บทที่ 6 รัศมีพระเอกอันไร้เหตุผล

บทที่ 6 รัศมีพระเอกอันไร้เหตุผล

◉◉◉◉◉

ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เดินเข้ามาอย่างองอาจสง่างาม แม้จะถูกเหล่าบ่าวรับใช้ขัดขวางอยู่ก็ตาม

ถึงแม้เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่จะดูเรียบง่าย แต่รัศมีที่แผ่ออกมากลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่าชายผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างน่าประหลาด

ต้องบอกว่า สมแล้วที่เป็นพระเอก แค่ปรากฏตัวก็มีมาดเสียแล้ว

“ท่านผู้เฒ่า!”

เหล่าบ่าวรับใช้ที่ไม่สามารถขัดขวางได้ รีบหันไปมองเฟิงเจิ้งไห่ด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกลงโทษ

ถึงแม้ในใจจะไม่พอใจ แต่นี่คืองานเลี้ยงฉลองของหลานสาว เฟิงเจิ้งไห่จึงไม่แสดงออกมาตรงๆ

เขาเพียงแค่โบกมือ ส่งสัญญาณให้เหล่าบ่าวรับใช้ไม่ต้องขัดขวางอีกต่อไป แล้วขมวดคิ้วมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้า

“เจ้าเป็นใคร วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองของหลานสาวข้า หากเจ้าคิดจะมาหาเรื่อง ก็อย่าหาว่าข้าผู้เฒ่าไม่เกรงใจ!”

“ข้าน้อยหลงเทียน!”

【โอ้โห แค่ฟังชื่อก็รู้เลยว่าโคตรเท่!】

เฟิงเชียนฉินและโหยว่หยวี่ที่กำลังพิจารณาหลงเทียนอย่างสงสัย ต่างก็สะดุ้งตกใจกับเสียงในใจที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

จะเห็นได้ว่ารอบข้างเงียบสงัด ทุกคนดูเหมือนจะถูกรัศมีอันน่าเกรงขามของหลงเทียนข่มขวัญจนนิ่งอึ้ง

มีเพียงเย่หลิวอวิ๋นเท่านั้นที่ดูตื่นเต้นกระตือรือร้น ไม่รู้ว่าใครเห็นจะนึกว่าเขากำลังดูละครอยู่จริงๆ

สวรรค์เป็นพยาน เย่หลิวอวิ๋นไม่ได้ตั้งใจจะตื่นเต้นขนาดนี้

เนื้อเรื่องนิยายที่เคยอ่านในอดีต ตอนนี้มาเกิดขึ้นจริงตรงหน้า ความรู้สึกมันย่อมแตกต่างออกไป

【นี่แหละคือรัศมีพระเอก ของที่ไร้เหตุผลสิ้นดี ไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนร้ายให้กลายเป็นดี เรียกได้ว่าเป็นอมตะ!】

【แถมยังมีผลลดสติปัญญา บังคับให้คนรอบข้างเชื่อคำพูดของพระเอกอย่างสนิทใจ!】

รัศมีพระเอกในนิยายตลาดบางครั้งก็ไร้เหตุผลยิ่งกว่านี้อีก สรุปก็คือพระเอกจะเก่งกาจสารพัด ได้รับโอกาสพิเศษต่างๆ นานา

รัศมีพระเอก?

เฟิงเชียนฉินและโหยว่หยวี่ก็เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่ามีของแบบนี้อยู่ด้วย

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนที่หลงเทียนปรากฏตัวครั้งแรก พวกนางถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ช่างพิเศษ โดดเด่นราวกับหงส์ในฝูงกา ที่แท้ก็เป็นเพราะรัศมีพระเอกนี่เอง

โชคดีที่เสียงในใจของเย่หลิวอวิ๋น ราวกับมีมนต์วิเศษบางอย่าง ขับไล่ความรู้สึกนั้นออกไปโดยตรง

ในตอนนี้ เมื่อเฟิงเชียนฉินและโหยว่หยวี่มองไปที่หลงเทียน ก็รู้สึกเหมือนกำลังมองคนธรรมดาคนหนึ่ง อย่างมากก็แค่รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเท่

แล้วก็... น่าตบชะมัด!

“หลงเทียน?”

เห็นได้ชัดว่าถูกรัศมีพระเอกส่งผลกระทบ ไม่อย่างนั้น ในวันสำคัญเช่นนี้ ไม่ว่าใครจะบุกเข้ามา เฟิงเจิ้งไห่ย่อมต้องไล่อีกฝ่ายออกไปในทันที

ไม่ใช่มายืนครุ่นคิดถึงชื่อนี้อยู่ตรงนี้

“ข้าผู้เฒ่าไม่น่าจะรู้จักเจ้านะ เจ้าต้องการอะไร?”

หลงเทียนยิ้มมุมปาก ท่าทางหยิ่งผยองเสียดฟ้า

“ข้ามาที่นี่ แน่นอนว่าเพื่อแสดงความยินดีกับคุณหนูเฟิง และถือโอกาสมาทำตามสัญญาหมั้นหมายกับคุณหนูเฟิงด้วย!”

“สัญญาหมั้นหมาย?”

คำพูดนี้ทำเอาไม่ใช่แค่เฟิงเจิ้งไห่และเฟิงเชียนฉินเท่านั้น แม้แต่แขกเหรื่อที่มาร่วมงานก็ต่างพากันตกตะลึง

【รสชาตินี้เลย!】

เย่หลิวอวิ๋นใคร่ครวญถึงเนื้อเรื่องที่ตนเองรู้

【ฉากแรกที่พระเอกปรากฏตัว ก็คือเรื่องสัญญาหมั้นหมายกับเฟิงเชียนฉิน จากนั้นก็ถูกปฏิเสธ แล้วก็จากไปอย่างองอาจ!】

【ก็แหงล่ะ ต้องปูเรื่องให้พระเอกเจอเรื่องแย่ๆ ก่อน พอตอนหลังพระเอกเก่งขึ้นมา ความแตกต่างที่ชัดเจนนี้ถึงจะทำให้คนอ่านสะใจ!】

ฉากแรกก็ประมาณนี้แหละ

ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับตัวเอง ดูละครไปเงียบๆ ก็พอ!

“เป็นไปไม่ได้!”

ผู้ที่คัดค้านคนแรก ไม่ใช่คนของตระกูลเฟิง แต่กลับเป็นตัวร้ายอย่างจ้าวไค่

คนรอบข้างก็ไม่รู้สึกแปลกใจ คนทั้งนครเพลิงไพรต่างก็รู้ว่าจ้าวไค่ชอบเฟิงเชียนฉิน และกำลังตามจีบอยู่

การที่จู่ๆ เฟิงเชียนฉินก็มีคู่หมั้นโผล่มา จ้าวไค่จะนิ่งเฉยได้อย่างไร

“เจ้าเด็กบ้านนอกไม่รู้มาจากไหน กล้าดียังไงมาบอกว่าตัวเองมีสัญญาหมั้นหมายกับเชียนฉิน อยากตายรึไง?”

【โดนลดสติปัญญาไปแล้ว!】

เมื่อเห็นท่าทีของจ้าวไค่ เย่หลิวอวิ๋นก็ได้แต่ส่ายหัวเบาๆ

【ถึงแม้จ้าวไค่จะไม่นับว่าโดดเด่นอะไร แต่ก็ถูกเลี้ยงดูมาจากตระกูลใหญ่ จะแสดงท่าทีลนลานแบบนี้ได้อย่างไร!】

เสียงในใจนี้ ทำให้เฟิงเชียนฉินและโหยว่หยวี่พยักหน้าพร้อมกัน

ในฐานะลูกหลานตระกูลใหญ่เหมือนกัน ย่อมรู้จักกันดี จ้าวไค่ไม่ใช่คุณชายเสเพลอะไร นิสัยใจคอก็ถือว่าไม่เลว

ไม่มีทางที่จะแสดงท่าทีเกรี้ยวกราดแบบนี้เด็ดขาด ที่สำคัญคือ คนอื่นๆ รอบข้างกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

รัศมีพระเอกนี่มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ

...

“สัญญาหมั้นหมายจะจริงหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับคนนอกอย่างเจ้าด้วย? หรือว่าเจ้าเป็นคนของตระกูลเฟิง?”

หลงเทียนมองจ้าวไค่ด้วยสายตาหยอกล้อ

“เจ้า!”

คำพูดเช่นนี้ทำให้จ้าวไค่ยิ่งโกรธมากขึ้น ราวกับถูกแทงใจดำ

ตามจีบมาตั้งหลายปี ไม่เคยได้ผลอะไรเลย จู่ๆ ก็มีคู่หมั้นโผล่มา จ้าวไค่แทบจะเสียสติ

โชคดีที่ในขณะนั้นเฟิงเจิ้งไห่ก็พูดขึ้น

“พอได้แล้ว! หลานสาวข้าจะหมั้นหมายกับใคร ข้าผู้เฒ่าย่อมรู้ดี เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใครกันแน่?”

เฟิงเจิ้งไห่ไม่รู้เลยว่าหลานสาวของตนเคยมีสัญญาหมั้นหมายกับใคร

“ใช่แล้ว ถ้าเจ้ามีสัญญาหมั้นหมาย ก็เอาออกมาสิ!”

เมื่อได้ยินเฟิงเจิ้งไห่พูดเช่นนี้ จ้าวไค่ก็ราวกับมีที่พึ่ง ชี้หน้าหลงเทียนแล้วตะโกนลั่น

ฉากนี้ทำเอาเย่หลิวอวิ๋นรู้สึกจนปัญญา

คุณชายน้อยผู้ใสซื่อ ท่านทำแบบนี้ก็เท่ากับเป็นบันไดให้คนอื่นเหยียบขึ้นไปชัดๆ

“สัญญาหมั้นหมาย? ข้าย่อมมีอยู่แล้ว!”

เขายิ้มมุมปาก แล้วหยิบหนังสือสัญญาหมั้นหมายที่ดูเก่าแก่ฉบับหนึ่งออกมาจากตัว

“นี่มัน?”

ด้วยสายตาของเฟิงเจิ้งไห่ ย่อมมองเห็นเนื้อหาในหนังสือสัญญาหมั้นหมายในมือของหลงเทียนได้อย่างชัดเจน

ในทันใดนั้น เขาก็เบิกตากว้าง

“เป็นไปไม่ได้ ลูกชายข้าตายไปเมื่อสิบปีก่อนแล้ว!”

หนังสือสัญญาหมั้นหมายฉบับนี้ เป็นลายมือของลูกชายของเฟิงเจิ้งไห่ ซึ่งก็คือพ่อของเฟิงเชียนฉินนั่นเอง

ลายมือของลูกชายตัวเอง เฟิงเจิ้งไห่จะจำผิดได้อย่างไร

หลงเทียนยิ่งแสดงท่าทีภาคภูมิใจมากขึ้น

“เมื่อสิบกว่าปีก่อน เกิดอุบัติเหตุขึ้นครั้งหนึ่ง พ่อของข้าได้ช่วยชีวิตท่านลุงเฟิงไว้ ตอนนั้นท่านลุงเฟิงได้เขียนหนังสือสัญญาหมั้นหมายฉบับนี้ด้วยตัวเอง ยกลูกสาวของท่านให้แต่งงานกับข้า!”

“ท่านพ่อ!”

เฟิงเชียนฉินก็ไม่คิดว่าหนังสือสัญญาหมั้นหมายฉบับนี้จะเป็นลายมือของพ่อของนางเอง

เฟิงเจิ้งไห่มีสีหน้าครุ่นคิด

“เมื่อสิบกว่าปีก่อน ลูกชายข้าเคยได้รับบาดเจ็บจากเรื่องบางอย่างจริงๆ!”

ทั้งงานตกอยู่ในความโกลาหล คำพูดของท่านผู้เฒ่าเฟิงก็เท่ากับเป็นการยืนยันว่าหนังสือสัญญาหมั้นหมายในมือของหลงเทียน อาจจะเป็นของจริง

เฟิงเชียนฉินรู้สึกสับสนในใจ พ่อที่ไม่เคยเจอหน้ากันไม่กี่ครั้ง กลับหาคู่หมั้นให้ตนเองโดยที่นางไม่รู้ตัว

【ดูเหมือนว่าจะยืนยันไม่ได้จริงๆ ว่าหนังสือสัญญาหมั้นหมายฉบับนี้เป็นของจริงหรือของปลอม ในเนื้อเรื่องเดิมก็ไม่ได้บรรยายไว้ละเอียดมากนัก!】

เสียงในใจของเย่หลิวอวิ๋นดังขึ้น ทำให้ในใจของเฟิงเชียนฉินสงบลงในทันที

ดูเหมือนว่าจะมีเพียงเสียงนี้เท่านั้น ที่จะทำให้นางรู้สึกสบายใจได้

ดวงตาอันสดใสของนางเงยขึ้น มองผ่านฝูงชนไปยังเย่หลิวอวิ๋นที่กำลังทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

【จะจริงหรือปลอม ใครก็พิสูจน์ไม่ได้อยู่แล้ว เพราะพ่อบุญธรรมของเฟิงเชียนฉินตายไปตั้งนานแล้ว!】

【การเลียนแบบลายมืออะไรพวกนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร โดยเฉพาะในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแบบนี้】

【หนังสือสัญญาหมั้นหมายฉบับนี้ ดูเหมือนจะเป็นแค่เครื่องมือที่ผู้เขียนใช้เพื่อเปิดตัวพระเอกในฉากนี้เท่านั้น!】

...

[จบแล้ว] ◉◉◉◉◉