ตอนที่ 18 - ทุกครอบครัวล้วนมีปัญหา

ตอนที่ 18 - ทุกครอบครัวล้วนมีปัญหา

ไม่มีใครใส่ใจกับการแยกเขี้ยวของจางเหลียงเหลียง สือเหล่ยได้หาที่นั่งและวางหูฟังไว้อีกทาง

จางเหลียงเหลียงเห็นมัน เธอรีบพุ่งไปและพยายามจะยึดหูฟังคืนทันที แต่สือเหล่ยเอื้อมมือออกไปและหยุดเธอไว้

"ฉันไม่สนใจว่าเธอจะเป็นฮิปเตอร์หรือว่าอะไร เธอควรจะรู้ว่าฉันคือใคร เนื่องจากแม่ของเธอจ่ายเงินให้กับฉัน ฉันจึงมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามคำสัญญาของฉัน "

จางเหลียงเหลียงจ้องไปที่สือเหล่ยและกล่าวว่า "คุณไม่ใช่แค่ครูสอนพิเศษงั้นหรือ? ฉันได้เปลี่ยนครูสอนพิเศษมาไม่น้อยกว่า 10 คนแล้วในปีนี้ พวกเขาทั้งหมดพูดเหมือนๆกันเมื่อพวกเขาเริ่มต้น ฉันจะรอดูว่าคุณจะอยู่ได้นานแค่ไหน!"

สือเหล่ยหัวเราะ เขารู้ว่าการละเลยการกระทำที่ดื้อด้านและคำพูดของเธอไม่ใช่วิธีเดียวที่จะจัดการกับเด็กเหลือขอเช่นเธอ ทันทีที่เขาดึงเธอเข้าสู่กระแสของเขา มันก็นับว่าเป็นความสำเร็จแล้ว

"เรามาเริ่มเรียนกันเถอะ" สือเหล่ยให้ความสำคัญกับธุรกิจของตัวเองและพูดออกมา เขาเอื้อมมือออกไปหาหนังสือภาษาจีน

หนังสือยังดูใหม่อยู่ มันเป็นเวลามากกว่าหนึ่งเดือนแล้วที่โรงเรียนเปิดเทอมและเด็กผู้หญิงคนนี้ยังไม่ได้เปิดหนังสือเล่มนี้เลย

"นี่เป็นครั้งแรกที่สอนเธอ และฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ในระดับใด ฉันจะให้คำถามสักสองข้อและทำมันดูก่อน "

ไม่ว่าจางเหลียงเหลียงจะทำอะไรก็ตาม สือเหล่นก็ทำทุกๆสิ่งในแบบของเขาและไม่ฟังคำบ่นใดๆของเธอ

นอกจากนี้สือเหล่ยยังพบว่าถึงแม้จางเหลียงเหลียงจะทำตัวด้วยวิธีที่ดื้อด้านเช่นนี้ และความโกรธของเธอดูเหมือนจะจุดไฟเผาทั้งบ้านได้ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่ได้ก่นด่าออกมาสักคำ ไม่มีแม้แต่คำสาปแช่ง อย่างน้อยก็หมายความว่าการศึกษาของครอบครัวเธอค่อนข้างดี การต่อต้านของจางเหลียงเหลียงเป็นเพียงวิธีการต่อต้านพ่อแม่ของเธอเท่านั้น หรือเฉพาะแค่กับแม่ของเธอ

สือเหล่ยไม่ได้เป็นพี่ชายที่เอาใจใส่จากรายการวิทยุและไม่ได้สนใจปัญหาของครอบครัวจางเหลียงเหลียง แต่เมื่อเขามองไปที่เงินของพวกเขา เขาก็ควรจะทำงานนี้ให้ถูกต้อง

สือเหล่ยหาสมุดบันทึกที่เปล่าและเขียนคำถามสองข้อตามเนื้อหาของตำราภาษาจีน คำถามสองข้อนี้ไม่มีคำตอบมาตรฐาน แต่ก็เพียงพอที่จะแสดงระดับความรู้ทั่วไปของนักเรียนได้

เขาส่งสมุดไปตรงหน้าจางเหลียงเหลียง สือเหล่ยพูด "ตอบคำถามสองข้อนี้"

"คุณจะทำอะไร ถ้าฉันไม่ทำ?" จางเหลียงเหลียงเอียงคอของเธอด้วยความไม่เชื่อฟัง

สือเหล่ยยิ้ม อย่างน้อยกระแสของจางเหลียงเหลียงก็ตามของสือเหล่ยมาแล้ว มันเป็นก้าวแรกของความสำเร็จ

"ถ้าเธอไม่ทำ แน่นอนมันก็ไม่มีอะไรที่ฉันจะทำได้ ในความเป็นจริงงานสอนนี้น่าจะเป็นงานที่ง่ายที่สุดที่ฉันเคยทำ แม่ของเธอไม่ได้คาดหวังให้เธอปรับปรุงผลการเรียนของเธอแต่อย่างใด เธอหวังว่าจะมีคนดูแลเธอเมื่อเธอไม่อยู่ที่บ้าน ฉันไม่สนใจที่จะรู้เรื่องธุรกิจของครอบครัวเธอ ถ้าเธอต้องการที่จะตะโกนเช่นนี้อยู่ ฉันก็ไม่สนใจ แต่เมื่อฉันอยู่ที่นี่ เธอจะไม่สามารถทำอะไรอื่นได้นอกเหนือจากที่ต้องเผชิญกับตำราเหล่านี้ เธอสามารถเลือกที่จะตอบคำถามเหล่านี้ และเธอก็สามารถเลือกที่จะไม่ทำได้เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเธอวางตำราเหล่านี้ไว้ตรงหน้า ไม่ว่าเธอจะดูมันจริงๆหรือไม่ ฉันก็มีความสุขที่ได้นั่งอยู่ที่นี่กับเธอแบบนี้ตลอดสองชั่วโมง " ขณะที่สือเหล่ยพูดจบ เขาก็เอนตัวไปพิงกับเก้าอี้ด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ และมองไปที่จางเหลียงเหลียงอย่างใจเย็น

“ไร้ยางอาย!” จางเหลียงเหลียงสาปแช่งด้วยความเกลียดชัง ตามธรรมชาติ เธอไม่ได้หยิบปากกาบนโต๊ะและจ้องไปที่สือเหล่ยด้วยใบหน้าเหมือนเด็กน้อยที่กำลังโกรธ

ในความเป็นจริง ด้วยพันธุกรรมของแม่เธอ ถ้าจางเหลียงเหลียงล้างเครื่องสำอางค์ออกจากใบหน้าของเธอ เธอก็จะเป็นคนสวยคนหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนนี้ ทำไมเธอถึงทำตัวเองให้มีรูปลักษณ์เช่นนี้?

ทั้งสองคนไม่พูดไม่ออกแต่ยังคงจ้องตากันตั้งแต่ต้นจนจบ เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองที่รุนแรงของจางเหลียงเหลียง สือเหล่ยไม่ได้สนใจอะไร

ฉับพลัน เสียงเคาะประตูถี่รัวก็ดังออกมาจากข้างนอกพร้อมด้วยคำสาปแช่งของผู้ชายคนหนึ่ง แม่ของจางเหลียงเหลียงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการเปิดประตู

"ฉันขอเตือนคุณ ถ้าคุณกล้าทำแบบนี้อีกครั้ง ฉันจะโทรหาตำรวจแน่นอน! ถ้าไม่ได้เป็นเพราะเหลียงเหลียง การกระทำของคุณตอนนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะส่งคุณไปเข้าคุกเป็นเวลาสองปี"

เสียงของผู้ชายคนนั้นก็คำรามออกมาเช่นกัน "จางเหมยเหมย! อย่ามาใช้ท่าทีของทนายความกับฉัน! ฉันไม่กลัว! ฉันยังทำตามกฎหมายอยู่ เธอไม่สามารถทำให้ฉันกลัวได้! เมื่อเราหย่าร้างกัน เธอเอาทรัพย์สินครอบครัวทั้งหมดไป ฉันแค่ต้องการส่วนของฉันกลับคืนมา!"

"ฉันครอบครองทรัพย์สินของคุณงั้นหรือ? เราแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว ยกเว้นสองปีแรกที่คุณทำงานที่ออฟฟิศ ห้าหรือหกปีต่อมาคุณไม่ได้ให้ครอบครัวแม้แต่เหรียญเดียว คุณกินของฉัน ใช้ของฉัน และแม้กระทั่งใช้เงินของฉันเพื่อปรนเปรอชู้รักของคุณ แม้กระทั่งเมื่อเกิดอุบัติเหตุ คุณยังขับรถของฉันอยู่เลย! "

"อย่าพูดเรื่องนี้กับฉัน ฉันใช้ทรัพย์สินที่แชร์ร่วมกัน มันไม่สำคัญว่าใครจะได้มันมา ตราบเท่าที่มันได้รับมาหลังจากการแต่งงาน พวกเราควรจะมีส่วนคนละครึ่ง เธอยื่นคำร้องขอหย่าเมื่อฉันถูกกักขัง การครอบครองทรัพย์สินของครอบครัวเราถ้าเธอไม่ให้ฉันครึ่งหนึ่งในวันนี้ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

"ดี คุณไม่ไปไหนใช่ไหม? ฉันจะโทรหาตำรวจมาพาคุณไป! ฉันจะบอกคุณให้ คุณควรจะพิจารณามันเมื่อคุณยังอยู่ในช่วงที่ถูกเฝ้าระวังอยู่ในตอนนี้!"

"กล้าดียังไง!” เสียงของผู้ชายโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ

จางเหมยเหมยพ่นลมหายใจออกมาอย่างเยือกเย็น และในไม่ช้าเขาก็ได้ยินว่าเธอกำลังคุยโทรศัพท์ "สวัสดีค่ะ นั่น 110 ใช่ไหม? มีผู้ชายคนหนึ่งบุกเข้ามาในบ้านของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน อืม ใช่ ฉันคือจางเหมยเหมย ได้โปรดส่งคนมาที่นี่เร็วๆเลยที่อยู่ของฉันคือ…..."

"จางเหมยเหมย เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? ฉันรู้ เธอพบคนอื่นเช่นกันและเธอต้องการที่จะแต่งงานกับมันด้วยทรัพย์สินครอบครัวของเรา........"

จางเหมยเหมยขัดจังหวะคำพูดของชายคนนั้นโดยไม่สนใจเรื่องมารยาท และกล่าวว่า "ไม่ว่าฉันจะเจอคนรักใหม่หรือไม่ มันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ เราหย่ากันมาแล้วกว่าหนึ่งปี คุณมีความสัมพันธ์อื่นระหว่างการสมรสของเรา การหย่าของเราถูกดำเนินการโดยศาล พวกเรายังมีอะไรติดค้างกันอีก? ยกเว้นบ้านนี้ เงินทั้งหมดได้ชดเชยให้กับผู้หญิงของคุณแล้ว ฉันไม่ได้ขอให้คุณเลี้ยงดูลูก คุณมีสิทธิอะไรที่จะพูดถึงเรื่องทรัพย์สินอีก? ตำรวจกำลังจะมา ถ้าคุณไม่ต้องการมีปัญหาใดๆในช่วงระยะเวลาที่ถูกเฝ้าระวัง งั้นก็ออกไปซะ!"

ชายคนนั้นสาปแช่งออกมา เห็นได้ชัดว่าความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและความโศกเศร้าไม่ได้มีอยู่เลยหลังจากคำสาปแช่งไม่กี่ประโยคได้ถูกพ่นออกมา หากมีบางสิ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ถูกเฝ้าระวัง มันมีแนวโน้มว่าเขาจะถูกส่งกลับไปเข้าคุก และเขาไม่ต้องการที่จะเสี่ยง

เมื่อได้ยินเสียงประตูปิดประตู ในที่สุดสือเหล่ยก็กลับมาให้ความสนใจกับจางเหลียงเหลียง

เด็กสาวตัวน้อยที่โกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ได้เปลี่ยนกลับมาเป็นเศร้าสร้อย และไร้คำพูดใดๆออกมาจากศีรษะที่ตกลงของเธอ

เมื่อมองดีๆ ใบหน้าของจางเหลียงเหลียงเต็มไปด้วยน้ำตา การแต่งหน้าสโมคกี้อายได้หายไปแล้ว ตอนนี้มันเป็นแค่เส้นสีดำ

แม้ว่าจะเป็นแค่คำพูดไม่กี่คำ แต่สือเหล่ยก็ทรายสถานการณ์ของครอบครัวอย่างคร่าวๆ เขาลอบถอนหายใจ เขาอดไม่ได้ที่จะเห็นอกเห็นใจเด็กสาวคนนี้

ทันทีที่สือเหล่ยเปิดปากของเขา และดูเหมือนกำลังจะพูดอะไรออกมา เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ฉับพลัน ใบหน้าที่เหนื่อยล้าเล็กน้อยแต่ยังคงสง่างามของจางเหมยเหมยก็ปรากฏระหว่างประตูและผนัง

"น้องสือ ฉันมีงานบางอย่างต้องไปทำและต้องไปก่อนแล้วขอโทษทีในความไม่สะดวกในวันนี้" เมื่อคุณจะกลับไป ช่วยส่งข้อความมาถึงฉันที "

สือเหล่ยพยักหน้า ขณะที่จางเหมยเหมยปิดประตู พวกเขาก็ได้ยินประตูนอกปิดขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จางเหมยเหมายได้จากไปแล้ว

"เธอจงใจทำให้แม่ของเธอโกรธเพราะพ่อของเธองั้นเหรอ?" สือเหล่ยถามด้วยเสียงเบาๆ

จางเหลียงเหลียงยกศีรษะของเธอขึ้นทันที ใบหน้าของเธอไม่แยแสและเธอก็ตะโกนด้วยเสียงแหบห้าว "มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับคุณกัน? ฉันไม่ต้องการให้คุณดูแลฉัน! นั่นไม่ใช่พ่อของฉัน พ่อของฉันตายไปแล้ว! ฉันไม่มีพ่อ! " ขณะที่เธอพูดเช่นนี้ จางเหลียงเหลียงก็รีบวิ่งออกไปตรงทางออก เธอเปิดประตูและวิ่งออกไปทันที

สือเหล่ยตกใจมาก เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้และมันก็สายเกินไปที่จะหยุดเธอ

เมื่อสือเหล่ยไล่ตามเธอไป จางเหลียงเหลียงก็ได้ออกจากบ้านไปแล้ว สือเหล่นเห็นกุญแจในตู้ถัดจากประตู เขาคว้ามันไว้และไล่ตามเธอไปอีกครั้ง

(1) 110: เบอร์โทรตำรวจในประเทศจีน