c.32
c.32
บนอัฒจันทร์ พลเรือเอกคิซารุและพลเรือตรีทรานมองไปยังสนามทดสอบด้วยสายตาเหลือเชื่อ... เบื้องหน้าฮาคิสังเกตของทั้งสอง พวกเขาต่างรู้ได้ทันทีว่าโรเวนเพิ่งทำอะไรลงไป
เขาหนีได้งั้นเหรอ?!
ทหารใหม่คนหนึ่ง... หลบการลอบโจมตีของพลเรือตรีชูโซได้?!
นี่มัน... ยังเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่า?!
ผ่านไปครู่หนึ่ง คิซารุก็หันไปถามด้วยสีหน้าช็อกจนเก็บไม่อยู่:
“นี่นาย... นายไม่ได้บอกอะไรเขาล่วงหน้าเกี่ยวกับสนามทดสอบใช่มั้ย?”
“ชั้นขอสาบานด้วยเกียรติในฐานะนายทหารว่าไม่ได้!”
ทรานยกมือขวาขึ้น พร้อมสีหน้าจริงจังแน่วแน่
เมื่อครู่ โรเวนเหยียบพื้นสนามอย่างแรงจนระเบิด ก่อนจะหลบหมัดที่ถูกเคลือบด้วย ฮาคิเกราะ ไปได้เพียง “เส้นยาแดงผ่าแปด” เท่านั้น!
ก่อนหน้านี้ คิซารุคิดว่าโรเวนคงจะใช้ “ร่างสายฟ้า” ตามสัญชาตญาณแบบผู้ใช้โลเกียทั่วไป แล้วโดนชูโซต่อยจมดิน หรืออย่างมากก็คงพยายามหลบด้วยความเร็วในระดับใกล้เคียง “ผลแสง” ของตน แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าไม่สามารถฉีกระยะให้ห่างได้พอ ชูโซก็ยังมี “วิธีอื่น” จัดการอยู่ดี
ต่อให้เร็วแค่ไหน ถ้าตอบสนองไม่ได้ ก็แค่หนีได้ครั้งเดียวเท่านั้น และการต่อสู้ก็จะจบลงอย่างไร้ค่า
แต่สิ่งที่คิซารุคาดการณ์ไว้… ไม่เกิดขึ้นเลย!
ราวกับว่าโรเวนรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่า “พื้นทรายเบื้องล่าง” เป็นเพียงฉากบังตาเท่านั้น เขาจึงตัดสินใจเหยียบมันลงอย่างรุนแรงแล้ว “มุด” หายลงไปใต้ดินทันที!
ใช่แล้ว!
อย่างที่โรเวนสันนิษฐานไว้… พื้นใต้ดินของสนามทดสอบนี้ คือ เครือข่ายอุโมงค์เหล็กกล้าทั้งหมด!
ชูโซแฝงตัวอยู่ใต้พื้นดิน ใช้เสียงฝีเท้าเพื่อตรวจจับตำแหน่งเป้าหมาย แล้วเลือกช่องทางโจมตีตามจังหวะ… เป็นเล่ห์กลที่ “ไม่เคยพลาด” ในอดีต!
เหล่าอัจฉริยะนับไม่ถ้วนเคยตกอยู่ในฝันร้ายเพราะกลยุทธ์นี้!
ความหยิ่งทะนงและความมั่นใจที่เคยมี... มลายหายไปในพริบตาตั้งแต่ยังไม่ทันตั้งตัว!
คำสาบานของทรานนั้น... หากกล่าวโดยใช้ “ยศทหาร” เป็นหลักประกัน ก็ถือเป็นคำสัตย์อันศักดิ์สิทธิ์!
คิซารุจึงค่อย ๆ สูดลมหายใจลึก ก่อนปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ตามแบบฉบับของตนว่า:
“ผู้ใช้พลังผลโกโระ โกโระ... นี่มันพลังของผลปีศาจน่ะหรือ… หรือว่าตัวผู้ใช้เอง… คือปีศาจกันแน่?”
...
ด้านล่าง ณ ใจกลางสนาม…
จะโทษชูโซที่โจมตีพลาดก็ไม่ได้
เช่นเดียวกับคิซารุ เขารู้ดีว่าโรเวนเป็นผู้ใช้ “ผลโกโระ โกโระ” พลังสายฟ้าที่มีความเร็วมหาศาล หากเขาไม่ใช้ “โซล” หมัดของเขาคงไม่มีทางสัมผัสโดนตัวอีกฝ่ายได้เลย… เว้นเสียแต่ว่าโรเวนจะโง่พอที่จะยืนรับหมัดโดยไม่หลบ
ดังนั้นชูโซจึงเตรียมพร้อมจะ “เปลี่ยนจังหวะการเคลื่อนไหวของตน” ได้ตลอดเวลา คอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของโรเวนอย่างใกล้ชิด ขอแค่เป้าหมายยังหนีออกจากระยะโจมตีไม่ได้ภายในพริบตา เขามี “ร้อยวิธี” ในการล้มมันลงได้แน่นอน!
แต่สิ่งเดียวที่เขาไม่เคยนึกถึงเลยก็คือ...
ว่าโรเวนจะเลือก “หนีลงใต้ดิน” ผ่านอุโมงค์เหล็กกล้าแทน!
การเคลื่อนไหวแนวระนาบใต้พื้นสนามเช่นนี้ ทำให้ระยะและมุมโจมตีของชูโซคลาดเคลื่อนออกไปทั้งหมด!
เขาได้วางแผนหลากหลายเพื่อรับมือกับโรเวน หากอีกฝ่ายหลบหลีกการลอบจู่โจมในตอนต้นได้...
แต่แผนทั้งหมดนั้น ตอนนี้ใช้ไม่ได้เลยสักอย่าง!
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... ใบหน้าของชูโซที่โดยปกติไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ถึงกับแสดงแวว “ไม่พอใจ” ออกมาอย่างชัดเจน
เขาเอง... ก็เริ่มเชื่อว่าโรเวนนั้น รู้ข้อมูลสนามทดสอบล่วงหน้า!
ชายหนุ่มคนนั้นแกล้งแสดงท่าทีตกใจ… เพียงเพื่อหลอกลวงเขา!
และเมื่อคิดได้ดังนั้น... ความโกรธพลันปะทุขึ้นในดวงตาของชูโซทันที!