ประกาศิตรัก : ตอนที่ 23-24 : ความรักที่หวลคืนมา (3-4)

ตอนที่ 23  – ความรักที่หวลคืนมา (3)

ซูซินเหยินจ้องมองหน้าปกเอกสารอยู่ชั่วครู่ก่อนจะโยนมันกลับไปที่โต๊ะ เขาลุกขึ้นยืนแล้วชะงักนิดหน่อย ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปยังห้องนอน ซูซินเหยินค่อยๆเปิดประตูอย่างเบาที่สุด ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้อง

ซ่งจิงเฉินนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง อาจเป็นเพราะความหนาวที่เธอต้องเผชิญก่อนหน้านี้ ทำให้ริมฝีปากของเธอเปลี่ยนเป็นสีม่วง ทั้งที่ร่างยังคงซุกอยู่ในที่นอนที่แสนสบาย และเครื่องทำความร้อนในห้องก็ถูกตั้งไว้ที่เบอร์สูงสุด

ซูซินเหยินเดินไปข้างเตียงจัดผ้าห่มให้เธอใหม่ แล้วก็ยืนมองหน้าเธออยู่เงียบๆ เธอมีใบหน้าที่สมส่วน คิ้วยาว และจมูกโด่ง เหมือนกับภาพที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของเขา ซูซินเหยินจ้องมองซ่งจิงเฉินอยู่นานก่อนจะหันหลังจากไป

.....

วันรุ่งขึ้นเป็นวันเสาร์และเป็นวันหยุดของป้าซัน ดังนั้น.. เธอจึงกลับบ้านไปตั้งแต่เมื่อคืน

เมื่อซูซินเหยินตื่นขึ้นมา ซ่งจิงเฉินก็ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง แต่ระหว่างล้างหน้า เขาก็ต้องสะดุ้งกับความเจ็บปวดที่มือข้างขวาเมื่อมันสัมผัสเข้ากับน้ำ และนั่นเตือนให้เขานึกถึงเรื่องบาดแผลจากเมื่อคืน เขาทำแผลที่มือใหม่ก่อนจะถือกุญแจออกจากบ้านไป

เขากลับมาหลังจากหนึ่งชั่วโมงผ่านไป.. ขณะที่เขาเปลี่ยนรองเท้าและกำลังจะจัดแจงอาหารเช้า เขาก็ได้ยินเสียงพูดคุยอยู่ข้างบน

สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วครู่ และหลังจากที่เขานิ่งฟังอยู่สักพัก เขาจึงรู้ว่าซ่งจิงเฉินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ซู่ซินเหยินรู้สึกว่า แม้เขาจะมีสัมผัสทางการได้ยินเหนือคนธรรมดา แต่เขาก็ไม่ควรจะแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์ เขาจึงเบนความสนใจของเขาไปที่การถอดรองเท้าแทน

ในขณะที่เขาเดินไปที่ห้องนั่งเล่น หูของเขาก็จับคำพูดจากปากของซ่งจิงเฉินได้ว่า “พี่ยี่หนาน”

พี่ยี่หนาน.. เขารู้สึกคุ้นกับชื่อนี้เป็นอย่างมาก

พี่ยี่หนาน.. น่าจะเป็นคำที่ซ่งจิงเฉินใช้เรียกด้วยความสนิทสนม ส่วนชื่อจริงของเขาคือ จินยี่หนาน

ซูซินเหยินนิ่งไป และมือที่กำลังจับถุงอาหารเช้าก็กำแน่นขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ

“พี่ยี่หนาน.. นี่พี่ออกจากกองทัพและกำลังจะกลับมาที่ปักกิ่งจริงๆเหรอ? ...เป็นข่าวที่น่าตื่นเต้นมาก แล้วพี่จะมาถึงเมื่อไหร่? ฉันจะได้ไปรับ.. วันที่สามเดือนหน้าเหรอ? พี่ต้องเลี้ยงอาหารเย็น แล้วก็เตรียมของขวัญให้ฉันด้วยนะ เพราะวันเกิดของฉันตรงกับวันที่แปดเดือนหน้าพอดี...”

สายตาเหยียดหยามปรากฏอยู่ในดวงตาของซูซินเหยิน แล้วเขาก็หันหลังออกจากประตูไปทันที เขายังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้าแตะก็ตรงดิ่งไปที่ประตู ราวกับไฟกำลังเผาผลาญอยู่ในอก เขาปิดประตูดังปัง และทั้งเดินทั้งวิ่งไปที่ประตูบ้านพักตากอากาศ

ซูซินเหยินหยุดอยู่ที่ถังขยะตรงข้ามประตู แล้วโยนถุงอาหารเช้าทั้งหมดที่ซื้อเตรียมไว้เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วลงถังขยะไปอย่างไม่แยแส

....

หลังจากวางสายไป อารมณ์ของซ่งจิงเฉินก็ดีที่สุดในช่วงเวลานี้ คำพูดที่จินยี่หนานบอกเธอทางโทรศัพท์นั้น ทำให้หัวใจของเธอพองโต ซงซง.. พี่กำลังจะกลับปักกิ่งนะ

พี่กำลังจะกลับปักกิ่ง... แม้จะเป็นคำพูดง่ายๆสองสามคำ แต่นั่นก็สามารถทำให้วันของซ่งจิงเฉินกลายเป็นวันที่สดใสได้ เธอหัวเราะกับตัวเอง ดีใจจนอยากจะกระโดดไปทั่วห้อง

ดูเหมือนนี่จะเป็นข่าวดีเพียงข่าวเดียวที่เธอได้รับหลังจากที่ซ่งเช็งฆ่าตัวตาย ซ่งจิงเฉินไม่สามารถหยุดยิ้มได้ เธอถอนหายใจด้วยความสุขที่เต็มเปี่ยม “ในที่สุด.. พี่จินหนานก็กลับบ้านแล้ว..”

ขณะที่เธอยังคงจมดิ่งกับความสุข ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก ซ่งจิงเฉินหันไปมองที่ประตูด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม

ซูซินเหยินยืนอยู่ที่ประตู พร้อมกับจ้องมองเธอด้วยสายตาเยือกเย็น “ถ้าเธอตื่นแล้ว ก็ออกไปจากที่นี่ซะ!”

ตอนที่ 24  – ความรักที่หวลคืนมา (4)

ซ่งจิงเฉินจ้องมองซูซินเหยินที่ปรากฏตัวต่อหน้าเธออย่างตกใจ แต่แล้วเสียงแหลมคมของซูซินเหยินก็ปลุกเธอให้ตื่นจากอาการช็อค รอยยิ้มบนใบหน้าหลังจากที่คุยกับจินยี่หนานมลายหายไปทันที เธอกวาดสายตาไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว และจำได้ว่าที่นี่คือห้องของซูซินเหยิน แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ค่อยๆผุดขึ้นในหัวของเธอ เธอยืนรอเพื่อขอร้องเขาเรื่องซ่งเอ็มไพร์ จนเป็นลมไปเพราะปวดประจำเดือนมาก

ดังนั้น.. ต้องเป็นเขาที่พาเธอมาที่นี่เมื่อคืนนี้?

ซ่งจิงเฉินรู้ว่าซูซินเหยินยังคงเกลียดเธอ เพราะเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เขาก็บอกเธอให้รีบออกไปจากบ้านเขา แต่นี่เธอเพิ่งมีโอกาสได้อยู่กับเขาตามลำพัง เธอจะไม่ยอมเสียโอกาสนี้ไปอย่างแน่นอน เธอไม่มีทางเลือก เธอต้องสู้เพื่อซ่งเอ็มไพร์ต่อไป

ซ่งจิงเฉินรู้ว่า.. ซูซินเหยินเป็นผู้ชายที่มีความอดทนต่ำ เธอจึงกลัวว่าเขาจะลากเธอออกไปจากบ้านเหมือนครั้งที่แล้วอีก เธอจึงรีบกระโดดลงจากเตียงไปหยิบซองในกระเป๋าของเธอ แล้วเดินตรงไปหาซูซินเหยิน และยื่นซองนั่นให้กับเขา “นี่เป็นเช็คจำนวน 20,000,000 หยวน และเป็นข้อเสนอที่ซ่งเอ็มไพร์จะสามารถให้คุณได้มากที่สุดในตอนนี้ ได้โปรดพิจารณา...”

“ผมไม่มีเวลาให้คุณฝันกลางวันหรอกนะ ถ้าคุณยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมบอกคุณไปก่อนหน้านี้ ผมก็จะย้ำให้คุณฟังอีกครั้ง ผมจะไม่เข้ารับช่วงกิจการของซ่งเอ็มไพร์!” ซูซินเหยินพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายและเด็ดขาด

“ผมให้เวลาคุณหนึ่งนาทีเก็บของแล้วรีบออกไปให้พ้นหน้าผม ก่อนที่ผมจะโยนคุณออกไปด้วยตัวผมเอง!”

แล้วซูซินเหยินก็เดินออกจากห้องนอนตรงไปที่ห้องทำงานของเขา แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่อยากอยู่ในที่เดียวกันกับเธอ

ซ่งจิงเฉินรีบวิ่งตามเขาไปและพูดกับเขาว่า.. “ได้โปรดบอกฉันมาเถอะค่ะ ฉันต้องทำอย่างไรคุณถึงจะยอมรับช่วงบริหารซ่งเอ็มไพร์?”

ซูซินเหยินไม่ตอบแต่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ซ่งจิงเฉินไม่ได้สวมรองเท้าแตะตอนที่กระโดดลงมาจากเตียง ฝ่าเท้าของเธอจึงถลอกตอนที่วิ่งไปบนพื้นไม้ “ได้โปรดบอกจำนวนเงินที่คุณต้องการมา ไม่ว่าจะเท่าไหร่ก็ตาม ฉันยินดีจ่าย”

ซูซินเหยินทำเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูด เขาผลักประตูห้องทำงานออก นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเธอแล้ว เพราะถ้าเธอยังไม่สามารถทำให้เขารับปากได้ ในวันจันทร์ที่จะถึงนี้ ชื่อของซ่งเอ็มไพร์คงต้องหายไปจากโลกใบนี้

แต่ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไร เธอก็ไม่เคยทลายกำแพงของเขาได้เลย เธอยอมแม้กระทั่งขุดเรื่องในคืนนั้นขึ้นมาต่อรองกับเขา แต่นั่นกลับทำให้เธอยิ่งเจ็บปวดใจ...

ซ่งจิงเฉินมองประตูห้องทำงานที่ปิดลงช้าๆต่อหน้าเธอ และตะโกนออกอย่างไม่คิด “ถ้าคุณกังวลว่าฉันจะเข้าไปป้วนเปี้ยนใกล้ๆคุณ หลังจากที่คุณรับตำแหน่ง CEO ล่ะก็.. คุณเลิกกังวลได้เลยนะคะ เพราะถ้าคุณรับปากจะช่วยรักษาซ่งเอ็มไพร์ไว้ ฉันสัญญาว่าจะหายไปจากชีวิตคุณทันที..”

ทันใดนั้น.. ประตูที่กำลังปิดก็หยุดชะงัก ในที่สุด.. เธอก็สามารถโน้มน้าวเขาได้แล้วเหรอนี่?

เมล็ดแห่งความหวังเริ่มเบ่งบานในหัวใจของซ่งจิงเฉิน เธอรีบปฏิญาณต่อหน้าซูซินเหยิน “ฉันสัญญาว่าจะไม่ปรากฏตัวให้คุณเห็นอีก ฉันจะหลีกเลี่ยงไม่ไปในที่ที่คุณไป และถ้าคุณต้องการให้ฉันไปจากปักกิ่ง ฉันก็จะไป..”