เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 47 - จับรางวัล

ตอนที่ 47 - จับรางวัล

ตอนที่ 47 - จับรางวัล


ตอนที่ 47 - จับรางวัล

 

ในเวลาเดียวกัน สือเหล่ยก็รู้สึกที่ใจมากที่ได้ใช้เงินทั้งหมดของเขาออกไป มิฉะนั้นการขอคืนเงินแล็ปท็อปราคา 70,000 หยวนซึ่งเขาได้ทิ้งเงินมากกว่า 10,000 หยวนไป เขาก็ไม่อาจจะนึกภาพได้ว่าเขาจะได้รับโทษอะไรมา

โชคดีที่เขามีเพื่อนที่ไร้ยางอายและกินอาหารมูลค่ามากกว่า 8,000 หยวนในมื้อเดียว มิฉะนั้นแล้ว เขาอาจจะเหลือเงินทิ้งไว้กว่า 10,000 หยวนและเขาอาจจะคิดว่ามันเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของเขา

หลังจากที่เขาสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เขาก็ถามขึ้นมาอีก

"แล้วเงิน 60,000 นั่นมันอะไรกัน? โดยปกติ ซุนอี้อี้เป็นเพื่อนของฉัน แต่เงินนั่นมันสำหรับแม่ของเธอ และมันก็ไม่ใช่การใช้จ่ายเหมือนการเลี้ยงข้าวเพื่อน ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรเลยในกระบวนการของมัน ดังนั้นมันจึงไม่ควรถูกนับรวมในโควต้าสิ?"

เมื่อถามคำถามนี้ สือเหล่ยก็ปรารถนาจะให้ตัวเองคิดผิด ถ้าคทายอมรับการใช้จ่ายแบบนี้มันก็จะทำให้สิ่งต่างๆง่ายดายยิ่งขึ้น เขาไม่เพียงแต่สามารถใช้จ่ายเงินเพื่อตัวเองได้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงเพื่อนของเขากับญาติๆของเพื่อนเขาอีกด้วย ถ้ามันเป็นเช่นนั้น การใช้จ่ายก็จะง่ายขึ้นมาก

"เจ้ายังคิดถึงมันอยู่ ดังนั้นเจ้าก็ควรจะขอบคุณเพื่อนของเจ้าจริงๆ โอ้ ไม่สิ บัดนี้เธอไม่ใช่เพื่อนของเจ้าแล้วตั้งแต่ที่เจ้าเป็นเสี่ยเลี้ยงของเธอ เธอได้ช่วยชีวิตเจ้าไว้! "

สือเหล่ยตกใจ เธอช่วยชีวิตของเขาไว้ได้อย่างไร?

ไหนจะคำเรียกที่ว่าเสี่ยเลี้ยงอีก สือเหล่ยตัดสินใจที่จะถามต่อ

"เธอช่วยชีวิตของฉันยังไง?"

"เจ้าสูญเสียเงิน 60,000 หยวนจากจำนวนเงินทั้งสิ้น 80,000 หยวน เจ้าคิดว่าโทษมันจะเป็นยังไง? 70% ของร่างกาย แม้ว่าจะหาศัลยแพทย์ที่สามารถถอดอวัยวะอื่นนอกเหนือจากที่เจ้าต้องการเพื่อความอยู่รอดได้ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะมีชีวิตอยู่ คุณควรจะขอบคุณผู้หญิงคนนั้นที่ในตอนนี้เจ้ากลายเป็นเสี่ยเลี้ยงของเธอจริงไหม?"

"ช้าก่อน อย่าพูดถึงเรื่องเสี่ยเลี้ยงก่อนเรื่องอื่น บอกฉันมาก่อนว่าเธอช่วยฉันไว้ได้อย่างไร?"

"เจ้าควรจะมองไปที่สัญญาในกระเป๋าของเจ้าให้ดี เจ้าโง่ เมื่อตอนที่เธอให้มันกับเจ้า เจ้ากลับไม่ต้องการมัน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยัดเยียดมันให้กับเจ้า และฉันเห็นว่ามันเป็นการใช้จ่ายที่เป็นข้อตกลงระดับห้าดาว เจ้าคิดจริงๆหรือว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่เช่นนี้?"

สือเหล่ยสะดุ้งและหยิบเอาสัญญาที่ซุนอี้อี้มอบให้กับเขาออกมาและถามว่า "แกหมายความว่า แก ไม่สิ บัตรสีดำถือว่าเงิน 60,000 หยวนที่ฉันให้กับซุนอี้อี้เป็นการใช้จ่ายรูปแบบหนึ่งและซุนอี้อี้ก็เป็นสิ่งที่ฉันซื้อมาใช่ไหม?"

"ถูกต้อง ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้โง่แบบไร้ทางเยียวยา หลังจากการประเมิน ซุนอี้อี้ควรจะยังบริสุทธิ์ และรูปร่างหน้าตาของเธอก็ได้รับการประเมิณอยู่ในระดับ A ราคาของความบริสุทธิ์ระดับ A ควรอยู่ที่ประมาณ 500,000 หยวน แต่เจ้ากลับทำข้อตกลงกับเธอเพียงแค่ 60,000 หยวน นี่จึงเป็นมูลค่าที่คุ้มค่า! ดังนั้นการใช้จ่ายของเจ้าจึงได้รับการประเมิณอยู่ในระดับห้าดาว"

สือเหล่ยรู้สึกไม่มีความสุขแต่อย่างใด บัตรสีดำที่เปื้อนเลือดอันนี้ได้โยนเขาลงไปในหลุมอย่างสมบูรณ์แบบ มันดูเหมือนว่าเขาจะมีเงินเป็นจำนวนมากในการใช้จ่ายทุกๆสัปดาห์ มันเป็นลูกอมที่แสนอร่อย แต่ในความเป็นจริงหล่ะ? ด้านในของลูกอมเต็มไปด้วยยาพิษ ดังนั้นสือเหล่ยจึงเห็นว่ารางวัลของบัตรสีดำเป็นกระสุนที่เคลือบด้วยน้ำตาล

"เจ้าเป็นผู้โชคดีคนแรกที่ได้รับรางวัลระดับห้าดาว เป็นคนโง่เง่าที่โชคดีอะไรเช่นนี้! " ฉับพลันคทาได้หมุนอย่างรวดเร็วมากยิ่งขึ้น มันกลายร่างเป็นวงกลมสีทองอยู่บนหน้าจอ เมื่อความเร็วในการหมุนเร็วยิ่งขึ้น วงกลมสีทองก็ค่อยๆขยายแผ่นกลมๆที่กินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของหน้าจอ แผ่นกลมๆถูกแบ่งพื้นที่ออกเป็นส่วนๆราวกับใบพัดลม สือเหล่ยคำนวณอย่างคร่าวๆและพบว่ามันมีพื้นที่ถึง 36 ช่อง แต่ละพื้นที่มีขนาดประมาณ 10 องศา

แผ่นกลมๆยังมีตัวชี้เป้าอยู่ตรงกลาง แม้ว่าคทาจะไม่ได้อธิบาย แต่สือเหล่ยก็รู้ว่ามันมีไว้ให้เขาจับรางวัล

"เจ้าจะได้รับโอกาสสองครั้งสำหรับการใช้จ่ายระดับห้าดาว แต่เนื่องจากเจ้าสำเร็จการใช้จ่ายไปเพียงแค่ครึ่งหนึ่ง ดังนั้นเจ้าจึงมีโอกาสแค่หนึ่งครั้ง" คทาดูเหมือนจะกลับสู่สภาพปกติแล้ว แม้ว่าเสียงของมันยังคงไม่สามารถระบุอะไรได้ แต่เสียงของมันก็ไม่ได้มีอารมณ์อะไรอีกต่อไป

สือเหล่ยไม่รีบร้อนที่จะจับรางวัล เขาไม่ได้ใส่ใจแม้แต่จะมองไปที่ผลตอบแทนที่ได้รับบนช่องทั้ง 36 ที่หน้าจอ เขาถามด้วยความระมัดระวัง "ฉันสำเร็จไปแค่ครึ่งได้ยังไง?"

"ในฐานะนักลงทุน เจ้าเห็นใครที่ซื้อผู้หญิงมาแล้วไม่ทำอะไรกับเธอไหม? อีกครึ่งหนึ่งจะถือว่าเสร็จสมบูรณ์เมื่อเธอทำให้ซุนอี้อี้ไม่เป็นสาวบริสุทธิ์อีก"

สือเหล่ยตกใจ ทำไมบัตรสีดำถึงหยาบคายเช่นนี้? เขาถามทันที "ถ้าฉันไม่ทำจะเกิดอะไรขึ้น?"

“เจ้ามีเวลาหนึ่งปี หลังจากนั้นก็รอการลงโทษได้เลย!”

มุมมองต่อโลกใบนี้ของสือเหล่ยถูกท้าทายด้วยเสียงแข็งๆของคทา พวกเขาทำแบบนี้ได้อย่างไร? นี่ไม่เท่ากับเป็นการบังคับเขาให้ทำกับซุนอี้อี้ราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงขายบริการหรอกหรือ?

แต่เขาก็รู้ว่าการโต้แย้งกับมันคงไม่เป็นผล สือเหล่ยยอมแพ้ในขณะที่เขาคิดว่าเขาเองก็มีความรู้สึกต่อซุนอี้อี้ และซุนอี้อี้ก็ควรจะมีความรู้สึกต่อเขาเช่นกัน พวกเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังเด็ก และถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของซุนอี้อี้ถูกหลอกโดยชายคนนั้น และย้ายไปอยู่ที่หวู่ตง พวกเขาก็อาจจะมีความสัมพันธ์กับแบบหวานแหววได้ในตอนนี้ แม้ว่าความต้องการของบัตรสีดำจะค่อนข้างสกปรก แต่มันก็ไม่ได้ละเมิดหลักการของสือเหล่ยมากนัก เขาตัดสินใจที่จะทิ้งมันไว้ก่อนเพราะเขายังคงมีเวลาเหลืออีกตั้งหนึ่งปี ในเวลานี้ เขาได้ตรวจสอบถึงรางวัลจากแผ่นกลมๆมากยิ่งขึ้น มันมีรางวัลทั้งสิ้น 36 รางวัล และเมื่อสือเหล่ยตรวจสอบพวกมันอย่างคร่าวๆก็มีเพียงประมาณ 5 อันเท่านั้นที่เขาเข้าใจความหมายของมันได้ทันที

แต่มีอยู่อันหนึ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจ

"หลีกเลี่ยงการลงโทษ หมายความว่าถ้าฉันได้รับมัน ฉันจะไม่ถูกลงโทษเมื่อฉันใช้จ่ายเงินไม่หมดใช่ไหม?"

คทาตอบอย่างเย็นชา "ใช่ แต่เป็นมันเป็นรางวัลที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นและสามารถหลบหลีกการลงโทษได้เพียงครั้งเดียว นอกจากนั้นเมื่อพูดถึงมัน เจ้ามีโอกาสเพียงแค่ 1 ใน 36 ...... "

สือเหล่ยหัวเราะเมื่อเขาคิดว่ารางวัลอันนี้เทียบได้กับการช่วยชีวิตของเขาหนึ่งครั้ง

“โอกาส 1 ใน 36 มันสูงกว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะถูกล็อตเตอรี่ ฉันจะได้รับโอกาสอีกครั้งหนึ่งในสักวัน และฉันจะเอามันมาให้ได้”

"เจ้าโง่! เจ้าคิดว่าการใช้จ่ายระดับห้าดาวทำได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? "

"หุบปากซะ!" สือเหล่ยไม่ไว้หน้าคทาแต่อย่างใด

สือเหล่ยเหยียดมือออกมาและกดปุ่ม 'สุ่ม' บนหน้าจอ ตัวชี้เป้าบนแผ่นกลมหมุนวนไปเรื่อยๆ

"กดปุ่มเมื่อใดก็ตามที่เจ้าคิดว่ามันหมุนมาพอแล้ว จากนั้นมันจะหยุด"

สือเหล่ยพยักหน้า  หน้าจอหมุนวนเป็นเงาไปทุกๆที่และมันไม่มีทางที่เขาจะเห็นว่าเป้าชี้ไปตรงไหน มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับอะไรอื่นนอกจากโชคเท่านั้น สือเหล่ยกดปุ่มอีกครั้งโดยไม่ลังเล

เป้าหยุดลงทันทีและเงาก็เริ่มหมุนช้าลง

คทาเปล่งเสียงตะโกนแปลกๆออกมา "โชคดีอะไรแบบนี้!"

สือเหล่ยมองลงไปและเห็นว่าเป้าหยุดลงที่ช่องซึ่งไม่มีอะไรอยู่อีกนอกจากตัวเลขอาราบิก '2'

"มันอะไรกันวะเนี่ย? 2 หมายความว่ายังไง?"  สือเหล่ยพึมพำกับตัวเอง

"ขอแสดงความยินดีกับโชคของมือใหม่ จากการจับรางวัลในครั้งนี้"

"ดูเหมือนจะเป็นรางวัลที่ดี แต่มันเป็นเพียงตัวเลขซึ่งมันหมายความว่ายังไง? " ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่เข้าใจ สือเหล่ยถาม

คทาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดีในขณะที่เขาพูดออกมาอย่างไม่มีความสุข " มันหมายความว่าเจ้าจะได้จับรางวัลเพิ่มเป็นสองเท่า"

จบบทที่ ตอนที่ 47 - จับรางวัล

คัดลอกลิงก์แล้ว