บทที่ 66 บำเพ็ญเพียรในต่างโลก (15) ฟรี

บทที่ 66 บำเพ็ญเพียรในต่างโลก (15)

เช้าวันรุ่งขึ้นฉู่หนิงก็ได้พาลูกศิษย์ของสำนักเมฆหมอกจำนวนหนึ่งบุกไปที่ห้องของเยว่ชิงชิว  หมายว่าจะจับเยว่ชิงชิวให้ได้คาหนังเขา  โดยที่นางไม่ได้คาดคิดว่าคนที่เปิดประตูออกมาจะเป็นพี่ชายของนางเอง

"พี่ใหญ่…ท่าน…"  ฉู่หนิงชี้เข้าไปภายในห้อง  ก่อนจะชี้กลับมาที่ฉู่เย่  "ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่!?"

'นี่มันเกิดอะไรขึ้น  ทำไมพี่ใหญ่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?  แล้วผู้ชายที่ข้านัดแนะเอาไว้ล่ะไปไหน?  ไม่ใช่ว่าพี่ใหญ่…..'  ความตื่นตระหนกเริ่มเกาะกุมหัวใจของฉู่หนิง  นางรีบเข้าไปจับมือของฉู่เย่  แล้วถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนใจว่า “พี่ใหญ่  ท่านบอกข้าสิ  ว่าท่านเพิ่งจะมาที่นี่เมื่อเช้านี้เองใช่ไหม?”

หูของฉู่เย่เริ่มแดงเห่อ  เมื่อเขานึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา  มันเป็นสัมผัสที่ลึกซึ้งมากเสียจนไม่อาจที่จะลืมเลือนได้  และมันยิ่งรู้สึกพิเศษมากเข้าไปอีก  เมื่อมันเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่เขาแอบชอบมาโดยตลอด

ศิษย์คนอื่นๆที่ตามฉู่หนิงมาต่างก็คาดเดาเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ไม่ยาก 'เนื่องจากพวกเขาเองก็พอจะรู้กันดีอยู่แล้วว่า  ฉู่เย่นั้นแอบชอบเยว่ชิงชิวมานานแค่ไหนแล้ว  แต่ที่พวกเขาแปลกใจก็คือตลอดเวลาที่ผ่าน  นางก็ดูไม่ได้สนใจอะไรเขาเป็นพิเศษนะ  แล้วไหงตอนนี้พวกเขาถึงได้มานอนด้วยกันได้ล่ะ?’

"หนิงเออร์  เจ้ามาทำอะไรเช้าขนาดนี้?"  ฉู่เย่ถามพลางพยายามทำใจให้สงบ  และเมื่อเห็นท่าทีของพี่ชาย  ฉู่หนิงก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าคนที่อยู่กับเยว่ชิงชิวเมื่อคืนนี้ต้องเป็นเขาแน่  ดวงตาของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงซ่านด้วยความโกรธ  นางกัดริมฝีปากของตัวเองจนห้อเลือด  ก่อนที่จะผลักฉู่เย่ออกไป  แล้วนางก็รีบพุ่งตัวเข้าไปภายในห้องอย่างรวดเร็ว

"เย่วชิงชิว  นังผู้หญิงไร้ยางอาย!  เจ้ากล้าดียังไงมาล่อลวงพี่ชายข้า!"  ฉู่หนิงพุ่งเข้าไปพร้อมกับตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล  "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าสำนักแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นหรอ  เจ้าคงจะภาคภูมิใจมากเลยสินะ  หน้าด้าน!  ใครเขาก็รู้กันทั้งนั้นแหล่ะว่าวิธีที่เจ้าใช้ให้ได้ตำแหน่งนี้มามันเป็นยังไง!"

เย่วชิงชิวสวมเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว  และในขณะที่ฉู่หนิงพุ่งเข้ามา  ใบหน้าของนางก็เริ่มมืดครึ้ม “ออกไป!”

"เยว่ชิงชิว  นังผู้หญิงแพศยา  ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตายเดี๋ยวนี้ล่ะ!"  ฉู่หนิงดึงดาบออกมา  พร้อมกับคำรามลั่นราวกับว่าตัวเองเป็นพญาราชสีห์  ที่กำลังจะขย้ำแล้วก็ฉีกเหยื่อออกเป็นชิ้นๆ

ความโหดเหี้ยมอำมหิตเริ่มปรากฏขึ้นในดวงตาของเย่วชิงชิว  ในขณะที่ฉู่หนิงกำลังพุ่งเข้ามานางก็ประทับฝ่ามือลงไปที่ตรงกลางลำตัวของฉู่หนิงอย่างรวดเร็ว  และด้วยแรงอันมหาศาลเลยทำให้ร่างของนาง  ถึงกลับลอยละลิ่วปลิวไปกระแทกเข้ากับกำแพงห้องอย่างจัง

“ออกไป  ออกไปให้หมด!”  เยว่ชิงชิวกวาดสายตามองศิษย์คนอื่นที่ตามฉู่หนิงมาด้วยความเย็นชา  และเมื่อพวกเขาเห็นอย่างนั้นก็ถึงกลับกลัวจนหัวหด  รีบพากันออกมาจากห้องแล้วก็ปิดประตูอย่างรวดเร็ว

"นางปีศาจซานฉู่!"  คนที่ออกมาจากห้องเป็นคนแรกถึงกลับตะโกนออกมาอย่างไม่รู้ตัว  เมื่อเขาเห็นว่าคนที่กำลังยืนอยู่ตรงบันไดคือใคร

"พวกท่านมาทำอะไรกันแต่เช้าหรือ?"  ฉีเซิงเอ่ยถาม  พลางทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย!”  ศิษย์คนหนึ่งของสำนักเมฆหมอกตะคอกขึ้น

“ก็เปล่า  ข้าก็แค่อยากรู้น่ะ”  ฉีเซิงยิ้มบางๆ  แต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงไปด้วยความชั่วร้าย  "หรือว่าเจ้าสำนักของพวกเจ้าถูกใครบางคน…งั้นหรือ?"

"เจ้า -"‘  ผู้หญิงคนนี้ช่างหน้าไม่อายเสียจริง!  แล้วถ้าคนเขาจะมีอะไรกันจริงๆ  มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับนางนะ!’