บทที่ 361: น้ำตกไหลย้อนกลับ ขอบเขตสวรรค์ยุทธ์! (3) (ตอนฟรี)

บทที่ 361: น้ำตกไหลย้อนกลับ ขอบเขตสวรรค์ยุทธ์! (3) (ตอนฟรี)

อย่างไรก็ตาม หลังจากพิจารณาดูสักพัก ซูหยางก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติ

แม้ว่าเขาจะไม่เคยฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาก่อน แต่ทั้งทักษะส่วนใหญ่ของเขาต่างก็เป็นทักษะศิลปะการต่อสู้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “ตำรากระบี่สายน้ำใหญ่” ไม่เพียงแต่มันจะเป็นทักษะกระบี่เท่านั้น แต่ยังมีวิธีการฝึกจิตด้วย ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือมันฝึกฝนออร่ากระบี่แทนกำลังภายใน… เมื่อซูหยางก้าวเข้าสู่ชั้นที่สามของตำรากระบี่สายน้ำใหญ่ ออร่ากระบี่ภายในร่างกายของเขาก็แทบจะแข็งแกร่งเท่ากับการฝึกฝนของเขาเอง…

นอกจากนี้ ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับ “แก่นแท้กระบี่” ก็ยังไปถึงระดับ “สวรรค์” แล้ว

มันสมเหตุสมผลที่เขาจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตสวรรค์ยุทธ์ได้

“ทักษะเต๋าและพลังศักดิ์สิทธิ์ วิญญาณยุทธ์… หากร่างกายของฉันสามารถพัฒนาได้อีกเล็กน้อย ฉันก็จะไม่มีจุดอ่อน… ในเวลานั้น อาจกล่าวได้ว่าฉันอยู่ยงคงกระพัน!”

เกี่ยวกับการพัฒนาของตัวเอง

ซูหยางก็พอใจมาก

เขาหยิบ “ยันต์ชำระล้าง” ออกมา ชะล้างทรายและโคลนบนร่างกายของเขา และด้วยแสงวาบ เสื้อผ้าของเขาก็ระเหยจนแห้ง จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นมาจนถึงชายฝั่ง

บนชายฝั่ง

นักท่องเที่ยวที่เฝ้าดูอยู่ต่างก็ถอยกลับ

ซูหยางยิ้มและพูดว่า “ทุกคนไม่ต้องตกใจ ฉันไม่ใช่คนเลว… การฝึกกระบี่ของฉันที่นี่อาจส่งผลต่ออารมณ์ในการท่องเที่ยวของพวกคุณ ดังนั้น… ฉันจะมอบเศษเจตจำนงกระบี่ไว้ให้กับพวกคุณ ในอนาคต มันจะสามารถช่วยให้พวกคุณป้องกันการโจมตีจากวิญญาณหยินหรือสิ่งชั่วร้ายได้”

ซูหยางสร้างกระบี่ด้วยนิ้วของเขา และด้วยปลายกระบี่ที่เฉียบแหลม ออร่ากระบี่ก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า มันเปลี่ยนเป็นออร่ากระบี่เล็กๆ ที่ตกลงมาและเข้าไปในคิ้วของนักท่องเที่ยวแต่ละคน

นักท่องเที่ยวทุกคนตกใจ แต่หลังจากที่รู้ว่าพวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บจากออร่ากระบี่ พวกเขาก็กลับมารู้สึกสดชื่นและมีพลังขึ้น พวกเขาขอบคุณซูหยางอย่างมาก บางคนถึงกับถามว่าซูหยางช่วยทำพิธีกรรมสำหรับบ้านของพวกเขาและประเมินฮวงจุ้ยให้พวกเขาได้ไหม

ซูหยางหัวเราะและพูดว่า “ถ้าแค่ทำพิธีกรรม พวกคุณก็ไปที่พระราชวังว่านโชวเถอะ ส่วนเรื่องฮวงจุ้ย... นั่นไม่ใช่ทางของฉัน”

“เอาล่ะ ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำ ดังนั้นฉันขอตัวก่อน”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเมฆดำที่อยู่เหนือน้ำตกหูโข่ว

ภายในเมฆดำนั้น หลงเสี่ยวเสวียได้แปลงร่างเป็นมังกรน้ำและกลิ้งไปมาอย่างมีความสุข ก่อให้เกิดพายุรุนแรง ซูหยางตะโกนออกมา “เสี่ยวเสวีย… ไปกันเถอะ ได้เวลากลับบ้านแล้ว!”

หลงเสี่ยวเสวียคำรามอย่างไม่เต็มใจ และในที่สุดก็กลายเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์บินกลับไปหาซูหยาง

ร่างของซูหยางฉายแวบวับ และเขาก็ออกจากน้ำตกหูโข่วโดยทันที มุ่งหน้ากลับเมืองหวู่อย่างรวดเร็ว

ขณะนี้เป็นเวลา 18.00 น. แล้ว

หลิวซือซือเพิ่งเตรียมอาหารเย็นที่บ้านเสร็จ ทันทีที่ซูหยางกลับมา ผู้หญิงทุกคนก็มองไปที่เขา พวกเธอไม่ได้ถามว่าซูหยางไปไหน แต่กลับสังเกตเห็นว่าท่าทางของเขาดูแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย

“สามีของฉันมีความก้าวหน้าอีกครั้งแล้วหรอ?”

“ไม่ ฉันแค่ออกไปสักพัก ฝึกฝนทักษะกระบี่ของฉันนิดหน่อย”

ซูหยางตอบอย่างสุภาพ

เขาไม่รู้เลยว่า "การฝึกกระบี่" ของเขาได้สร้างความฮือฮาอย่างมากทางออนไลน์และในฟอรั่มโลกยุทธ์แล้ว

อย่างไรก็ตาม ซูหยางไม่ทราบเรื่องนี้ หลังจากรับประทานอาหารเย็น เขากล่าวว่า “ตลาดผีเปิดวันนี้ สินค้าทั้งหมดของพวกเธอเตรียมพร้อมกันรึยัง?”

หลิวซือซือและคนอื่นๆ หัวเราะ “สามี เราได้ติดต่อกับผู้ผลิตเมื่อวันก่อน และสินค้าทั้งหมดได้จัดส่งไปแล้ว... ยังไงก็ตาม บ้านผีสิงของเราจะเปิดให้บริการในช่วงตลาดผีนี้ด้วยหรอ? เมื่อเร็วๆ นี้ วิญญาณหยินจากต่างประเทศจำนวนมากได้มาที่ดินแดนซีเซียของเราและต้องการจะลองท้าทายบ้านผีสิง”