บทที่ 99: หอกทองไร้พ่าย! (2) (ตอนฟรี)

บทที่ 99: หอกทองไร้พ่าย! (2) (ตอนฟรี)

ในเวลาเดียวกัน

ไป๋เว่ย หวังหลิน และพนักงานอีกหลายคนจากสำนักบริหารวิญญาณก็มาถึง

คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีประสาทสัมผัสเฉียบแหลม และพวกเขาก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังหยินด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงมองขึ้นไปเช่นกัน

“พลังหยินหนาแน่นมาก!”

มีคนหยิบอุปกรณ์พิเศษออกมา ดึงบางอย่างที่เหมือนเสาอากาศออกมา และทดสอบมัน เข็มชี้บนอุปกรณ์เริ่มหมุนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงบี๊บอย่างรวดเร็ว!

“ผีชุดแดงระดับ A… และพลังงานสนามแม่เหล็กนั้นแข็งแกร่งกว่าผีชุดแดงระดับ A ทั่วไป!”

ซูหยางมองไปที่อุปกรณ์นั้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่แล้วเขาก็คิดเกี่ยวกับมันและพบว่ามันสมเหตุสมผล

สำนักบริหารวิญญาณได้พัฒนาขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะมีวิธีพิเศษบางอย่าง

ในขณะนี้ ความวุ่นวายภายนอกได้ดึงดูดความสนใจของพนักงานโรงแรม ไป๋เว่ยหยิบบัตรประจำตัวของเธอออกมาและพูดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า “ตำรวจกำลังทำการสืบสวน… แจ้งผู้จัดการโรงแรมของคุณเพื่ออพยพแขกทั้งหมดยกเว้นห้องนั้นภายในไม่กี่นาที!”

เธอชี้ไปที่ห้องบนชั้นสี่ซึ่งพลังงานหยินกำลังหมุนเวียน

จากนั้นเธอก็หันไปหาซูหยางและพูดว่า “อาจารย์ซู คุณไม่ต้องกังวล ตัวแทนจากนิกายเหมาซานจะมาถึงในเร็วๆ นี้…”

ซูหยางอดใจรอไม่ไหว

เขาเริ่มวิ่ง ใช้ทักษะล่องเหนือปฐพีเพื่อเอื้อมไปที่หน้าต่างด้านนอกห้องอย่างง่ายดาย ดีดนิ้วและยิงลูกไฟไปที่กระจกหน้าต่าง ทำให้มันแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ใครน่ะ!”

เสียงเย็นชาดังขึ้นจากภายในห้อง

ซูหยางกระโดดผ่านหน้าต่าง ยันต์เต๋าในมือของเขาลุกไหม้ สลายพลังงานหยินที่ลอยไปมาเหมือนหิมะที่ปะทะกับความร้อนแรงในทันที เขาพลิกฝ่ามือ และค้อนเหล็กก็ปรากฎขึ้นในมือของเขา

เขาทุบมันโดยตรงไปที่เตียงกลมขนาดใหญ่

ผีผมยาวเหรือร่างของหม่าหลงเปลี่ยนสีหน้าและแปลงร่างเป็นพลังงานหยินเพื่อสลายไป

ค้อนเหล็กกระแทกเข้ากับผนังด้วยเสียงดังปัง

หัวค้อนครึ่งหนึ่งฝังลงในผนังใกล้ๆ และรอยแตกร้าวคล้ายใยแมงมุมเล็กๆ ก็แผ่กระจายออกมาจากมัน!

ซูหยางฝึกฝนคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เสด็จสู่สวรรค์ซึ่งมีพลังที่น่าเกรงขามเหนือกว่าผู้ฝึกตนคนอื่นในระดับเดียวกันมาก นอกจากนี้ เขายังใช้ยันต์พลังศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย พลังรวมของการโจมตีครั้งนี้ช่างน่ากลัวไม่ใช่น้อย

“นักพรตเต๋าค้อนเหล็ก?”

ร่างของหลี่ชงปรากฏขึ้นอีกครั้งที่ด้านข้าง

เขาเหลือบมองค้อนเหล็กที่ฝังอยู่ในกำแพง และดวงตาของเขาก็หดแคบลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่า…

เขาเคยได้ยินชื่อของซูหยางมาก่อน!

แต่ไม่นาน เขาก็เยาะเย้ย “ทุกวันนี้ อาณาจักรผีกำลังแพร่ข่าวลือว่ามีนักพรตเต๋าในเมืองหวู่ และใช้ค้อนเหล็กขนาดใหญ่ในการทรมานและฆ่าวิญญาณหยิน เขาเป็นคนวิปริตอย่างมาก… เมื่อเห็นมันกับตาในวันนี้ มันก็ไม่เห็นจะมีอะไรมากไปกว่านั้น ก็แค่ผู้ฝึกตนขอบเขตฝึกปราณขั้นเก้าโง่ๆ”

ซูหยางไม่ได้สนใจหลี่ชง

สายตาของเขาจับจ้องไปที่เตียงกลมขนาดใหญ่

บนเตียง หม่าหลงนอนอยู่ตรงนั้นด้วยความสิ้นหวัง มีน้ำตาคลอเบ้า เมื่อเห็นซู่หยาง เขาก็ร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ซูหยาง… ฆ่าไอ้ผีเหี้ยนี่เลย...!”

“ไม่สิ! การฆ่ามันยังดีเกินไป!”

“นายจับมันมาให้ฉัน… ฉันจะทำลายลูกป๋องแป๋งของมันและให้มันได้ชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่าง!”

ซูหยางตกตะลึง

เขากังวลว่าหม่าหลงจะทำอะไรที่สิ้นหวัง… แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่จำเป็นแล้ว

เขาหันศีรษะไปมองหลี่ชง รอยยิ้มของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธ และพูดอย่างเย็นชา “หลี่ชง แกกล้าที่จะเล็งเป้ามาที่เพื่อนของฉัน…แกคงกำลังมองหาที่ตายอยู่จริงๆ สินะ!”

“เฮอะ!”

หลี่ชงไม่กังวลและยังเยาะเย้ย “อยู่แค่ขอบเขตฝึกปราณขั้นเก้า ยังจะกล้าหยิ่งผยองต่อหน้าฉันอีก… เอาล่ะ วันนี้ฉันจะจับแกและเพื่อนของแกมาเล่นสนุกด้วยกันไปเลย…”

วูบ!

มันแปลงร่างเป็นลมหยิน หมุนตัวไปทางซูหยาง

ซูหยางยืนนิ่งโดยเอามือซ้ายไว้ข้างหลัง เขายกมือขวาขึ้นช้าๆ และยิงสายฟ้าจากปลายนิ้วของเขา

ปัง!

ลมหยินกระจายตัวเมื่อสัมผัสกับสายฟ้า จากนั้นมันก็เปลี่ยนร่างกลับเป็นหลี่ชง

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ หลี่ชงอ่อนแอลงมาก พร้อมกับแววตาหวาดกลัวบนใบหน้าของมัน มันอุทานว่า “กฎสายฟ้า… เป็นไปไม่ได้!… แกทำได้ยังไง?”

“ติ้ง!”

“ปีศาจราคะตกใจกลัว ค่าบุญ +50 หอกทองไร้พ่าย+1”

ซูหยาง: “…”

เสียงของระบบในหูของเขาทำให้ซูหยางชะงักนิ่งด้วยความงุนงง...