ตอนที่ 33 สับสนอลเวง

ฟุ่บ!

แสงเงาโลหิตพุ่งออกมาพร้อมกับเจตนาฆ่าฟันที่เริ่มปรากฏขึ้น

"เพลงดาบปลิดวิญญาณ!" ไป่ฉงลุกขึ้นยืน เขาตะลึงงันพร้อมกล่าวว่า "กระบวนท่าที่2ของเพลงดาบไร้ลักษณ์ เพลงดาบปลิดวิญญาณเขาคิดจะใช้มันยังงั้นหรือ?"

"เพลงดาบปลิดวิญญาณ?"สุ่ยหานซินรู้สึกประหลาดใจเมื่อรู้ถึงชื่อเสียงของเพลงดาบนี้

"สุ่ยหานซินรีบช่วยศิษย์ของท่านเร็วเข้า"ไป่ฉงกล่าว

สุ่ยหานซินจ้องมองไปที่เงาดาบทั้งสองเงาที่กำลังจะปะทะกัน และถอนหายใจอย่างหงุดหงิด นางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

เคร้ง!

เมื่อเงาดาบปะทะกันผู้คนต่างก็เห็นผลลัพธ์อย่างชัดเจน

"อะไรกัน?"

เย่โม่เบิกตากว้าง เขาพบว่าการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของเขานั้นได้พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบ จากนั้นเงาดาบสีโลหิตทั้งหมดก็พุ่งตรงมาที่เขา

นาทีแห่งความตายอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเข้าปกคลุมทันที

ทันใดนั้นร่างของสุ่ยหานซินก็พุ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาในเสี้ยววินาทีสุดท้าย และพลังของดาบที่น่ากลัวก็สลายไปด้วยมือเพียงแค่ข้างเดียวของนาง มีแต่ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วลานประลอง

เย่โม่กัดฟันของเขาพลันจ้องมองไปที่เจียงวู่เฉิง ในใจของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เขายอมรับความพ่ายแพ้อย่างไม่เต็มใจ ท้ายที่สุดเขาก็รู้อย่างชัดเจนว่าถ้าอาจารย์ของเขาไม่เข้ามาช่วย เพลงดาบที่น่ากลัวนี้จะทำให้ร่างกายของเขาขาดออกจากกันได้อย่างง่ายดาย

เจียงวู่จ้องมองไปที่เย่โม่ เขาได้รับความทุกข์ทรมานอย่างมากจากการใช้วิชาลับผลาญวิญญาณ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดุร้าย วิชานี้น่ากลัวกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้มาก เขามาถึงขีดจำกัดสูงสุดในระยะเวลาอันสั้น

วืบบ..พลังที่ได้รับมาจากวิชาลับผลาญวิญญาณและออร่าที่อยู่รอบๆตัวเขาค่อยๆจางหายไปอย่างรวดเร็ว เจียงวู่เฉิงนั้นอ่อนแอและร่างกายของเขาก็สั่นเทาอย่างมาก

ในทางตรงกันข้าม ความมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ผลักดันให้เขายังยืนหยัดอยู่ได้ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา เขากำดาบในมือแน่นและพุ่งเข้าไปทางสุ่ยหานซิน

"ไม่พอใจ? งั้นมาสู้กัน!"

แก่นแท้ของดาบก็ปะทุขึ้นในทันที

มันเป็นเวลาที่สร้างความประทับใจให้กับผู้ชมทั้งหมดในลานประลอง พวกเขาต่างก็เห็นว่าเจียงวู่เฉิงนั้นอ่อนแรงเป็นอย่างมาก แต่ความต้องการในการต่อสู้และแก่นแท้แห่งดาบรอบตัวเขาไม่เคยจางหายไป

ท่าทางของสุ่ยหานซินนั้นเย็นชาเป็นอย่างมาก

สู้?

มันจะเป็นไปได้ยังไง?

ทุกอย่างเริ่มจากความขัดแย้งระหว่างเจียงวู่เฉิงกับเจียงเมิ่งเอ๋อ เย่โม่จึงยื่นมือเข้ามาช่วยเจียงเมิ่งเอ๋อที่พ่ายแพ้ไป ถ้าเกิดมีครั้งที่สองอีกมันคงจะไม่เพียงแย่มากเกินไป แต่ไร้ยางอายอย่างมาก

ในฐานะหนึ่งในผู้อาวุโสแห่งนิกายดาบเทียนหยวน และผู้เชี่ยวชาญที่อยู่จุดสูงสุดของอาณาแก่นทองคำ สุ่ยหานซินต้องรักษาหน้าตาของนางเอาไว้

"เมิ่งเอ๋อ"สุ่ยหานซินมองไปที่เจียงเมิ่งเอ๋อที่หน้าเต็มไปด้วยความซีดขาว "เจ้าไม่มีทางเลือก เจ้าต้องไปฝึกฝนกับข้าที่นิกายดาบเทียนหยวนและห้ามออกไปไหนเป็นเวลา3ปี ข้าจะสอนทุกอย่างที่มีให้กับเจ้า"

ทันใดนั้นใบหน้าของเจียงเมิ่งเอ๋อก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่จากนั้นนางก็แสดงความเคารพที่มีต่ออาจารย์นาง "ทราบแล้วอาจารย์"

"เจียงวู่เฉิง"สุ่ยหานซินจ้องมองมาที่เขาอย่างเย็นชา "วันนี้เจ้าชนะ ซึ่งมันแสดงให้เห็นถึงความผิดพลาดในการสั่งสอนลูกศิษย์ของข้า ไม่ใช่เพราะความขาดแคลนในด้านศิษย์ที่มีความสามารถในนิกายดาบเทียนหยวน อีกสามปีต่อไปจะเป็นการพบกันระหว่างเจ้าและเมิ่งเอ๋ออีกครั้ง"

"การประลองในอีกสามปี?"รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าขณะที่มองไปที่เจียงเมิ่งเอ๋อ

เจียงวู่เฉิงรู้ตัวเขาดีว่าเจียงเมิ่งเอ๋อได้พ่ายแพ้ต่อเขาไปแล้ว ต่อไปนี้นางจะไม่มีวันที่จะชนะเขาได้อีก เพราะเขาฝึกฝนเคล็ดบัญญัติสวรรค์

เขาหันกลับไปช้าๆราวกับว่าเจียงเมิ่งเอ๋อไม่มีตัวตน และเขาก็เดินลงไปอย่างช้าๆ

"ได้ทุกเวลา!"

คำพูดที่เยือกเย็นของเจียงวู่เฉิงดังก้องไปทั่วลานประลอง ทุกคนจดจ่ออยู่กับเจียงวู่เฉิงที่เดินลงเวทีราวกับแต่ละก้าวนั้นยากมาก ทุกคนสามารถเห็นได้ว่าแก่นแท้ดาบของเขานั้นค่อยๆเติบโตขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพ

ทุกวันนี้จากมุมมองของทุกคนเจียงวู่เฉิงนั้นมีนิสัยแปลกประหลาด

ไม่มีใครสามารถรู้ว่ามันคืออะไร

ขณะที่ร่างของเจียงวู่เฉิงค่อยๆจางหายไปจากสายตาของพวกเขา ไม่มีคำพูดใดๆมีแต่ความเงียบ

บนชั้นสูงสุดของหอดาบ

ผู้อาวุโสทั้งสี่ที่ดูชราเป็นอย่างมาก คนที่มีผมสีเทาสวมเสื้อคลุมยาวเป็นผู้นำ

สี่ผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่แห่งหอดาบ

ผู้นำของเหล่าผู้อาวุโสคืออาวุโสฮง

วันนี้เป็นวันสำคัญของหอดาบ ซึ่งเจียงวู่เฉิงก็ไม่ทำให้ผู้อาวุโสทั้ง4คนผิดหวัง แม้แต่ความรวดเร็วของการบ่มเพาะก็ราวกับปาฏิหารย์ เขาเอาชนะเจียงเมิ่งเอ่อด้วยการบ่มเพาะเพียงแค่2เดือน ความสำเร็จที่เกิดขึ้นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนมันเป็นสิ่งที่น่าตกใจอย่างมากในหอดาบ แต่อย่างไรก็ตามผู้อาวุโสทั้ง4คนกับหดหู่มากกว่าเดิม

ความวิตกกังวลที่มีมากกว่าความสุขฉายอยู่บนใบหน้าที่เหี้ยวแห้งของพวกเขา

"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าคิดว่าท่านคงเห็น? "หนึ่งในผู้อาวุโสกล่าวเสียงต่ำ

"อืม.." ผู้อาวุโสฮงพยักหน้าพลางมองไปที่แผ่นหลังของเจียงวู่เฉิง เขาไม่อาจละสายตาออกจากเจียงวู่เฉิงได้

"แม้ร่างกายและจิตใจจะอ่อนล้า แต่เขายังคงยืนหยัดอยู่ในสถานะการณ์ที่ตึงเครียดขณะเดียวกันแก่นแท้แห่งดาบของเขาก็ยังไม่เคยจางหายไป

"การตื่นขึ้นของจิตวิญญาณแห่งดาบนั้นเหมือนกันของท่านผู้นำแน่นอน"

เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องการตื่นขึ้นของจิตวิญญาณดาบพวกเขาก็กลายเป็นเลื่อมใส

ผู้อาวุโสฮงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่และสงสัยว่าวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจะเปลี่ยนเป็นมืดมนได้อย่างไร ผู้อาวุโสฮงยกมือขึ้นบังท้องฟ้าและพูดอย่างช้าๆ

"โฮ่...ทุกสิ่งกำลังจะเปลี่ยนไป.."