ประกาศิตรัก : ตอนที่ 83-84 : กรรมตามสนอง (3-4)

ตอนที่ 83 – กรรมตามสนอง (3)

นิ้วมือของซ่งจิงเฉินที่กำโทรศัพท์อยู่นั้น สั่นด้วยความตื่นเต้น.. หลังจากนั้น เธอก็ก้มอ่านข้อความต่างๆที่เธอเคยส่งไปยังหมายเลขนี้ “สวัสดี.. คุณเป็นใคร?”

และไม่ว่าจะกี่ข้อความ.. ก็ไม่ต่างจากครั้งแรก.. เธอยังคงไม่ได้รับคำตอบ ซ่งจิงเฉินนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่นาน ก่อนที่จะพิมพ์ข้อความส่งกลับไป แม้เธอจะรู้ดีว่าเจ้าของหมายเลขคงจะไม่ตอบเช่นเคย “คุณเป็นใครกันแน่?”

สองปีที่ผ่านมาก.. แม้เธอจะเปลี่ยนโทรศัพท์ใหม่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งเธอก็จะโอนข้อมูลจากเครื่องเก่าไปเครื่องใหม่ทุกครั้ง

ระหว่างที่รอคำตอบอย่างมีความหวังในครั้งนี้.. เธอก็เลื่อนดูข้อความโต้ตอบระหว่างเธอกับหมายเลขนี้.. เธอลองนับข้อความทั้งหมดจากสองหมายเลขนี้ ก็ราวยี่สิบข้อความนิดๆ แต่ครึ่งหนึ่งเป็นข้อความของเธอที่ส่งกลับไปถามซะมากกว่า

ข้อความจากหมายเลขลึกลับนี้ มักเป็นข้อความสั้นๆตรงประเด็น ราวกับกลัวว่าหากส่งข้อความที่ยาวกว่านี้มาจะถูกจับได้.. ว่าเขาหรือเธอเป็นใคร

ในช่วงที่ครอบครัวซ่งรุ่งเรืองและมีอำนาจ เธอเป็นราวกับเจ้าหญิงที่ใครๆก็รัก ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยสีสรรสดใส และรายล้อมไปด้วย ‘เพื่อนมากมาย’ที่คอยยกย่องชื่นชมเธอ

ในเวลานั้น.. เธอไม่ได้มีความอยากรู้เกี่ยวกับหมายเลขนี้สักเท่าไหร่ แม้จะมีบ้างแต่ก็เพียงประเดี๋ยวเดียว แต่ตอนนี้.. เพื่อนแท้ของเธอเหลืออยู่เพียงน้อยนิด แม้กระทั่งหลายคนที่เคยมาขอความช่วยเหลือจากเธอในอดีต ก็พากันหลบหน้าเธอราวกับเธอเป็นโรคติดต่อ..

ก่อนหน้านี้.. ไม่ว่าเธอจะเดินไปที่ใหน เธอก็จะได้ยินแต่คำพูดเยินยอ คำพูดที่ไพเราะสวยงาม แต่ในยามค่ำคืนที่เงียบเหงาเช่นนี้.. ระหว่างที่ครุ่นคิดถึงความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับครอบครัวซ่งในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา ข้อความที่แห้งแล้งไร้อารมณ์จากหมายเลขลึกลับนี้ กลับประทับตราตรึงอยู่ในหัวใจของเธออย่างบอกไม่ถูก

ความจริงแล้วบนโลกใบนี้.. ในวันที่ล้มลงและตกต่ำที่สุด ก็ยังมีใครบางคนที่คอยมองเธออยู่

ที่ผ่านมา.. เธอไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไรเลย เธอจะคอยพึ่งพาซ่งเม็งวาและซ่งเช็งอยู่ตลอดเวลา แต่ด้วยสถานะการณ์ที่บีบบังคับอยู่ตอนนี้ เธอจำเป็นต้องเข้มแข็ง..

เธอต้องมานั่งรอซูซินเหยินที่บริษัททุกวัน เธอต้องทนกับความอัปยศอดสูจากการแบกหน้าไปขอร้องผู้ถือหุ้นต่างๆของซ่งเอ็มไพร์ไม่ให้ถอนหุ้น และแม้กระทั่งขายร่างกายตัวเองเพื่อประโยชน์ของซ่งเอ็มไพร์

แม้เธอจะพยายามคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นบททดสอบของชีวิต แต่ในยามที่ต้องอยู่คนเดียวกลางดึกอย่างนี้ และในยามที่เธอกล้ายอมรับความจริงกับตัวเอง ว่าเธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างเหลือเกินบนโลกใบนี้ แต่ข้อความนี้.. ในเวลานี้.. กลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง

ความอบอุ่นนี้.. ทำให้หัวใจที่จำเป็นต้องเข้มแข็งของซ่งจิงเฉินชุ่มชื่น เธอจ้องมองโทรศัพท์แต่ก็ยังคงไม่ได้รับคำตอบกลับมา.. หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน เธอก็พิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้ง “ขอบคุณ”

-ไมว่าคุณจะเป็นใคร และมีจุดประสงค์อะไร ฉันขอขอบคุณจากใจจริง ขอบคุณสำหรับแสงสว่างที่มอบให้ในยามที่ฉันสิ้นหวังอย่างที่สุด-

....

“สวัสดี.. คุณเป็นใคร?”

“คุณเป็นใครกันแน่?”

“ขอบคุณ”

เป็นครั้งแรกที่เธอส่งข้อความตอบกลับเขาถึงสามครั้ง.. สำหรับหนึ่งข้อความที่เขาส่งมาให้

ซูซินเหยินยืนอยู่หน้าตู้ มองข้อความทั้งสามที่ส่งเข้ามาในโทรศัพท์ของเขาติดต่อกัน เขาอ่านข้อความเหล่านั้นอยู่นานก่อนจะปิดเครื่องไป เขาวางโทรศัพท์ไว้ในลิ้นชักก่อนจะปิดและล็อคมันไว้เช่นเดิม..

ตอนที่ 84 – กรรมตามสนอง (4)

เช้าวันต่อมา.. ซ่งจิงเฉินคลานลงจากเตียงแต่เช้ามืด หลังจากเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ซูซินเหยิน เธอเขียนโน๊ตทิ้งไว้ให้เขา ก่อนจะรีบออกจากบ้านไป ขณะที่กำลังจะขึ้นไปนั่งบนแท๊กซี่ที่เธอเรียกมา โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น

ซ่งจิงเฉินหยิบโทรศัพท์ออกมา ใบหน้าของเธอเย็นราวกับน้ำแข็งเมื่อมองที่หน้าจอโทรศัพท์ เธอปล่อยให้ดังอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจรับสาย..

“พี่ยี่หนาน..”

จินยี่หนานที่อยู่ปลายสายน่าจะกำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่ เพราะเธอได้ยินเสียงพึมพำมาว่า “ซ่ง” แล้วก็หยุดไปอึดใจ จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกลืน.. ก่อนจะพูดต่อว่า “ซ่งซ่ง พี่ขอโทษ”

ซ่งจิงเฉินรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องที่เขาเบี้ยวไม่มางานวันเกิดของเธอ และแม้เหตุการณ์จะผ่านไปแล้ว แต่การรื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาก็ยังคงสร้างความเจ็บปวดในหัวใจให้เธอ

“ซ่งซ่ง.. พี่สาบานได้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ ก็อย่างที่พี่บอกเธอไป พอดีมีเรื่องเข้ามา พี่ต้องไปหาเพื่อนเก่าและก็เกิดล่าช้า พี่อยากจะโทรหาเธอแต่โทรศัพท์พี่หาย นี่พี่ก็เพิ่งจะได้โทรศัพท์เครื่องใหม่มา แล้วก็เพิ่งจะเปลี่ยนซิมการ์ด..” จินยี่หนานนิ่งไปก่อนจะเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจ “ซ่งซ่ง.. พี่เสียใจจริงๆ”

ใครก็ตามที่เคยได้รักใครอย่างสุดหัวใจ คนคนนั้นจะเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า.. คำว่า “ฉันเสียใจ” นั้นช่างเจ็บปวด เพราะมันมักจะมาพร้อมกับความเสียใจและน้ำตาของคนอีกคน..

ซ่งจิงเฉินไม่ชอบฟังคำคำนี้จากปากจินยี่หนานเลย.. แต่ในสองสามปีนี้ คำคำนี้ออกจากปากของเขาบ่อยกว่าคำพูดอื่นๆที่เขาพูดกับเธอถึงครึ่งหนึ่ง

ซ่งจิงเฉินหลบสายตาลง และตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบเท่าที่เธอจะทำได้ “ไม่เป็นไรค่ะพี่ยี่หนาน..”

“ไม่เป็นไรจริงๆเหรอ? อย่าโกหกพี่นะ..”

“ฉันไม่..”

แน่นอนว่าไม่โอเคอยู่แล้ว.. แต่เธอจะพูดอะไรอย่างอื่นได้อีก?

ด้วยความกลัวว่าจินยี่หนานจะจับได้ว่าเสียใจ.. เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง แล้วแสร้งทำเป็นบ่นราวกับเด็กขี้งอน “พี่ยี่หนาน.. พี่ยังเป็นหนี้ของขวัญวันเกิดฉันอยู่นะ”

“แน่นอน.. พี่ไม่ลืมอยู่แล้ว และพี่จะชดเชยให้เป็นอาหารหนึ่งมื้อนะ”

“งั้นพี่ก็เตรียมตัวมาให้ดีก็แล้วกัน ฉันจะถล่มพี่ให้ยับเลย” ซ่งจิงเฉินพูดตลก แต่ประกายในแววตาหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด นี่คือความเป็นไประหว่างพวกเขา.. เธอต้องแสร้งทำเป็นไม่สนใจกับบาดแผลในหัวใจที่เขาเป็นผู้สร้างให้ แล้วก็ต้องพูดยกโทษให้กับเขาแบบนี้ทุกครั้งไป เหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เป็นเพราะเธอเสแสร้งเก่ง หรือเป็นเพราะเขาทึ่มที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงกันแน่ หรือไม่เขาอาจจะเข้าใจความรู้สึกผู้หญิงดีก็ได้ เพียงแต่ผู้หญิงที่เขาเข้าใจนั้นไม่ใช่เธอ แต่เป็นถังหยวน

มือที่ถือโทรศัพท์อยู่นั้นสั่นเล็กน้อย.. หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งจิงเฉินก็เอ่ยปากถามเขาว่า “พี่ยี่หนานคะ.. พี่บอกว่าพี่ไปหาเพื่อนในวันเกิดของฉัน เพื่อนคนนั้นใช่ถังหยวนหรือเปล่าคะ?”

“เธอรู้ได้ยังไง?” จินยี่หนานอ้าปากค้าง.. แล้วเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าถังหยวนและซ่งจิงเฉินเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน และก่อนที่ซ่งจิงเฉินจะทันได้ตอบอะไร เขาก็ถามตอว่า “ถังหยวนบอกเธออย่างงั้นเหรอ? วันนั้นเธอข้อเท้าเคล็ด พี่ก็เลยต้องรีบพาเธอไปโรงพยาบาล.. และที่โรงพยาบาลก็คิวยาวมาก กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็เกือบห้าโมงเย็นแล้ว...”

ซ่งจิงเฉินรู้สึกเสียใจที่ถามแบบนั้นออกไป.. เพราะเธอไม่ได้อยากฟังรายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาในวันเกิดของเธอ เธอจึงรีบพูดแทรกจินยี่หนาน “พี่ยี่หนานคะ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไม๊?”

“ได้สิ..” ซ่งจิงเฉินได้ยินเสียงจินยี่หนานจิบเครื่องดื่ม..