ตอนที่ 53 เจียงวู่เฉิงแสดงความแข็งแกร่ง

"เนื่องจากพวกเราตกลงกันได้แล้ว งั้นไปกันเถอะ"ชายที่แข็งแกร่งกล่าวขึ้นและรอยยิ้มที่เยือกเย็นก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและหายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับสหายของเขาทิ้งเจียงวู่เฉิงและอีกสองคนให้ต่อสู้กับนิกายเทียนหวน

"สารเลว!"

"บัดซบ!"

เมื่อเห็นเรื่องดังกล่าว หยินมินและหลิงเทียนห่าวด่าทอออกมาด้วยสีหน้าโกรธแค้น

"ลำบากแล้ว"เจียงวู่เฉิงรู้สึกกังวลเล็กน้อยเช่นกัน

รวมทั้งสี่คนเข้ากับพวกของเจียงวู่เฉิง,หยินมินและหลิงเทียนห่าว ถ้าพวกเขาทั้งเจ็ดคนที่อยู่ในจุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณร่วมกันต่อสู้ พวกเขาจะชนะเหล่าศิษย์นิกายเทียนหวนได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตามเพราะการจากไปของทั้งสี่คน ทำให้คนที่เหลือสามคนต้องสู่กับจุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณห้าคน และอาณาทะเลลมปราณแรกเริ่มและลึกซึ้งของนิกายเทียนหวนอีกมากมาย

สถานการณ์นั้นเลวร้ายขึ้นมาทันที

"ฮ่าฮ่าสหายของพวกเจ้าดูเหมือนว่าจะทิ้งพวกเจ้าไปแล้ว"

"พวกเจ้าเตรียมกลายเป็นขยะไปซะ"

ศิษย์ของนิกายเทียนหวนหัวเราะเยาะเจียงวู่เฉิงและอีกสองคน

"นักดาบ,หนู ลุยกันเถอะ"หยินมินตะโกนไปที่เจียงวู่เฉิงและรีบเริ่มการต่อสู้อย่างหมดความหวัง

"ข้าจะจัดการศิษย์ที่อยู่ในจุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณสามคนเอง พวกเจ้าช่วยจัดการพวกที่เหลืออีกสองคนและศิษย์ที่เหลือของนิกายเทียนหวน"หยินมินกล่าวเสียงต่ำ การสู้กับสามคนที่อยู่ในจุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณในเวลาเดียวกันนั้นเป็นขีดจำกันของนาง

"ให้ข้ารับมือกับจุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณทั้งห้าเอง"คำพูดของเจียงวู่เฉิงสร้างความประหลาดใจให้แก่หยินมินเป็นอย่างมาก ก่อนที่นางจะทันได้ตอบโต้ เจียงวู่เฉิงวิ่งออกไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วและปะทะเข้ากับศิษย์นิกายเทียนหวน

หวืด!

ทันใดนั้นใบดาบของเจียงวู่เฉิงปรากฏเพลิงขึ้นมาอย่างกระทันหัน แผ่กระจายไปทั่วศิษย์ทั้งห้าในเวลาเดียวกัน

"อะไร?"

"เขากล้าที่จะต่อสู้กับพวกเราทั้งห้าในเวลาเดียวกันได้อย่างไร? เขาจะฆ่าตัวตาย!"

"ฆ่ามัน!"

"ศิษย์ทั้งห้าของนิกายเทียนหวนพุ่งเข้าใส่เจียงวู่เฉิงด้วยความโกรธเคือง

แต่เมื่อแสงดาบถูกกวาดออกไปด้วยแก่นแท้แห่งดาบ มันก็น่ากลัวอย่างมากรวดเร็วและคมชัด

"ระวัง!"

ลูกศิษย์ทั้งห้าที่อยู่ในจุดสูงสุดของอาณาทะเลเลมปราณ เปลี่ยนจากการโจมตีเป็นป้องกันอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อพวกเขาได้สัมผัสกับแสงแห่งดาบร่างทั้งห้าก็กระเด็นกลับมาอย่างรวดเร็ว

ฉึบ!ฉึบ!ฉึบ!ฉึบ!ฉึบ!

เงาดาบอันบ้าคลั่งปะทุขึ้นในทันทีจากเจียงวู่เฉิง ความเร็วที่น่าอัศจรรย์ของเพลงดาบอรุณเบิกเพิ่มขึ้นสูงอย่างไม่น่าเชื่อนับตั้งแต่เจียงวู่เฉิงได้เข้าใจแก่นแท้แห่งลม

"มันเร็วมาก!"

"น่าอัศจรรย์!"

"ระวัง!"

ศิษย์จากนิกายเทียนหวนต่างตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้ว่าศิษย์ทั้งห้านั้นพยายามที่จะต้านทานเงาดาบอย่างดีที่สุด แต่เงาดาบนั้นเร็วเกินไปและมาถึงเร็วเกินไป

แม้ว่าเงาดาบจะกวาดไปถึงคนทั้งห้าในเวลาเดียวกัน มันเร็วเกินกว่าที่จะต้านทานได้

เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!

เสียงปะทะถูกส่งออกมาจากทุกคนที่โดนโจมตี ศิษย์ทั้งห้าโดนเพลงดาบเบิกอรุณโจมตีด้วยดาบหลายสิบครั้งและดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่สามารถหลบเลี่ยงได้

เงาดาบพุ่งเข้าหาลำคอของเหล่าศัตรูทั้งสามคน

"จิ๊!"

ร่างทั้งสามล้มไปด้านหลังในทันที

"บัดซบ!"

"หนี!"

เมื่อเห็นศิษย์นิกายเทียนหวน เริ่มหนีอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ลังเล ศิษย์สองคนที่อยู่ในจุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณที่เหลืออยู่สองคนต่างสูญเสียความกล้าที่จะต่อสู้กับเจียงวู่เฉิง เสียงเดียวที่พวกเขาพอทำได้คือการหนี

"เขาแข็งแกร่งเกินไปแม้ว่าเราทั้งห้าจะช่วยกัน แต่ว่าดาบของเขานั้นรวดเร็วเป็นอย่างมากจนฆ่าพวกเราสามคนในพริบตาเดียว เราทุกคนจะตายที่นี่ถ้าเราไม่หนี"ศิษย์ที่อยู่ในจุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณได้ตระหนักถึงช่องว่างระหว่างพวกเขาและเจียงวู่เฉิง พวกเขาไม่กล้าที่จะต่อสู้กับเจียงวู่เฉิงอีกต่อไป

"คิดจะหนี?"เสียงที่เยือกเย็นดังขึ้นใกล้กับหนึ่งในศิษย์ขั้นสูงสุดอาณาทะเลลมปราณ เขาหันไปมองด้วยความหวาดกลัวเขาพบว่าเจียงวู่เฉิงยืนอยู่ตรงหน้าเขาและถือดาบสะบั้นพิฆาตเพื่อจะฆ่าเขา

"ไม่!"ศิษย์มีเวลาเพียงแค่ส่งเสียงคำรามด้วยความไม่เต็มใจและถูกฆ่าโดยทันที

"เจ้าเป็นเจ้าของแหวน ข้าไม่สามารถปล่อยให้เจ้าหนีไปได้"หลังจากที่ฆ่าศิษย์ของนิกายเทียนหวนได้ เจียงวู่เฉิงยิ้มและหยิบแหวนออกจากนิ้วของศิษย์คนดังกล่าว สำหรับนิกายเทียนหวนที่หนีไปเจียงวู่เฉิงไม่มีอารมณ์ที่จะไล่ตามพวกเขาไป

"นักดาบ!"

"นักดาบ!"

เจียงวู่เฉิงหันหน้าของเขา และมองไปที่หยินมินและหลิงเทียนห่าว เขาพบว่าใบหน้าของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เจียงวู่เฉิงลูบจมูกของเขาและหัวเราะขึ้นมา

ครั้งที่แล้วเขาแพ้ตงฟางยู่ด้วยความต้องการของเขาเอง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเป็นจุดเด่นและทำให้คนอื่นคิดว่าเขาอ่อนแอ และในระหว่างภารกิจครั้งนี้เขาก็ยังไม่พบโอกาสที่ดีเพื่อที่จะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเขาเองเพราะว่าหยินมิน ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดที่เขาไม่สามารถซ่อนมันได้อีกต่อไป

ความแข็งแกร่งของเขาทำให้หยินมินและหลิงเทียนห่าวตกใจ

เจียงวู่เฉิงฆ่าศิษย์ที่อยู่จุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณสี่คนในเวลาไม่นาน นี่เป็นความแข็งแกร่งแบบใดกัน?

หยินมินรู้ดีว่าถ้านางต้องต่อสู้กับจุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณทั้งห้าคนในเวลาเดียวกัน นางจะไม่สามารถต้านทานได้และพ่ายแพ้ลงในที่สุด ในท้ายที่สุดนางจะตาย แม้ว่านางจะฆ่าหนึ่งหรือสองคนของพวกเขาโดยการเสี่ยงชีวิตของนาง

ซึ่งหมายความว่าความแข็งแกร่งของเจียงวู่เฉิงนั้นแข็งแกร่งกว่านางมาก

"ฮ่าฮ่านักดาบ ข้านับถือเจ้ามาก!"เมื่อหลิงเทียนห่าวกลับเป็นปกติ เขาก็หัวเราะและกอดเจียงวู่เฉิง

"นักดาบ เจ้าซ่อนความแข็งแกร่งไว้ตลอดเวลาเลยงั้นเหรอ?"หยินมินถามอย่างจริงจัง

"ใช่"เจียงวู่เฉิงพูดและพยักหน้า ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธมันในตอนนี้

"เจ้าต่อสู้กับเหล่าศิษย์ที่อยู่จุดสูงสุดอาณาทะเลลมปราณทั้งห้าคนในเวลาเดียวกันและฆ่าพวกเขาทั้งสี่คนด้วยระยะเวลาอันสั้น ความแข็งแกร่งระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าหรือตงฟางยู่จะเทียบได้ เจ้าปิดบังตัวเองได้ยอดเยี่ยม"หยินมินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

คนสี่คนที่ทิ้งให้พวกของเจียงวู่เฉิงต่อสู้ ต่างมองดูด้วยความโลภขณะที่พวกของเจียงวู่เฉิงถูกลุมล้อมอยู่ พวกเขาซ่อนตัวอยู่ใกล้กับลานที่พวกเจียงวู่เฉิงอยู่และได้ยินทุกสิ่งที่เจียงวู่เฉิงและหยินมินพูดคุยกัน

...