บทที่ 240: ใครเป็นคนยิงปืน? (2) (ตอนฟรี)

บทที่ 240: ใครเป็นคนยิงปืน? (2)

นิกายมารมีชื่อเสียงในเรื่องทักษะการลอบสังหาร!

หากพวกเขาตั้งเป้าไปที่เฟิงจ้าวชิงเพื่อลอบสังหาร พวกเขาก็เชื่อมั่นว่าพวกเขาจะสามารถฆ่าเขาได้ภายในพริบตาเดียว ทำให้เขาไม่มีทางสู้กลับได้!

อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนก็ไม่ได้ดำเนินการใดๆ

เป้าหมายของพวกเขาคือซูหยาง!

ตามกฎของนิกายมาร พวกเขาจะไม่ยอมแพ้ในภารกิจ หากพวกเขาล้มเหลวครั้งหนึ่ง พวกเขาจะพยายามครั้งสอง หากพวกเขาล้มเหลวครั้งสอง พวกเขาจะพยายามครั้งสาม มันจะจบลงเมื่อเป้าหมายของพวกเขาตายเท่านั้น!

ตั้งแต่การฟื้นคืนชีพของออร่าวิญญาณ มันก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่นิกายมารไม่สามารถลอบสังหารได้…

คนๆ นั้นก็คือหวังโหว!

พวกเขาจะไม่ยอมให้คนที่สองปรากฎขึ้น!

หากสิ่งนั้นเกิดขึ้น หน้าตาของนิกายมารจะอยู่ที่ไหน?

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมครั้งนี้พวกเขาจึงส่งนักฆ่าเหรียญทองสองคนที่เก่งที่สุดออกมท... ซึ่งทั้งคู่ไม่เคยล้มเหลวในภากิจของพวกเขาเลย พวกเขาเชี่ยวชาญในการปลอมตัวและซ่อนตัวเป็นอย่างดี

ในขณะนี้

นักข่าวที่เฟิงจ้าวชิงจัดเตรียมไว้ได้มีส่วนร่วม หนึ่งในนั้นถามเสียงดังว่า “กัปตันเฟิง เหตุใดจึงต้องเปิดสถาบันศิลปะการต่อสู้ มีข่าวลือทางออนไลน์ว่าการฝึกศิลปะการต่อสู้สามารถช่วยเสริมสร้างร่างกาย และการฝึกเต๋าสามารถบำรุงจิตใจได้... นี่เป็นเหตุผลเดียวเท่านั้นเลยหรอ?”

รอยยิ้มของเฟิงจ้าวชิงค่อยๆ จางหายไป และเขาดูจริงจังขึ้น “หากจุดประสงค์ในการฝึกศิลปะการต่อสู้และเต๋าคือการเสริมสร้างร่างกายเท่านั้น แล้วทำไมประเทศถึงลงทุนมากมายในการเปิดสถาบันเหล่านี้”

“อย่างที่ผมได้กล่าวไปก่อนหน้านี้ หน้าที่ของสำนักบริหารวิญญาณของเราคือการไขคดีเหนือธรรมชาติและปกป้องผู้คน!”

“คุณรู้ไหมว่ามีผู้คนเสียชีวิตจากเหตุการณ์เหนือธรรมชาติต่างๆ กี่คนในช่วงสิบปีที่ผ่านมา”

“คุณรู้ไหมว่ามีผู้คนเสียสละตนเองเพื่อปกป้องครอบครัวและประเทศชาติของพวกเขาไปกี่คนนับตั้งแต่ก่อตั้งสำนักงานบริหารวิญญาณ?”

เฟิงจ้าวชิงตะโกนเป็นตัวเลข!

ร่างที่เปื้อนเลือดทำให้ฉากนี้เงียบลง

นักข่าวถามอย่างระมัดระวัง “กัปตันเฟิง คดีเหนือธรรมชาติที่คุณกำลังพูดถึงคืออะไรกันแน่ เป็นผี ปีศาจ ซอมบี้ หรืออะไรทำนองนั้นรึเปล่า?”

เฟิงจ้าวชิงไม่ได้ตอบ

อย่างไรก็ตาม ความเงียบของเขาก็ทำให้ต้องคิดตาม

ทันใดนั้น รถของซูหยางก็มาถึง

เฟิงจ้าวชิงเหลือบมองเขาและกลับมาทำหน้ายิ้มแย้มเหมือนเดิม “พวกคุณถามว่าใครเป็นผู้ดูแลสถาบันศิลปะการต่อสู้เมืองหวู่ใช่ไหม? นั่นไง เขาอยู่ตรงนี้…”

เขาชี้ไปที่ซูหยาง

ในเวลาเดียวกัน นักข่าวทุกคนก็หัน "ไมค์" ของพวกเขาไปทางซูหยาง

นักฆ่าทั้งสองสบตากันท่ามกลางฝูงชน

คนหนึ่งหยิบปืนที่มีตัวเก็บเสียงออกมาจากกระเป๋าอย่างเงียบๆ

“ใช้ปืนหรอ?”

อีกคนกระซิบ “พวกเขาบอกว่าซูหยางสร้างยันต์เก่ง ดังนั้นเขาคงมีของอย่างยันต์เพชรเป็นเครื่องมือป้องกัน ปืนจะสามารถฆ่าเขาได้หรอ?”

“ปืนกระบอกนี้เป็นอาวุธล่าสุดที่พัฒนาโดยกองทหารต่างชาติ มันทรงพลังมากจนสามารถฆ่าช้างได้อย่างง่ายดายด้วยการยิงนัดเดียว… นอกจากนี้ กระสุนยังทำจากโลหะผสมชนิดใหม่ที่สามารถเจาะทะลุทั้งพลังปราณและเวทมนตร์ได้… ซูหยางฝึกฝนเต๋าและมีเนื้อหนังอ่อนแอ เขาไม่มีทางสู้กระสุนของฉันได้แน่!”

ชายคนนั้นเล็งปืนไปที่ซูหยางอย่างเงียบๆ

เขาซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน โดยซ่อนปืนไว้ในกระเป๋า และไม่มีใครรู้สึกถึงสิ่งแปลกๆ

ในขณะเดียวกัน ซูหยางก็ต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มนักข่าว

“สวัสดีครับ คุณเป็นหัวหน้าของสถาบันศิลปะการต่อสู้เมืองหวู่ใช่ไหม”

“ท่านอาจารย์ ท่านเป็นผู้ฝึกยุทธ์ด้วยไหม?”

“มีระดับวรยุทธ์มากมาย ท่านได้ไปถึงระดับไหนแล้วครับ?”

บ้าจริง!

นักข่าวเยอะขนาดนี้เลยหรอ?

ซูหยางพูดอย่างอดทน “ทุกคน โปรดถามคนละคำถาม… ก่อนอื่น ผมไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ ผมเป็นผู้ฝึกเต๋า!”

“ผู้ฝึกเต๋า?”

นักข่าวถามว่า “ท่านอาจารย์ ความแตกต่างระหว่างผู้ฝึกยุทธ์และผู้ฝึกเต๋าคืออะไร?”

ซูหยางคิดสักครู่แล้วตอบอย่างจริงจัง “ผู้ฝึกเต๋าเน้นไปที่การกลั่นพลังปราณและฝึกฝนเต๋า ในขณะที่ผู้ฝึกยุทธ์เน้นที่การฝึกฝนร่างกายและการเสริมสร้างเลือดและพลังงาน หากพูดกันตามหลักกายภาพแล้ว ผู้ฝึกยุทธ์จะมีร่างกายที่แข็งแรง ในขณะที่ผู้ฝึกเต๋านั้นอ่อนแอ…”

เขาหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ “ตัวอย่างเช่นปรมาจารย์ยุทธ์น่าจะทนต่อกระสุนปืนได้โดยที่กระสุนไม่ทะลุเนื้อหนังของพวกเขา แต่ผู้ฝึกเต๋าจะทำได้ไม่ดีเท่า ถ้าพวกเขาถูกยิงในระยะใกล้ พวกเขาก็อาจตายด้วยกระสุนเพียงนัดเดียวได้!”

ฮึ!

ทันทีที่ซูหยางพูดจบ

เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากฝูงชน

ในช่วงเวลาต่อมา ยันต์เพชรบนร่างของซูหยางก็ระเบิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ก่อนที่เขาจะตอบสนองได้ แสงสีทองที่ปกป้องเขาก็แตกสลาย และเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าผากของเขา…

ติ๊ง!

กระสุนที่ยุบตัวผิดรูปตกลงสู่พื้นใกล้เท้าของซูหยาง เด้งไปมาสองสามครั้งและส่งเสียงคล้ายกระดิ่ง

“อ้ะ…” ซูหยางอุทานออกมาพร้อมเอามือปิดหน้าผาก “ใคร… ใครเป็นคนยิงปืน?”

•พูดแล้วก็ลองของโชว์เลย 555