ตอนที่ 1 ระบบปรมาจารย์ปราบผี

ตอนที่ 1 ระบบปรมาจารย์ปราบผี

อย่าคิดว่าโลกทอดทิ้งคุณ แต่เป็นคุณต่างหากที่ทอดทิ้งโลกทั้งใบ

อย่าคิดว่าคุณจะเปลี่ยนแปลงโลกได้ แต่โลกต่างหากที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงคุณ

หลิงเฉินชอบสองประโยคนี้มาก เขาคิดว่ามันมีเหตุผล

ดังนั้นตลอดชีวิตยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาของหลิงเฉิน แม้จะใช้ชีวิตอย่างไม่ประสบความสำเร็จ แต่เขาก็ไม่เคยบ่นใครเลย เพราะเขาพบว่าในชีวิตเพียง 20 กว่าปี เขาก็ได้เผชิญกับภัยแล้งในรอบ 50 ปี, พายุหิมะในรอบ 60 ปี, น้ำท่วมในรอบ 100 ปี, โคลนถล่มในรอบ 300 ปี, แผ่นดินไหวในรอบ 500 ปี, สึนามิในรอบ 600 ปี, และยังมีสุริยุปราคา จันทรุปราคา และฝนดาวตกลีโอนิดที่ว่ากันว่าเกิดขึ้นในรอบสองพันปีในคืนนี้... คนอื่นเวียนว่ายตายเกิดหลายภพหลายชาติก็ยังไม่เคยเจอครบ! แถมยังมีปี 2012 อีกนะ คิดแล้วก็รู้สึกเหมือนได้รับเกียรติอย่างยิ่งยวด คิดแล้วก็รู้สึกว่าชีวิตนี้คุ้มค่าแล้ว คุ้มค่าจริงๆ

ท้องฟ้าพลันกลายเป็นสีแดงฉาน

ฝนดาวตกมาถึงแล้ว...

เริ่มต้นด้วยการพุ่งผ่านไปทีละดวง จากนั้นก็เป็นกลุ่มก้อน พราวแพรวผิดปกติ...

มีเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งพนมมืออย่างจริงจัง ลืมตาโพลง มองดูดาวตกแล้วตะโกนเสียงดัง: "พี่สาวดาวตก โปรดประทานระบบอันทรงพลังให้ผมด้วยเถิด!

ผมอยากเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด! ต่อไปนี้ไม่ต้องทำการบ้าน!!!

ไม่ต้องทำการบ้าน!"

ประโยคสุดท้ายที่ว่า "ไม่ต้องทำการบ้าน" แสดงให้เห็นว่าเด็กชายตะโกนออกมาด้วยสุดกำลัง ว่าแต่พ่อแม่ของเด็กชายยังอยู่ข้างๆ นะ ขอให้เราไว้อาลัยสามวินาทีให้กับเด็กชายผู้กล้าหาญที่กล้าพูดความในใจออกมา

3... 2... 1... ไว้อาลัยเสร็จสิ้น กลับเข้าเรื่องกัน

พร้อมกับเสียงของเขา ฝนดาวตกบนท้องฟ้าก็สว่างจ้าขึ้นอย่างกะทันหัน...

พรวด!!!

เหล้าในปากของหลิงเฉินพุ่งออกมาทันที ระบบ? เด็กคนนี้คงดูนิยายมากไปแล้วกระมัง?

ถ้ามีระบบโผล่มาจริงๆ วันนี้พี่ชายคนนี้จะกระโดดลงจากตึกนี้เลย

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินเสียงสะท้อนจากชั้นล่างอย่างต่อเนื่อง

แม่ครับ ผมผิดไปแล้ว!

แม่ครับ ผมผิดไปแล้ว!!

แม่ครับ ผมผิดไปแล้ว!!!

...

ดวงตาของหลิงเฉิน

ชื้นแฉะ... ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลิงเฉินไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่เลยตั้งแต่จำความได้ แน่นอนว่าเหตุผลอะไรหลิงเฉินก็ไม่รู้ อาจเป็นเพราะพวกเขาละทิ้งเขาไป อาจเป็น... ความเป็นไปได้มากมาย ดังนั้นหลิงเฉินจึงอิจฉาคนที่ได้รับการอบรมสั่งสอนจากพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก เพราะอย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีพ่อแม่คอยอยู่เคียงข้าง

"ระบบวิวัฒนาการกำลังทำงาน

กำลังผสานรวมกับความทรงจำของโฮสต์ เพื่อออกแบบแผนการวิวัฒนาการที่เหมาะสมที่สุดสำหรับโฮสต์..."

"การปรับโลกคู่ขนานเสร็จสมบูรณ์ ระบบวิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดถูกปรับเป็นระบบปรมาจารย์ปราบผีสูงสุด โปรดให้โฮสต์สำรวจฟังก์ชันต่างๆ ด้วยตนเอง"

...

หลิงเฉินใช้เวลาครึ่งวันกว่าจะตอบสนอง เขาทนไม่ไหวที่จะสบถออกมา: "ให้ตายเถอะ! ระบบ? หูฝาดไปแล้วเหรอ?!"

ในฐานะนักเล่นเกมตัวยงและหนอนหนังสือออนไลน์ การมีระบบติดตัวเป็นหนึ่งในความฝันกลางวันนับไม่ถ้วนของหลิงเฉิน แม้ในตอนนี้เขาจะยังไม่เชื่อทั้งหมด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลองรำพึงในใจว่า "เปิดหน้าจอระบบ!"

หน้าจอโปร่งแสงปรากฏขึ้นในสายตาของหลิงเฉิน ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นทันที เขาไม่สนใจว่าจะเสียหน้าหรือไม่ เขารีบลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นเต้นและสำรวจหน้าจอระบบอย่างละเอียด

โฮสต์: หลิงเฉิน

อายุ: 21 ปี

ระดับบำเพ็ญเพียร: มนุษย์ธรรมดา (ผู้ใช้เวท, ปรมาจารย์มนุษย์, ปรมาจารย์ปฐพี, ปรมาจารย์สวรรค์)

วิชาอาคม: ไม่มี

เคล็ดวิชา: ไม่มี

อาวุธ: ไม่มี

สมบัติวิเศษ: ไม่มี

"ติ๊ดๆ - พบแพ็กเกจมือใหม่หนึ่งชุด โปรดโฮสต์รับโดยเร็ว"

หลิงเฉิน ในฐานะหนุ่มโอตาคุยุคใหม่ในศตวรรษที่ 21 ผู้ซึ่งเคยอ่านนิยายแนวระบบมาแล้วมากมาย มีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งอย่างน่ากลัว ดังนั้นแม้จะรู้ว่าตัวเองทะลุมิติมายังโลกคู่ขนาน และโลกนี้มีภูตผีปีศาจ เขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจมากนัก อ๊ะ? คุณถามว่ารู้ได้อย่างไรว่าทะลุมิติมายังโลกที่มีภูตผีปีศาจ? ก็แหงล่ะ ถ้าไม่มีภูตผีปีศาจ ระบบปรมาจารย์ปราบผีอะไรนี่ก็เปล่าประโยชน์น่ะสิ? นิยายนับร้อยเล่มที่อ่านมาก็คงเสียเปล่าเหมือนกัน

หลังจากความงุนงงในตอนแรก หลิงเฉินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วกระซิบว่า: "เอาแพ็กเกจมือใหม่มาให้ฉัน"

"ติ๊ด - กำลังแจกจ่ายแพ็กเกจมือใหม่ - ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับยาเม็ดเสี่ยวหวนตานหนึ่งเม็ด, ยาเม็ดต้าหวนตานหนึ่งเม็ด, และวิชาฝ่ามือสายฟ้าหนึ่งบท"

"ยาเม็ดเสี่ยวหวนตาน: สามารถกระตุ้นศักยภาพภายในร่างกายมนุษย์ได้อย่างเต็มที่ ฟื้นฟูบาดแผล และไม่มีผลข้างเคียงใดๆ"

"ยาเม็ดต้าหวนตาน: เมื่อรับประทานแล้วจะได้รับพลังภายในหนึ่งกัปป์ สามารถรับประทานได้โดยตรง จำกัดคนละหนึ่งเม็ด เนื่องจากปัจจัยของโลก พลังภายในหนึ่งกัปป์จึงถูกเปลี่ยนเป็นพลังบำเพ็ญเพียรสิบปี"

"ฝ่ามือสายฟ้า: หนึ่งในวิชาลับของสำนักเหมาซาน เมื่อโจมตีออกไป สิ่งชั่วร้ายจะถูกทำลายล้าง เมื่อเรียนรู้แล้วจะสำเร็จสมบูรณ์เพราะเป็นของขวัญจากระบบ"

เมื่อมองดูสิ่งของสามอย่างในแพ็กเกจมือใหม่ หลิงเฉินก็เงียบไป แม้ว่าสำหรับเขาที่ไม่มีอะไรผูกมัดในศตวรรษที่ 21 และเตรียมพร้อมที่จะจับผีปราบปีศาจอยู่แล้ว แต่เมื่อรู้ว่าตัวเองจะต้องก้าวเข้าสู่เส้นทางของการจับผีปราบปีศาจ และต้องอยู่ร่วมกับภูตผีปีศาจในอนาคต เขาก็ยังรู้สึกกังวลเล็กน้อย ดังนั้นตัวเอกผู้ยิ่งใหญ่ของเราจึงเงียบไปประมาณสามวินาที

ยาเม็ดเสี่ยวหวนตาน, กิน!

ยาเม็ดต้าหวนตาน, กิน!

ฝ่ามือสายฟ้า, เรียน!

รสชาติหวาน แต่ทำไมถึงเจ็บปวดขนาดนี้ อ๊าาาา เส้นเลือดปูดโปน หลิงเฉินรู้สึกเหมือนร่างกายทั้งร่างถูกฉีกขาด ในขณะเดียวกันก็มีพลังเวทอันมหาศาลพุ่งพล่านอยู่ในร่างกายอย่างต่อเนื่อง และการฝึกฝนฝ่ามือสายฟ้าในสมองก็ทำให้หลิงเฉินรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น นี่คือข้อเสียของการมีพลังบำเพ็ญเพียรแต่ไม่มีวิธีการฝึกฝน โชคดีที่หลังจากกินยาเม็ดเสี่ยวหวนตาน ร่างกายของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่อง มิฉะนั้นตัวเอกที่ตายเร็วและน่าสังเวชที่สุดในประวัติศาสตร์คงจะถือกำเนิดขึ้นในหนังสือเล่มนี้อย่างสง่างาม

โชคดีที่สถานการณ์นี้ไม่ได้คงอยู่นานนัก ประมาณสามนาทีต่อมา ความเจ็บปวดทั้งหมดก็หายไป พลังเวทในร่างกายก็เริ่มสงบลง เมื่อขยับเล็กน้อย พลังเวทก็ไหลเวียนได้อย่างใจนึก ราวกับว่าเขาฝึกฝนมันมาด้วยตัวเอง แต่เนื่องจากไม่มีวิธีการฝึกฝน ดังนั้นหลังจากใช้แล้วก็ต้องรอให้มันฟื้นฟูเอง

ในขณะเดียวกัน หน้าจอเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา:

โฮสต์: หลิงเฉิน

อายุ: 21 ปี

ระดับบำเพ็ญเพียร: ปรมาจารย์มนุษย์ขั้นปลาย (ผู้ใช้เวท, ปรมาจารย์มนุษย์, ปรมาจารย์ปฐพี, ปรมาจารย์สวรรค์)

วิชาอาคม: ฝ่ามือสายฟ้าสำเร็จสมบูรณ์

เคล็ดวิชา: ไม่มี

อาวุธ: ไม่มี

สมบัติวิเศษ: ไม่มี

หลิงเฉินสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในร่างกายและพลังเวทที่ไหลเวียนได้อย่างใจนึกในร่างกาย ในที่สุดเขาก็รู้สึกว่าตัวเองมีความสามารถในการป้องกันตัวเองในโลกนี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนอ่อนแอแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงความรู้เกี่ยวกับฝ่ามือสายฟ้าในสมอง จากการเริ่มต้นฝึกฝนไปสู่ความคุ้นเคยทีละน้อย จากนั้นก็เข้าสู่ขั้นสำเร็จเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าสู่ขั้นสำเร็จใหญ่ จนกระทั่งเข้าสู่ขั้นสำเร็จสมบูรณ์

อย่างน้อยก็สามารถสั่งสอนภูตผีปีศาจด้วยฝ่ามือสายฟ้าได้ (ตอนนี้โฮสต์ยังไม่รู้ว่าฝ่ามือสายฟ้าขั้นสำเร็จสมบูรณ์ของเขาแข็งแกร่งเพียงใด) แต่ต่อไปหลิงเฉินก็พบว่าเขาต้องทำเรื่องใหญ่ก่อน นั่นคือประกาศการมาถึงของเขาในโลกนี้

แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องหาที่ที่มีคนอยู่ก่อน...

(จบบท)