ตอนที่ 44 - กฎแห่งทาสหมายเลขสาม

ตอนที่ 44 - กฎแห่งทาสหมายเลขสาม

สือเหล่ยอยากจะบ้าเมื่อเขารู้สึกว่าเขาถูกโกหก

แม้ว่าเขาจะมีเงินเป็นจำนวนมากที่สามารถใช้จ่ายได้ แต่ถ้าสือเหล่ยรู้ว่าเขาสามารถลาออกได้ เขาจะเลือกที่จะไม่กลายเป็นทาสบ้าๆนี้แน่นอน

เมื่อก่อนสือเหล่ยมักจะพูดติดตลกว่าถ้าเขาสามารถมีเงินเป็นจำนวนมากได้ เขาจะยอมแลกอิสรภาพของเขากับมัน สือเหล่ยยังคิดว่าการใช้วิญญาณของเขาเพื่อแลกกับความมั่งคั่งนั้นคุ้มค่า

แต่เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้นกับเขาจริงๆ เขาจึงตระหนักได้ว่าเมื่อเทียบกับเงินแล้ว อิสรภาพมีค่ามากยิ่งกว่า

ในโลกนี้ ไม่มีการแลกเปลี่ยนใดจะมีคุณค่าเท่ากับอิสรภาพ แม้ว่าการแลกเปลี่ยนระหว่างสือเหล่ยและคทานั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับเสรีภาพหรือวิญญาณ และสิ่งที่สือเหล่ยจำเป็นต้องทำก็คือการใช้เงินทั้งหมดในทุกๆสัปดาห์

มันเป็นเวลาเพียงแค่สี่สัปดาห์เท่านั้นและผลรวมเงินที่เขาใช้ไปก็แค่ 150,000 หยวน แต่สือเหล่ยก็ได้ตระหนักถึงคุณค่าของชีวิตแล้ว เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาคิดถึงการใช้เงินโควต้า มันก็ราวกับว่าเขากำลังนั่งอยู่บนหมุดและเข็ม มันเป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะสามารถสัมผัสกับความรู้สึกนี้ได้

สือเหล่ยต้องคิดทบทวนถึงเงินทุกๆหยวนที่เขาใช้ไปพร้อมกับที่เขาต้องพิจารณาว่าการใช้จ่ายนั้นจะได้รับการยอมรับจากคทาหรือไม่

เขาได้เห็นชายคนที่ขับรถปอร์เช่หายไปด้วยสายตาของตัวเอง ทั้งเขายังมีประสบการณ์ที่ผมของเขาได้หายไป เขาสัมผัสกับศีรษะของเขาซึ่งมีเพียงรากผมเพียงบางๆซึ่งมันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ตัวของเขาสั่นเทา ขณะที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ สือเหล่ยก็โมโหขึ้นมา

"ทำไมท่านถึงไม่บอกฉัน? ถ้าท่านบอกฉันก่อนหน้านี้ ฉันจะเลือกที่จะเลิก! แม้ว่าท่านจะขอให้ฉันคืนเงินทั้งหมดที่ฉันใช้ไป ฉันก็จะเลือกที่จะเลิก! ท่านมันขึ้โกง ขี้โกง! กฎข้อเดียวสำหรับฉันคือการใช้จ่ายเงินทั้งหมด แต่ท่านเองก็มีกฏเช่นกันว่าจะไม่โกหกฉัน! "

คทาก็หัวเราะอย่างแปลกประหลาดราวกับว่าเขาเคยชินกับการได้เห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ของสือเหล่ย

ในอ่างน้ำวนลึก คทาค่อยๆหมุนวนและไม่ได้ใส่ใจอะไรกับความโกรธของสือเหล่ย

มันรอจนกระทั่งสือเหล่ยเย็นลง ในที่สุดคทาก็เปิดปากของมันออกมา "เจ้าช่างแตกต่างจากทาสคนก่อนจริงๆ เจ้าสามารถรักษาสิ่งที่เรียกว่า 'ความคิด' ไว้ได้ในตอนที่เจ้าได้รับความสุขที่ยิ่งใหญ่ สิ่งที่เจ้าพูดไม่ผิด ในกฎของข้า ข้าไม่สามารถโกหกทาสได้ แต่เจ้าไม่เคยถามข้าว่าเจ้าสามารถลาออกได้หรือไม่! การปกปิดและการหลอกลวงเป็นแนวคิดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง"

สือเหล่ยประหลาดใจ ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับความไร้ยางอายของคทาเพิ่มขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ภายใต้ความไม่รู้อะไรเลย การปกปิดและการหลอกลวงมันจะมีอะไรที่แตกต่างกันเรอะ?!

สือเหล่ยรู้ว่าความโกรธของเขาไม่ได้ช่วยเขาในสถานการณ์เช่นนี้ และเขาก็ได้บังคับให้ตัวเองสงบลงอย่างรวดเร็ว

เขาหยิบบัตรสีดำใส่เข้าไปในตู้เอทีเอ็ม ป้อนรหัสผ่านและกลายเป็นทาส

มันไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะหยิบบัตรสีดำขึ้นมาหรือเปล่า สิ่งสำคัญคือขั้นตอนสุดท้ายของการป้อนรหัสผ่าน ทันทีที่เขาป้อนรหัสผ่าน ระบบของธนาคารจะเริ่มต้น และคทาที่น่ารังเกียจนี้ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าของเขา

ในเวลานั้น สาเหตุที่สือเหล่ยสงบลงได้อย่างรวดเร็วนั่นก็เป็นเพราะเขาเห็นว่าทุกๆสิ่งเป็นการกลั่นแกล้ง ในตอนนี้เมื่อเขาคิดถึงมัน เขาเองก็อยากจะบ้าจริงๆ มันเป็นจำนวนเงินที่มากสำหรับการกลั่นแกล้ง เขาเป็นเพียงแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาๆ ซึ่งรายการทีวีอะไรจะมาตั้งใจแกล้งเข้าแบบนั้นกัน?

เมื่อคิดถึงมัน ถ้าสือเหล่ยไม่คิดว่าสิ่งนี้เป็นการกลั่นแกล้ง เขาก็คงจะไม่ได้ให้ความร่วมมือในสัปดาห์แรก ซึ่งเขาก็คงจะไม่จมอยู่ในความหวาดกลัวหลังจากสูญเสียผมไป และเขาคงจะไม่กล้าสงสัยถึงการมีอยู่ของบัตรสีดำและคทา ถ้าเขามีโอกาสสัก 0.0001% ที่จะสงสัย มันก็อาจเป็นไปได้ที่เขาจะพูดถึงการลาออกและคทาก็ไม่ควรที่จะสามารถป้องกันให้เขาทำเช่นนั้นได้

ไม่! ฉับพลันสือเหล่ยก็นึกขึ้นมาได้ถึงเมื่อครั้งแรกที่เขาได้ติดต่อกับคทา แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดถึงการลาออกตรงๆแต่เขาก็พูดถึงบางสิ่งที่ใกล้เคียง

"นี่เป็นการหลอกลวง แม้ว่าการปกปิดและการหลอกลวงจะไม่ใช่สิ่งเดียวกัน แต่ฉันจำได้อย่างชัดเจนว่าฉันบอกว่าฉันไม่อยากเป็นทาสของใครก็ตาม ถ้าสิ่งที่ท่านต้องการคือทาส และฉันไม่ต้องการเป็นทาสของคุณ งั้นมันก็หมายความว่าฉันต้องการจะเลิก ดังนั้นถ้าฉันมีความปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น และท่านไม่ได้บอกฉันถึงความจริงที่ฉันสามารถเลิกได้ตลอดเวลาในช่วงสี่สัปดาห์นี้ มันก็ไม่ใช่การปกปิดแต่เป็นการหลอกลวง "

สือเหล่ยบังคับตัวเองให้ใจเย็นและสิ่งที่เขาพูดนั้นเห็นได้ชัดเจนว่ามีเหตุผลและไม่มีข้อผิดพลาด

คทาหัวเราะอีกครั้งและพูดด้วยเสียงที่น่าสยดสยอง "ทาสต่ำต้อยของข้า ความสามารถในเชิงตรรกะของเจ้าไม่เลวเลยจริงๆ ด้วยเหตุผลนี้ ข้าเกือบจะให้คะแนนเต็มแก่เจ้า แต่ก็แค่เกือบเท่านั้น ถ้าคะแนนเต็มคือ 100 คะแนน สิ่งที่คุณพูดมากก็เกินกว่าที่จะให้ 99 คะแนน แต่น่าเสียดายที่เจ้าขาดไปหนึ่งคะแนน และเป็นคะแนนที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง ข้าแน่ใจว่าเข้าต้องเคยได้ยินชื่อของนักประดิษฐ์ที่ชื่อเอดิสัน เขาบอกว่าแรงบันดาลใจคือหนึ่งเปอร์เซ็นต์และอีกเก้าสิบเก้าคือหยาดเหงื่อ แต่แรงบันดาลใจหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่ว่ากลับสำคัญซะยิ่งกว่าหยาดเหงื่อทั้งเก้าสิบเก้า ในสถานการณ์ที่เจ้าเผชิญอยู่ตอนนี้นี่เป็นคำแนะนำ ตรรกะทั้งหมดของเขาและเหตุผลที่แน่นอน เจ้าไม่สามารถแม้แต่จะขัดขืนได้สักเล็กน้อย"

สือเหล่ยจ้องไปที่คทาที่กำลังหมุนอยู่ช้าๆบนหน้าจอ

"เกี่ยวกับกฎแห่งทาสหมายเลขศูนย์ คือผู้ฝ่าฝืนกฏจะได้รับการลงทัณฑ์ตามมา หมายเลขหนึ่งคือทาสจะได้รับเงินจากเจ้านาย อย่างไรก็ตามหมายเลขสองคือทาสต้องใช้เงินทั้งหมดที่เขาได้รับ ในเวลานั้น ข้าไม่ได้บอกเจ้าเกี่ยวกับกฎหมายเลขสาม และข้าไม่ได้อธิบายอะไรมากเกี่ยวกับกฏสองข้อที่ผ่านมา แต่ในเวลานี้ข้าสามารถทำได้แล้ว "

“พูดมันออกมา!” ดวงตาของสือเหล่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงและเขาได้ไม่แสร้งทำเป็นเคารพต่อคทาอีกต่อไป ไม่เลย

"เกี่ยวกับกฎสองข้อก่อนหน้านี้มันค่อนข้างง่าย เมื่อข้าบอกว่าทุกๆสัปดาห์ มันจะนับเฉพาะเวลาที่เป็นหน่วย และหน่วยเวลานี้จะถูกกำหนดขึ้นใหม่ตามการเปลี่ยนแปลงในระดับของเจ้า และด้วยเหตุนี้เป็นธรรมดาที่จำนวนเงินที่ได้รับจะมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่อง และกฎหมายเลขสามคือ หลังจากที่ทาสได้เสร็จสิ้นการฝึกฝนของมือใหม่แล้ว เขาจะกลายเป็นทาสของธนาคารพัฒนาทาสอย่างเป็นทางการ "

สือเหล่ยพูดออกมาอย่างเศร้าโศก "ถึงแม้ท่านจะซ่อนกฏข้อที่สามจากฉัน แต่ฉันก็ได้พูดไปแล้วว่าฉันไม่ต้องการจะกลายเป็นทาสของใครและท่านไม่ได้อธิบายประเด็นนี้!"