ประกาศิตรัก : ตอนที่ 1 - อยู่ร่วมกับอาโนดิสเจ้าอารมณ์ (1)

ช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดของผมได้เริ่มขึ้นเมื่อผมได้พบกับคุณ..

....

ซูซินเหยินขับรถกลับมาถึงบ้านในตอนใกล้รุ่งของเช้าวันใหม่.. บ้านพักตากอากาศของเขาค่อนข้างเงียบ มีเพียงแสงไฟในห้องนั่งเล่นเพียงดวงเดียวที่ส่องสว่างอยู่ ส่วนห้องอื่นๆในบ้านล้วนตกอยู่ในความมืด

ในขณะซูซินเหยินกำลังก้าวขึ้นบันได มือของเขาก็ปลดเนคไทที่คอไปด้วย เขาผลักประตูห้องนอนให้เปิดออก แล้วเปิดไฟ และค่อยๆวางเสื้อแจ๊คเก๊ตและเนคไทไว้บนโซฟา เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตและเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

ก่อนที่จะก้าวข้ามประตูห้องน้ำไป จู่ๆซูซินเหยินก็หยุดนิ่งอยู่ตรงทางเดิน และมือที่กำลังปลดกระดุมเสื้อก็หยุดทำงานเช่นกัน เขาสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ในห้องนอนของเขา เขาหันกลับไปช้าๆ และสังเกตุเห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงของเขา

คิ้วของซูซินเหยินขมวดเข้าหากันด้วยความระมัดระวัง เขาสำรวจรูปร่างของหญิงสาวคร่าวๆก่อนที่จะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ เมื่อเขาเริ่มจำเธอได้ เขาจึงเดินก้มหน้าไปที่ข้างเตียงของเขา จากนั้นก็ลากหญิงสาวที่กำลังหลับอยู่บนเตียงไปที่ประตู

เมื่อความเจ็บปวดจาการถูกลากลงจากเตียงนั้น ได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายซ่งจิงเฉิน เธอจึงตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ และสมองของเธอก็ยังคงไม่ทำงาน

“ซูซินเหยิน.. กลับมาแล้วเหรอ..” สีหน้าเย็นชาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก เมื่อได้ยินหญิงสาวเรียกชื่อของเขา เขากำข้อมือของซ่งจิงเฉินอย่างแรง จนหญิงสาวตะโกนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และพูดอะไรไม่ออกอีก

ซูซินเหยินลากซ่งจิงเฉินลงบันได้ไปอย่างรีบร้อน และตัวเขาเองก็ไม่สามารถควบคุมความเร็วได้ ร่างของซ่งจิงเฉินจึงชนเข้ากับตู้ใบหนึ่งเข้า เสียงดังสนั่นนั้นปลุกป้าซันที่กำลังหลับอยู่ชั้นล่างให้ตื่นขึ้นมา หญิงสูงอายุสวมเสื้อคลุมวิ่งออกมาพร้อมตะโกนออกมาด้วยความช็อคและกลัวเมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้น “คุณซู คุณซ่ง พวกคุณ..”

ป้าซันพูดได้เพียงเท่านั้นก็ต้องหยุด เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาที่เย็นชาของซูซินเหยิน เธอเหลือบตามองลงพื้นแล้วถอยหลังกลับไปสองก้าว ได้แต่มองซ่งจิงเฉินถูกลากผ่านหน้าเธอไป โดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้

“ซูซินเหยิน.. ปล่อยฉันนะ..” ซ่งจิงเฉินพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการจับกุมของซูซิงเหยิน แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เธอถูกลากไปจนถึงหน้าประตู  เมื่อประตูถูกผลักออก ลมหนาวยามค่ำคืนก็พัดผ่านเข้ามา ซ่งจิงเฉินที่กำลังหนาวสะท้านพูดเสียงสั่นว่า “ซูซิงเหยิน.. ฉันมีเรื่องสำคัญที่จะพูดกับคุณ..”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ ซูซิงเหยินที่ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวตั้งแต่มาถึงบ้าน จู่ๆก็โพล่งขึ้นมาว่า “ซ่งจิงเฉิน.. ใครอนุญาติให้เธอมาที่นี่?” คำพูดของเขาช่างเยือกเย็นราวกับความเย็นของลมหนาวในคืนนี้

น้ำเสียงที่เย็นชาของซูซินเหยิน ทำให้ซ่งจิงเฉินตัวสั่นจนลืมคำพูดทั้งหมดที่เตรียมมา..

ซูซินเหยินหันกลับไปมองช้าๆ หน้าตาที่หล่อเหลาของเขาราบเรียบเฉย สายตาของเขาราวกับมีดคมที่พร้อมจะเฉือนซ่งจิงเฉินให้เป็นชิ้นๆ แล้วน้ำเสียงที่เย็นชาก็ลอดผ่านริมฝีปากบางๆคู่นั้นออกมา “ผมยังจำคำพูดทั้งหมดได้.. ผมไม่ต้องการเห็นคุณในชีวิตของผมอีก แม้แต่ศพผมก็ไม่อยากเห็น!”

แล้วซูซินเหยินก็โยนซ่งจิงเฉินออกไปนอกประตูอย่างแรง หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที เสียงปิดประตูปัง ก็ดังสนั่นอยู่ในแก้วหูของเธอ