ตอนที่ 43 ความเข้าใจที่น่าเหลือเชื่อ

หวืด!

แสงดาบส่องประกายด้วยความเร็วดุจปลาที่ว่ายอยู่ในมหาสมุทร

มันเป็นเวลาดึกแล้วเมื่อเจียงวู่เฉิงหยุดฝึก

"หนุ่มน้อย ข้าคิดว่าข้าเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมหอคอยขนนกโลหิตถึงไล่ล่าเจ้าอย่างบ้าคลั่ง" ซื่อหม่าปู้กล่าวกับเขาด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน "พูดตามความจริงข้าต้องยอมรับว่าเจ้านั้นอัจฉริยะอย่างมาก เจ้าได้เข้าถึงแก่นแท้แก่งลม ถึงแม้ว่าเจ้าจะเพิ่งเรียนรู้เกี่ยวกับแก่นแท้แห่งสวรรค์และโลกเมื่อวานนี้ พรสวรรค์ของเจ้าเหนือกว่าอัจฉริยะที่ข้าเคยพูดถึงก่อนหน้านี้เสียอีก ถ้าข้าเข้าใจไม่ผิดแม้ว่าพรสวรรค์โดยธรรมชาติของเจ้าจะดี แต่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการตื่นขึ้นของจิตวิญญาณดาบ"

"จิตวิญญาณดาบ?"เจียงวู่เฉิงรู้สึกสั่นสะเทือนในจิตใจและพยักหน้าอย่าเงียบๆ

แน่นอนเมื่อเขาฝึกหลักการดาบ มันเหมือนมีบางอย่างที่อยู่ในตัวของเขาช่วยให้เขาเข้าใจถึงแก่นแท้แห่งสวรรค์และโลก ถึงแม้ว่าจะยากสำหรับคนอื่น แต่เขาก็สามารถเข้าใจมันได้อย่างง่ายดาย

เพราะว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในตัวเขา ช่วยให้เขาเข้าใจแก่นแท้แห่งสวรรค์และโลก

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือจิตวิญญาณแห่งดาบ

จิตวิญญาณดาบ สิ่งที่ทำให้หอคอยขนนกโลหิตไล่ล่าเขาอย่างโหดร้าย แน่นอนว่ามันต้องไม่ธรรมดา

เป็นเพราะจิตวิญญาณดาบ เขาถึงได้เข้าใจแก่นแห่งสวรรค์และโลกได้อย่างรวดเร็ว

"อย่างไรก็ตามข้าได้เข้าใจแก่นแท้แห่งลมแล้ว ฝีมือดาบของข้าควรแข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่าหรือแม้กระทั่งสิบเท่า"เจียงวู่เฉิงคิดด้วยความดีใจ

มีเพียงแค่แก่นแท้แห่งลมเท่านั้นที่สามารถทำให้ดาบของเขาเร็วขึ้นหลายเท่าเมื่อรวมมันเข้ากับดาบของเขา

การเพิ่มความเร็วดังกล่าวยังช่วยเพิ่มความคมของดาบให้เขาด้วย ซึ่งมีส่วนช่วยในการเจาะทะลุ

ทำให้ระดับการใช้ดาบของเขาเพิ่มขึ้น

"ให้ข้าได้ลองใช้มันกับสัตว์ลมปราณก่อน!"เจียงวู่เฉิงคิดอย่างเงียบๆ

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ต่อสู้หมีเหล็ก

พลังของมันนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก พลังของมันอันตรายที่สุดในสัตว์ที่อยู่ในจุดสูงสุดของอาณาทะเลลมปราณ

หากเขาได้พบกับหมีเหล็กก่อนหน้าที่จะสามารถเข้าใจแก่นแท้แห่งลมได้ เจียงวู่เฉิงคงไม่มีทางเลือกนอกจากหนีไปอย่างไร้ทางต่อสู้ อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาไม่ได้แสดงร่องรอยแห่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

"ฆ่า!"

หลังจากคำรามเสียงต่ำ สายตาของเขาจ้องไปที่มัน ดาบของเขาโบกสะบัด แสงดาบพุ่งออกไปในอากาศเป็นระยะทางกว่าหลายเมตรก่อนที่จะปะทะเข้ากับร่างใหญ่ของหมีเหล็ก

แสงจากดาบนั้นหายวับไปอย่างรวดเร็ว หมีเหล็กไม่ได้รู้สึกตัวแม้แต่น้อยว่าได้รับบาดเจ็บในตอนแรก ทันใดนั้นเลือดสดๆก็ไหลออกมาจากบาดแผลที่เกิดขึ้นจากดาบบนร่างกายของมัน

แม้ว่าบาดแผลจากดาบนั้นจะเหมือนจะไม่สร้างความเสียหายให้แก่ร่างกายของมันได้ แต่มันก็โกรธแค้นอย่างมาก

"โฮก!"

เสียงคำรามที่ถูกส่งออกมาจากปากของหมีเหล็กดังก้องไปทั่วบริเวณ เท้าสองข้างอันใหญ่ยักษ์ของมันก้าวไปบนพื้นดิน มุ่งสู่เจียงวู่เฉิง ทุกการก้าวเท้าของมันทำให้เกิดการสั่นสะเทือน

"ลงนรกไปซะ เจ้ามนุษย์!"

ดวงตาสีทองของหมีเหล็กเต็มไปด้วยเจตนาที่จะฆ่าเจียงวู่เฉิง

"ฮ่าฮ่า เข้ามา"เจียงวู่เฉิงหัวเราะพร้อมกับขยับดาบเตรียมรับมือ

หลังจากผ่านไปชั่วครู่หนึ่งแสงดาบอันเย็นเยือกก็ผ่านการป้องกันและพุ่งเข้าสู่ลำคอของมัน

"หมีเหล็กนั้นมีพละกำลังและการป้องกันที่น่าหวาดกลัวอย่างมาก แต่ความเร็วของพวกมันนั้นช้าอย่างมาก ตอนนี้ข้าสามารถเข้าใจถึงแก่นแท้แห่งลม ข้าสามารถจัดการกับมันได้อย่างง่ายดาย มันไม่มีทางต่อต้านข้าได้เลย เพราะข้อได้เปรียบที่แท้จริงของข้าคือความเร็ว”

หมีเหล็กเป็นสัตว์ลมปราณที่อันตรายที่สุดในขั้นอาณาทะเลลมปราณขั้นสูงสุด แต่ตอนนี้มันกลับถูกเจียงวู่เฉิงฆ่าอย่างง่ายดาย

"ต่อไป..."

ต่อจากนั้น การทดสอบพลังของดาบก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เขาต่อสู้กับสัตว์ร้ายตัวหนึ่งหลังจากนั้นก็สู้กับอีกตัวหนึ่ง

สิงโตปีกม่วง,จิ้งจอกปีศาจ,หมาป่า,อสรพิษเก้าพิษและอย่างอื่นอีกมากมาย

สัตว์ลมปราณที่น่าสะพรึงกลัวที่อยู่ในขั้นอาณาทะเลลมปราณขั้นสูงสุด ได้กลายเป็นศัตรูกับเจียงวู่เฉิง และสุดท้ายก็ถูกเขาสังหาร

เวลาผ่านไป เป็นเวลาหนึ่งเดือนนับตั้งแต่เจียงวู่เฉิงเข้าสู่ป่าแห่งความมืด

ป่าแห่งความมืดนั้นมีพื้นที่กว้างใหญ่อย่างมาก พื้นที่ของมันทอดยาวไปถึงสองแคว้น แม้ว่าเจียงวู่เฉิงจะใช้เวลาเดือนทางกว่าหนึ่งเดือนแล้วก็ยังใช้ระยะเวลาอีกนานกว่าจะถึงแคว้นเทียนหนาน

ในป่าแห่งความมืด ซื่อหม่าปู้จ้องมองเจียงวู่เฉิงที่กำลังตั้งใจฝึกดาบอย่างหนักหน่วงต่อหน้าเขา

ในสายตาของเขา เขาสามารถรับรู้ได้ว่าการเคลื่อนไหวอันหนักหน่วงของเจียงวู่เฉิงนั้นมีความสัมพันธ์กับโลก

"แก่นแท้แห่งปฐพี!"

"เขาเพิ่งจะเข้าใจแก่นแท้แห่งสายลมได้ ด้วยการใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งเดือน หลังจากนั้นดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจแก่นแท้แห่งปฐพีได้อีก!"

"เหลือเชื่อ มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ!"

มันทำให้ซื่อหม่าปู้ตกใจอย่างมาก

มันเหลือเชื่อจริงๆที่เขาจะเข้าใจแก่นแท้แห่งดาบทั้งสองรูปแบบภายในระยะเวลาแค่หนึ่งเดือน อย่างไรก็ตามสิ่งที่เกิดขึ้นยิ่งทำให้ซื่อหม่าปู้สงสัยเกี่ยวกับจิตวิญญาณดาบขึ้นไปอีก "อะไรคือจิตวิญญาณดาบ? มันคือสิ่งใดกันถึงสร้างสัตว์ประหลาดพันธ์นี้ขึ้นมาได้?"

ก่อนหน้าที่เจียงวู่เฉิงจะฝึกดาบของเขาเสร็จไม่นาน

ปฐพี อบอุ่นและหนักแน่น!"

"แก่นแท้แห่งปฐพีเป็นเช่นนี้!"

เจียงวู่เฉิงยิ้มอย่างดีใจ ตัวเขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะสามารถเข้าใจแก่นแท้แห่งดาบได้เร็วถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้เขาได้เข้าใจแก่นแท้แห่งลมในเวลาเพียงแค่หนึ่งเดือน ต่อมาเขาสามารถเข้าใจแก่นแท้แห่งปฐพีได้อีก นี่ต้องเป็นผลที่มาจากจิตวิญญาณดาบแน่ๆ

เขาได้ก้าวหน้าครั้งใหญ่ในการเป็นนักดาบภายในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

อย่างแรกการฝึกฝนของเขาได้มาถึงขั้น9ของเส้นทางเซียน หลังจากนั้นหนึ่งเดือนเป็นรางวัลสำหรับที่เขาได้ต่อสู้ผ่านความเป็นตายและการฝึกฝนทั้งวันทั้งคืน ความสามารถในปัจจุบันของเขาสามารถเปรียบเทียบได้กับตอนที่เขาใช้วิชาลับผลาญวิญญาณในการต่อสู้กับเย่โม่

จุดสูงสุดของของขั้น9ของวิถีลมปราณเทียบได้กับจุดสูงสุดอาณาทะเลมปราณ

อย่างที่สองความแข็งแกร่งในการใช้ดาบของเขามีความก้าวหน้ามากขึ้นจากประสบการณ์การต่อสู้ ตอนนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขามีประสบการณ์ในการต่อสู้อย่างมาก

สำหรับแก่นแท้แห่งดาบนั้นเขาได้เรียนรู้วิธีการใช้แก่นแท้แห่งลมมากขึ้น ดาบของเขาสามารถพลิกแพลงได้ และที่สำคัญเขายังสามารถเข้าใจแก่นแท้แห่งปฐพีได้อีกด้วย

ต้องยอมรับว่าเขาได้เข้าใจถึงแก่นแท้แห่งดาบทั้งสองรูปที่แตกต่างกันในระยะเวลาอันสั้น

ด้วยความพลิกแพลงและความรวดเร็วของแก่นแท้แห่งลม ทำให้วิชาดาบของเขามีพลังทะลุทะลวงที่มากขึ้น อีกทั้งด้วยแก่นแท้แห่งปฐพีทำให้วิชาดาบของเขาไร้ขอบเขตและยิ่งใหญ่อย่างมาก

หากใช้แก่นแท้แห่งดาบทั้งอย่างนี้ให้เชี่ยวชาญได้ จะทำให้วิชาดาบของเขาน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก

"หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนการฝึกฝนและการต่อสู้ข้าได้ฆ่าสัตว์ร้ายไปมากมาย ต่อให้เป็นสัตว์ร้ายที่อยู่ในจุดสูงสุดของอาณาทะเลลมปราณก็ไม่สามารถคุกคามข้าได้ ดังนั้น..."

ความเย็นชาปรากฏภายในดวงตาของเขา จากนั้นเจียงวู่เฉิงก็ตัดสินใจ

ปล.ใครที่อ่านตอนที่42ไปเมื่อวาน ย้อนกลับไปอ่านอีกที่นึงนะครับ พอดีผิดพลาดนิดหน่อย