ตอนที่ 78 ข้าอยากไปเจียงหนาน(ตอนฟรี)

หลายวันผ่านไป เกาหลิงเฟิงรู้สึกสิ้นหวัง ทำไมโชคลาภยังไม่ลด?หลังชัยชนะที่มณฑลจิน ไฟสงครามในเหลียวเจิ้นก็ลดลง คนเถื่อนถอยกลับไปไกลและไม่เคยโจมตีเหลียวเจิ้นอีก เห็นได้ชัดว่าการทำลายล้างเผ่าหมาป่าขาวทำให้คนเถื่อนเหล่านี้หวาดกลัว แรงกดดันต่อเหลียวเจิ้นลดลงมาก!

แต่นี่ทำให้เรื่องยากสำหรับเกาหลิงเฟิง!ด้วยแรงกดดันต่อเหลียวเจิ้นลดลง เกาหลิงเฟิงเลยไร้เหตุผลที่จะรดมทัพ!ไม่มีทางบ่อนทำลายโชคลาภต่อไป!วันเหล่านี้ช่างทนไม่ไหว!ราชสำนักก็นิ่งเช่นกัน

หลังเจียเต๋าตี๋เข้าคณะเสนาบดี เขาก็ร่วมมือกับหลินเจี้ยนเฉิงด้วยดีอย่างน่าประหลาดใจ ทั้งสองไม่เกิดความขัดแย้งกันและภายใต้การบริหารของพวกเขา บารมีของคณะเสนาบดีก็ยิ่งเพิ่ม

เวลานี้ เสี่ยวเต๋อจือพลันเข้าวังและพูด“ฝ่าบาท ท่านราชเลขาใหญ่หลินขอเข้าพบขอรับ”

ราชเลขาใหญ่ขอเข้าพบ?นี่เป็นโอกาสของข้า?พ่อตา ท่านคิดจะเคลื่อนไหวแล้วใช่ไหม?ตั้งแต่เกาหลิงเฟิงหยุดเข้าราชสำนัก ห้องทรงอักษรก็กลายปเนสถานที่ให้จักรพรรดิกับเหล่าเสนาบดีปรึกษากัน ในการประชุมครั้งก่อน เกาหลิงเฟิงมักเป็นคนที่ริเริ่มเสนอจัดประชุมจักรพรรดิ ครั้งนี้ มันเป็นหลินเจี้ยนเฉิง

เกาหลิงเฟิงพูดทันที“เตรียมห้องทรงอักษร!”

ตอนเกาหลิงเฟิงมาถึง สองราชเลขาและเสนาบดีของหกกรมก็มาแล้ว

“ท่านราชเลขาหลิน ท่านมีเรื่องอะไรอยากคุย?”เกาหลิงเฟิงนั่งบนบัลลังก์มังกร ถามด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

หลินเจี้ยนเฉิงนำฏีกาออกมาและพูด“ฝ่าบาท เดือนก่อน เรือธัญพืชสิบลำจมขณะส่งธัญพืชจากเจียงหนานมาเมืองหลวง ข้าวกว่าห้าส่วนสูญหาย!ข้าขอส่งเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากราชสำนักไปดูแลฝ่ายคูน้ำ!”

พอได้ยิน เจียเต๋าตี๋กับเสนาบดีหดกรมก็ตกตะลึง ฝ่ายดูแลคูน้ำ?เจียเต๋าตี๋กับเสนาบดีหกกรมคือขุนนางมากประสบการณ์ที่อยู่ในเมืองหลวงตั้งแต่รัชสมัยของจักรพรรดิองค์ก่อน พวกเขาประสบกับความล้มเหลวของฝ่ายคูน้ำระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิองค์ก่อนและบทเรียนอันขมขื่นก็ยังสดใหม่ในหัว

ครั้งนี้ ขุนนางอาวุโสของราชสำนักยังไม่ทันได้ข้อสรุป เจียเต๋าตี๋ก็ยืนขึ้นแล้ว“ฝ่าบาท!ข้าเชื่อว่านี่ไม่สมควร!”

เกาหลิงเฟิงมีชีวิตชีวาทันที!ต่อสู้!เริ่มแล้ว!นับตั้งแต่เขาหยุดเข้าราชสำนักฉากของเหล่าขุนนางที่เถียงกันด้วยใบหน้าแดงก่ำก็ไม่มีอีก เกาหลิงเฟิงยังเริ่มคิดถึงฉากเช่นนั้น ทุกครั้ง ขุนนางอาวุโสจะได้ข้อสรุปและพูดประสานเสียงกัน แต่ครั้งนี้ สุดท้ายก็มีคนยืนค้าน!

พอเห็นหัวหน้าราชเลขากับรองหัวหน้าราชเลขาแห่งคณะเสนาบดีสู้กัน เกาหลิงเฟิงก็ตื่นเต้นมาก!ราชเลขาเจีย เจ้าสมกับเป็นหนึ่งในพวกเรา!ฟังข้อเสนอของพ่อตาสิ! ฟื้นฟูฝ่ายคูน้ำ!นี่จะไม่เพิ่มโชคลาภอีกเหรอ?ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด!ถ้าปัญหาของการขนส่งทางคูน้ำถูกแก้ไข โชคลาภจะไม่ทะยานเลยหรือไง?แล้วข้าจะเป็นเซียนได้ยังไง?

การขนส่งทางคูน้ำมักเป็นหนึ่งในปัญหาคู่ราชวงศ์ต้าเฉียน เกาหลิงเฟิงรู้ดี ถ้าปัญหาถูกแก้ไข โชคลาภจะต้องทะยานขึ้นฟ้าแน่ พูดได้ว่าปัญหาของฝ่ายคูน้ำยังร้ายแรงกว่าปัญหาชายแดนด้วยซ้ำไป

อาหารที่ใช้เลี้ยงทหารที่เหลียวเจิ้นทุกปียังเทียบไม่ได้กับธัญพืชที่หายไปเพราะการขนส่ง นี่แสดงให้เห็นถึงปัญหาของฝ่ายคูน้ำ

เจียเต๋าตี๋พูด“ฝ่าบาท จักรพรรดิพระองค์ก่อนเคยจะจัดการปัญหานี้ แต่เพราะเร่งรีบ จึงนำไปสู่การหยุดชะงักของฝ่ายคูน้ำ เมืองหลวงไร้ข้าวเป็นเดือน ทำให้ราคาพุ่งสูง ทำให้ชาวบ้านอดอยาก สุดท้าย ราชสำนักต้องเลิกสืบการโกงกินในฝ่ายคูน้ำ”

เจียเต๋าตี๋ก้มหัว“ฝ่าบาท ข้าไม่ได้จะห้ามกวาดล้างการโกงกินในฝ่ายคูน้ำ แต่มันไม่ควรกระทำอย่างรีบร้อน!”

หลังเจียเต๋าตี๋พูดจบ ยกเว้นเสนาบดีฝ่ายครัวเรือนและโยธา อีกสี่กรมแสดงการสนับสนุน

รอเดี๋ยว เกาหลิงเฟิงพลันนึกถึงตอนจักรพรรดิองค์ก่อนคิดจะจัดการฝ่ายคูน้ำ นั่นเป็นตอนที่มีคดีโกงกินครั้งใหญ่ในฝ่ายคูน้ำ เวลานั้น สุขภาพของจักรพรรดิองค์ก่อนทรุดตัวแล้ว เกาหลิงเฟิงถูกแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองคต์

สำนักตรวจการส่งผู้ตรวจการไปสืบการโกงกินในฝ่ายคูน้ำ แต่อย่างไม่คาดคิด ก่อนผู้ตรวจการจะไปถึงเจียงหนาน การขนส่งทางน้ำถูกรบกวน เรือธัญพืชหลายลำในเจียงหนานลุกไหม้ เหตุการณ์นี้ทำให้ราคาข้าวในเมืองหลวงเพิ่มเป็นสองเท่า แม้กระทั่งเสบียงที่ส่งให้องครักษ์หลวงก็ยังเริ่มขาด

การหยุดชะงักของการขนส่งกินเวลากว่าเดือนและไม่มีความคืบหน้าในการสืบโดยผู้ตรวจการ สุดท้าย ราชเลขาก็ก้าวลงไปและสำนักตรวจการก็เรียกผู้ตรวจการกลับ

เหตุการณ์นี้ทิ้งความประทับใจลึกให้เกาหลิงเฟิง ดังนั้น หลังขึ้นบัลลังก์ แม้เขาจะตั้งใจปฏิรูปราชสำนัก เขาก็ไม่เคยจ้องฝ่ายคูน้ำ รอเดี๋ยว เรื่องนี้สำคัญ!

ทันใดนั้น ระบบก็เด้ง

[เริ่มระบบนโยบาย!]

[การตัดสินใจ!การขนส่งทางคูน้ำ การโกงกินอาละวาด!]

[จะสนับสนุบหัวหน้าราชเลขาหลินเจี้ยนเฉิงในการสืบเรื่องการโกงกินในการขนส่งทางคูน้ำหรือไม่?]

[การขนส่งทางคูน้ำคือเส้นชีวิตของบ้านเมือง การจัดการที่ผิดพลาดจะทำให้เกิดความวุ่นวาย!]

[การแก้ไขการขนส่งทางน้ำจะมีผลกระทบต่อโชคลาภอย่างมาก!]

[1 : สนับสนุนหัวหน้าราชเลขาหลินเจี้ยนเฉิงในการสืบการโกงกินในการขนส่งทางน้ำ!ตัวเลือกนี้จะมีผลลัพธ์ดังต่อไปนี้!

สืบสำเร็จ การโกงกินถูกจัดการ ความยากสูง โชคลาภ+10000

สืบล้มเหลว การโกงกินไม่ถูกจัดการ บารมีราชสำนัก -20 โชคลาภ-10000

[2 : คัดค้านการสืบสวน โชคลาภ-2000]

เกาหลิงเฟิงครุ่นคิด ระบบนโยบายเหมือนจะพัฒนา

แนวทางที่รอบคอบสุดคือสนับสนุนเจียเต๋าตี๋ ค้านการสืบ ถ้าเป๋นเช่นนั้น จะลดโชคลาภได้สองพัน ตัวเลือกนี้แทบไม่มีความเสี่ยงเลย แต่ถ้าเลือกสนับสนุนหลินเจี้ยนเฉิงในการสืบ จะเป็นการเดิมพัน!ถ้ามันล้มเหลว มันจะหักโชคลาภถึงหมื่น!

พอเห็นหนึ่งหมื่นนั้น เขาก็หายใจลำบาก!หมื่นเชียวนะ!มันสามารถหักล้างที่ได้จากการต่อสู้ของมณฑลจินไปได้เลย!แต่ ตัวเลือกนี้ก็เสี่ยยง ถ้าหลินเจี้ยนเฉิงทำสำเร็จจริง งั้นโชคลาภจะพุ่ง!

เกาหลิงเฟิงยิ้ม!ถ้าเขาทิ้งเรื่องนี้ไว้ให้หลินเจี้ยนเฉิง มันจะสำเร็จแน่ แต่ข้าสามารถควบคุมได้!ตราบเท่าที่ข้าแทรกแซง งั้นมันก็ล้มเหลวแน่ ใช่ไหม?อา ข้านี่มันอัจฉริยะ!

เกาหลิงเฟิงกระแอมลำคอ“ราชเลขาเจีย การทุจริตในการขนส่งทางคูน้ำมีมานานกว่าหนึ่งศตวรรษแล้ว นับตั้งแต่ข้าขึ้นบัลลังก์ ข้าอยากตรวจสอบการขนส่งทางคูน้ำ แค่ว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ราชสำนักสับสน ชายแดนเหนือระส่ำระส่าย แต่ ตอนนี้ราชสำนักมั่นคงแล้วและชายแดนเหนือก็สงบ ข้าตัดสินใจว่าเราต้องสืบสวน!”

พอพูดคำอันชอบธรรม แม้กระทั่งเกาหลิงเฟิงก็ยังสะเทือนใจตัวเอง!ข้าคือจักรพรรดิที่ดีจริงๆ!ตอนนี้เกาหลิงเฟิงสามารถพูดได้ว่ามีอำนาจในราชสำนัก

พอเกาหลิงเฟิงสนับสนุนหลินเจี้ยนเฉิง เจียเต๋าตี๋ก็ได้แต่กลืนคำโน้มน้าว.“ฝ่าบาท”

แต่ เจียเต๋าตี๋พูดเสริม“ฝ่าบาท เรื่องของการขนส่งทางคูน้ำสำคัญมาก ต้องส่งเสนาบดีที่เป็นผู้ใหญ่และมั่นคงไปจัดการ”

เกาหลิงเฟิงพยักหน้า“แน่นอน”

หลินเจี้ยนเฉิงพูด”ฝ่าบาท ข้าอาสา!หากการสืบสวนล้มเหลว ข้าจะลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าราชเลขาทันที!’

ยอดเยี่ยม!เกาหลิงเฟิงดีใจมาก!นี่คือการฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว!หลินเจี้ยนเฉิงมีความสามารถมากเกินไป!อันตรายไป!แต่เขาต้องไม่ทำพลาด เขายังเป็นพ่อตาของข้า มีนไม่ถูกที่จะไล่เขาไปง่ายๆ ครั้งนี้สิถูก!ขอแค่ข้ารบกวนการสืบ งั้นหลินเจี้ยนเฉิงจะก้าวลงเอง!การนำคนอย่างเจียเต๋าตี๋เข้ามาสามารถชข่วยบ่อนทำลายโชคลาภบ้านเมืองได้จริง!

เกาหลิงเฟิงพูด“ดี!การขนส่งทางคูน้ำถือเป็นเรื่องระดับชาติ และท่านหัวหน้าราชเลขาก็เต็มใจแบกรับภาระ ข้าอนุมัติ!”

เกาหลิงเฟิงยืน”อย่างไรก็ตาม หัวหน้าราชเลขาต้องอยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นเราต้องส่งคนที่มีความสามารถไปปสืบและยับยั้งหนอนในฝ่ายขนส่งคูน้ำ!’

“ข้าจะไปเจียงหนาน!”

เกาหลิงเฟิงพูดจบและทุกคนก็ตกใจ!