ประกาศิตรัก : ตอนที่ 27-28 : ความรักที่หวลคืนมา (7-8)

ตอนที่ 27  – ความรักที่หวลคืนมา (7)

ซ่งจิงเฉินไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินตรงไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ขณะที่คิดหาหนทางกลับบ้าน เธอมัวแต่ครุ่นคิดถึงปัญหาของเธอ จนไม่ทันสังเกตุเห็นรถคันหนึ่งที่ขับผ่านเธอไปด้วยความเร็วมาก ก่อนที่จะหยุดอย่างกะทันหัน

ซูซินเหยินลงมาจากรถและกระแทกประตูปิดอย่างแรง เขาวิ่งไปยืนอยู่หน้าซ่งจิงเฉิน แล้วจับแขนของเธอลากไปที่รถโดยไม่พูดอะไร

ซ่งจิงเฉินตะโกนออกมาด้วยความตกใจก่อนจะหลุดปากถามว่า “ซูซินเหยิน นี่คุณกำลังทำอะไร?” เธอไม่ทันคิดว่าเธอกำลังเรียกชื่อของเขา..

ซูซินเหยินไม่สนใจ.. เขาเปิดประตูรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วผลักเธอเข้าไปในรถก่อนจะกระแทกประตูปิด จากนั้นเขาก็ขึ้นรถและเหยียบคันเร่งออกไป โดยไม่แม้แต่จะเหลียวไปมองซ่งจิงเฉิน

บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัดจากการนิ่งเงียบของคนทั้งคู่ ซ่งจิงเฉินนั่งเงียบอยู่ข้างซูซินเหยิน และเธอก็สัมผัสได้ชัดเจนถึงรังสีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา สองสามนาทีที่ผ่านมา.. เขาเพิ่งทำป่าเถื่อนกับเธอด้วยการโยนเธอออกมาจากบ้าน แต่ตอนนี้เขากลับลากเธอขึ้นรถ.. นี่เขาคิดจะทำอะไร?

ซ่งจิงเฉินอดไม่ได้ที่จะเหลือบมอบเขาผ่านกระจกหลัง แขนขวาของชายหนุ่มซุกอยู่ในกระเป๋า ส่วนมือซ้ายก็วางสบายๆอยู่บนพวงมาลัยรถ ส่วนใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ไร้อารมณ์กับริมฝีปากที่เคร่งเครียด คงจะเป็นสิ่งที่เขาอนุรักษ์ไว้

ซูซินเหยินขับรถกลับมาที่บ้าน หลังจากดับเครื่อง.. เขาก็ลงจากรถแล้วเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจซ่งจิงเฉิน

ซูซินเหยินไม่ได้ล็อคประตู ซ่งจิงเฉินหนักใจที่จะคาดเดาความคิดของเขา; เธอนั่งอยู่ในรถต่อราวสองสามวินาที ก่อนจะตัดสินใจเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน

ซูซินเหยินนั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นที่โอ่อ่าหรูหรา ในมือถือกระดาษเปล่าหนึ่งใบ แม้เธอจะค่อยๆย่องเข้าไปในบ้าน แต่เขาก็ยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าที่เบามากๆของเธอ เขาเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ จ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา และชี้นิ้วไปที่โซฟาข้างๆเขา

ซ่งจิงเฉินเข้าใจสัญญาณนั่นดี.. เธอเดินเข้าไปหลังจากยืนลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ยังคงไม่กล้านั่ง

ซูซินเหยินจ้องมองการดาษเปล่าใบนั้นอยู่ราวสามนาที ก่อนที่จะดึงปากกาออกมาเซ็นต์ชื่อลงไป แล้ววางมันลงบนโต๊ะที่อยู่ด้านหน้าซ่งจิงเฉิน

ซ่งจิงเฉินชำเลืองมองซูซินเหยินก่อนที่จะก้มลงไปมองกระดาษใบนั้น เธอตกใจจนช็อค เมื่อพบว่าเป็นกระดาษใบเดียวกับที่เธอให้ซูซินเหยินไว้ก่อนหน้านี้ในตอนที่เธอไปอ้อนวอนขอให้เขาเข้ามาดำรงตำแหน่ง CEO

ตรงช่องเซ็นต์ชื่อนั้น.. ปรากฎลายเซ็นต์ของซูซินเหยินอย่างชัดเจน เขาเซ็นต์เอกสารนี่แล้ว.. นั่นหมายความว่าเขายอมรับที่จะรับช่วงบริหารซ่งเอ็มไพร์ต่อแล้วเหรอนี่?

ซ่งจิงเฉินหันไปมองซูซินเหยินอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วถามเขาด้วยเสียงที่สั่น “คุณ..ยอมตกลงแล้วเหรอ?”

ซูซินเหยินไม่ตอบ.. ซ่งจิงเฉินยื่นมือออกไปจะหยิบเอกสาร แต่ก่อนที่นิ้วของเธอจะทันได้โดนมัน จู่ๆซูซินเหยินก็วางมือลงบนเอกสารนั่นอย่างแรง

ซ่งจิงเฉินเงยหน้าขึ้นมองซูซินเหยินอีกครั้ง; สายตาเต็มไปด้วยความงุนงง..

ซูซินเหยินไม่รีบร้อนที่จะตอบ เขาดึงเอกสารกลับมาแล้วเอนตัวพิงโซฟามองสายตาที่งุนงงของซ่งจิงเฉิน แล้วพูดช้าๆว่า “ถ้าผมตกลงยอมเข้ารับช่วงบริหารกิจการของซ่งเอ็มไพร์แล้ว คุณจะยอมทำตามความต้องการของผมทุกอย่าง.. ถูกต้องใช่ไม๊?”

เขาย้ำประโยคที่เธอเคยพูดไว้..

ซ่งจิงเฉินชะงักเดี๋ยวเดียวก่อนจะพยักหน้าตอบ “ใช่..”

ตอนที่ 28  – ความรักที่หวลคืนมา (8)

“ผมไม่ต้องการหุ้นของซ่งเอ็มไพร์ ไม่ต้องการเงินเป็นค่าตอบแทน และไม่ต้องการโบนัส...” ซูซินเหยินหยุดนิดหนึ่งก่อนที่จะพูดต่อ.. ซ่งจิงเฉินใจเต้น ยิ่งเขาบอกว่าเขาไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านั้น.. เธอกลับยิ่งกังวลมากขึ้น..

ซูซินเหยินพัดเอกสารว่างเปล่านั้นไปมา และพูดต่อด้วยเสียงเนิบๆเหมือนหุ่นยนต์ “และเอกสารว่างเปล่านี้ก็รวมถึง.. ผมสามารถปล่อยมันว่างไว้อย่างนั้น...”

ซ่งจิงเฉินดึงเสื้อเชิ้ตของเธอลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ และจ้องมองซูซินเหยินอย่างเงียบๆเพื่อรอให้เขาพูดจบ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้ไปคือสาระสำคัญ..

เวลาเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่ราววินาที..

และซูซินเหยินก็ดูเหมือนกำลังจมดิ่งไปในความคิดอยู่นานไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว  อาการนิ่งเฉยของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก เธอกลืนน้ำลายก่อนที่จะถามเขาว่า “แล้วคุณต้องการอะไรเป็นการตอบแทน?”

หลังจากซ่งจิงเฉินพูดจบไม่ถึงหนึ่งวินาที ซูซินเหยินก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผมต้องการคุณ”

ซ่งจิงเฉินตะลึง.. แทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยิน..

“ผมต้องการคุณ..” ซูซินหยินพูดซ้ำอีกครั้ง และรีบพูดสิ่งที่อยู่ในหัวของเขาต่อโดยพยายามรักษาอารมณ์ให้นิ่ง “หนึ่งร้อยวัน.. ผมต้องการเวลาหนึ่งร้อยคืนจากคุณ ถ้าคุณตกลงกับเงื่อนไขนี้.. ผมจะทำให้ซ่งเอ็มไพร์ฟื้นตัวภายในหนึ่งร้อยวัน!”

หนึ่งร้อยวัน.. เขาต้องการหนึ่งร้อยคืนจากเธองั้นหรือ.. นี่เขากำลังบอกให้เธอเอาตัวเข้าแลกกับช่วยฟื้นฟูซ่งเอ็มไพร์อย่างนั้นหรือ?

ซ่งจิงเฉินกัดฟันแน่น...

“ตั้งแต่เดือนหน้า.. ป้าซันจะกลับไปบ้านเก่าของเธอ ผมจึงต้องการให้คุณย้ายมาอยู่ที่นี่กับผม เพราะคุณต้องมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดแจงชีวิตประจำวันของผม” ซูซินเหยินพูดต่อด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังคุยธุรกิจอยู่ “ตั้งแต่หนึ่งทุ่มไปจนถึงเจ็ดโมงเช้า.. เวลาสิบสองชั่วโมงนี้ของคุณจะเป็นของผม เพราะฉะนั้น.. ในช่วงเวลานี้ผมจะต้องติดต่อคุณได้ตลอดเวลา และคุณจะต้องมาพบผมทันทีที่ผมต้องการ”

ซูซินเหยินยืนขึ้นพร้อมสัญญาในมือ และเมื่อเขากำลังจะยื่นให้กับซ่งจิงเฉิน จู่ๆเขาก็ทำเหมือนเพิ่งคิดอะไรบางอย่างออก เขาก้มหน้าเข้าไปใกล้ซ่งจิงเฉินและกระซิบเบาๆว่า “อ่อ.. แล้วอย่าประเมินตัวเองสูงนัก คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายเรื่องของผม คุณจะมาพบผมในเวลาที่ผมต้องการเท่านั้น”

เขายืดตัวตรงและพูดเพิ่มเติม.. “คุณไปคิดดู.. ถ้าคุณเห็นด้วยกับเงื่อนไขนี้ ก็ขึ้นมาเอาสัญญากับผมที่ห้องทำงานข้างบน”

ซูซินเหยินพัดเอกสารไปมามาต่อหน้าซ่งจิงเฉินก่อนจะเดินขึ้นข้างบนไป..

....

ความจริงแล้ว.. ซ่งจิงเฉินรู้สึกอึดอัดและอับอาย ผู้หญิงดีๆผู้หญิงปกติที่ใหนจะยอมใช้ร่างกายตัวเองเพื่อการค้า แม้เธอจะไม่รู้ว่าความอึดอัดนั้นเกิดขึ้นเพราะความรักที่เธอมีให้เขาหรือไม่ แต่ลึกลงไปในหัวใจของเธอ เธอไม่ต้องการสัญญาที่มีข้อตกลงแบบนี้

พ่อของเธอทั้งแก่และกำลังป่วย ในใจของเขากังวลเพียงเรื่องของบริษัท; หากซ่งเอ็มไพร์ล้มละลายไปในตอนนี้ พวกเขาคงต้องจมอยู่ในกองหนี้สิน.. ยิ่งไปกว่านั้นพี่สะใภ้ของเธอก็เพิ่งสูญเสียสามี แล้วเธอจะกล้าสร้างปัญหาเพิ่มให้เธออีกได้ยังไงกัน?

ซ่งจิงเฉินลุกขึ้นยืนนิ่งอยู่ในห้องนั่งเล่นไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน จนกระทั่งเข่าของเธออ่อนล้า เธอกระพริบตาช้าๆดูเหมือนว่าเธอได้ตัดสินใจแล้ว...