวียนด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
เย่เสวียนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจ จึงเดินออกไป
ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังมาจากในห้อง
“ท่านคุณชาย เข้ามาได้แล้ว!”
เย่เสวียนผลักประตูเข้าไป
ก็เห็นมู่ชิงเหยียนยืนอยู่ตรงหน้าอย่างสง่างามแล้ว
“เอาล่ะ ดื่มน้ำขิงก่อนแล้วกัน” เย่เสวียนยิ้ม
“อื้ม!”
มู่ชิงเหยียนพยักหน้าเบาๆ ในคุกใต้ดินทั้งชื้นทั้งหนาว นางถูกผนึกพลังยุทธ์ขังไว้สองวัน หิวจนทนไม่ไหวแล้ว
เมื่อนั่งลงที่โต๊ะ มู่ชิงเหยียนก็เริ่มดื่มอย่างระมัดระวัง
ขณะที่ดื่ม มู่ชิงเหยียนก็แอบเหลือบมองเย่เสวียนแวบหนึ่ง ศิษย์พรรคมารที่อยู่ตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะแตกต่างจากคนอื่นๆ ไม่มีความรู้สึกโหดเหี้ยมอำมหิตเลยแม้แต่น้อย
หรือว่าจะเป็นคนดีจริงๆ?
แต่ว่า ศิษย์พรรคมารจะเป็นคนดีได้อย่างไร!
“ตอนนี้เจ้าติดอยู่ที่นี่ ยังไม่สามารถจากไปได้ชั่วคราว ไม่สู้ก็อยู่ในฐานะสาวใช้ของข้าไปก่อนแล้วกัน ข้าแตกต่างจากคนอื่น จะไม่บังคับให้เจ้าทำอะไร เจ้าเพียงแค่ทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันก็พอ”
เย่เสวียนเห็นมู่ชิงเหยียนแอบมองตนเอง ก็พูดอย่างขบขัน
เมื่อได้ยินดังนั้น มู่ชิงเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าตกลงอย่างต่อเนื่อง “ขอบคุณท่านคุณชายที่รับไว้ หว่านชิงอยู่ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู ก็ทำงานเป็นสาวใช้ คอยรับใช้ศิษย์สายใน ขอเพียงท่านคุณชายไม่รังเกียจ หว่านชิงจะทำให้ท่านคุณชายพอใจอย่างแน่นอน”
การเป็นสาวใช้ที่นี่กับเย่เสวียน ยังดีกว่าถูกศิษย์พรรคมารคนอื่นจับตัวไป!
นางถึงกับเห็นกับตาว่า ศิษย์พรรคมารหลายคนเกิดอารมณ์ดิบเถื่อนในคุกใต้ดิน
ทรมานศิษย์พี่หญิงสองคนจนตายทั้งเป็น...
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว!”
เย่เสวียนยิ้ม แล้วตรวจสอบข้อมูลของมู่ชิงเหยียนอีกครั้ง!
[ดวงชะตา]: ชายาม่ายแห่งจักรพรรดินี (ม่วง), โชคชะตาแห่งราชันย์ (ม่วง), โชควาสนาแห่งราชวงศ์ (ม่วง), รัศมีตัวเอก (ม่วง), เทพธิดาการต่อสู้แห่งน้ำแข็งกลับชาติมาเกิด (ม่วง), หนุนส่งสามี (ม่วง), หลอมโชคชะตา (น้ำเงิน)
[บทชีวิต]: นางเอกในเรื่อง “มหายุทธ์เทพ”
[วาสนาลิขิตสวรรค์ล่าสุด]: ห้าเดือนต่อมา ราชวงศ์ต้าโจวนำทัพดินแดนศักดิ์สิทธิ์และตระกูลใหญ่ต่างๆ เข้าโจมตีสาขาของนิกายวิญญาณจักรพรรดิแห่งนี้ เป็นจังหวะที่ปราณจักรพรรดิตื่นขึ้นพอดี โชคชะตาแห่งราชันย์ประทับร่าง ระดับพลังทะลวงผ่านเก้าชั้นฟ้า ถูกจักรพรรดินีค้นพบสถานะชายาม่าย!
...
...
◉◉◉◉◉ [จบแล้ว]