ตอนที่ 151 เจตจำนงแห่งการลอบวางเพลิง
ตอนที่ 151 เจตจำนงแห่งการลอบวางเพลิง
เมื่อเห็นซาบุสะกับฮาคุยืนอยู่ตรงนั้น มาโกโตะก็คิดว่าควรจะอธิบายอะไรบางอย่าง โดยเฉพาะในเมื่อเขาจะพาทั้งคู่เข้าไปในหมู่บ้าน
แล้วจะมีหัวข้อไหนเหมาะไปกว่า “เจตจำนงแห่งไฟ” ล่ะ?
แน่นอนว่า นี่คือเวอร์ชันของเขาเอง
“เมื่อใบไม้เริ่มปลิว ไฟก็จะควบคุมไม่ได้! มันจะลุกลามไปทั่วหมู่บ้านและเผาทุกอย่างให้วอดวาย! ถ้าอยากเป็นส่วนหนึ่งของโคโนฮะ เจ้าต้องเรียนรู้เจตจำนงแห่งไฟ!”
“ถ้ามีใครถามว่าทำไมนายถึงมาร่วมทีม ก็ให้ตอบไปว่า นายรู้สึกประทับใจในเจตจำนงแห่งไฟของฉัน!”
ซาบุสะพยักหน้าแทบหักคอทันที “รับทราบ บอส! เมื่อใบไม้เริ่มปลิว ไฟก็จะควบคุมไม่ได้! มันจะลุกลามไปทั่วหมู่บ้านและเผาทุกอย่างให้วอดวาย!”
ฮาคุในอีกด้านหนึ่ง สีหน้าแปลกๆ ‘นี่มันเจตจำนงแห่งไฟของโคโนฮะจริงเหรอ? ฟังดูเหมือนเจตจำนงแห่งการลอบวางเพลิงมากกว่า’
แต่ในเมื่อซาบุสะไม่ตั้งคำถาม เขาก็ไม่ถามเช่นกัน
ตราบใดที่เขาได้อยู่กับซาบุสะ เขาก็ไม่สนใจอะไรอีก
เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เขาก็นั่งเย็บแผลให้ซาบุสะเงียบๆ ขณะที่มาโกโตะยังคงเทศนาเรื่องเจตจำนงแห่งไฟของตัวเองต่อไป
——————————
ผ่านไปไม่นาน คาคาชิ, นารูโตะ, ซาสึเกะ, ซากุระ และทาซึนะ ก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุในที่สุด
และสิ่งที่พวกเขาเห็นทำให้ช็อกจนพูดไม่ออก
มาโกโตะกำลังนั่งอยู่บนพื้น อธิบายเวอร์ชันแปลกประหลาดของ “เจตจำนงแห่งไฟ” ให้ศัตรังฟังแบบชิลๆ
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน พวกเขายังสู้กันเอาเป็นเอาตายอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับนั่งคุยกันเหมือนเพื่อนเก่า พูดเรื่องจะเผาหมู่บ้านให้มอดไหม้
คาคาชิ, ซาสึเกะ และนารูโตะ รู้สึกถึงความผิดปกติทันที
“เฮ้ มาโกโตะ มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?!” คาคาชิถาม พลางเปิดใช้เนตรวงแหวน
มาโกโตะลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากเสื้อ แล้วเดินเข้าไปหาพวกเขาอย่างใจเย็น
“อาจารย์คาคาชิ ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้” เขาโบกมือเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
“ฉันกับซาบุสะไม่ได้เป็นเพื่อนเก่ากันอะไรหรอก หลังจากฉันจัดการเขาเสร็จ ฉันก็แนะนำเจตจำนงแห่งไฟให้เขารู้จัก แล้วเขาก็ตัดสินใจหยุดสู้กับพวกเรา”
สีหน้าของมาโกโตะยังคงสงบนิ่งเมื่อพูดต่อ “จริงๆ แล้ว เขายังยอมรับฉันเป็นบอส และเคารพเจตจำนงแห่งไฟของฉันจนอยากติดตามฉันกลับโคโนฮะเลยล่ะ”
เขาพูดเรื่องทั้งหมดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาอย่างที่สุดในโลก
ทุกคนทำหน้าเหวอหลังได้ยินคำอธิบาย ราวกับมาโกโตะปิดสมองก่อนพูด
คาคาชิกระตุกเปลือกตา มองสำรวจมาโกโตะตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเช็กว่าโดนอะไรเข้าที่หัวหรือเปล่า ขณะที่คาคาชิกำลังคิด นารูโตะก็ไม่รออะไรเลย เขาวิ่งเข้าไปหามาโกโตะ ตรวจดูว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า
“มาโกโตะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ไอ้ลุงแก่ไม่ใส่เสื้อนี่ใครฟะ? แล้ว โอ้โห! ผู้หญิงคนนี้สวยมากเลย!”
มาโกโตะจึงแนะนำซาบุสะกับฮาคุให้พวกเขารู้จัก แม้ว่าทุกคนจะรู้จักซาบุสะอยู่แล้ว แต่ไม่มีใครรู้จักฮาคุ ซาบุสะอธิบายว่าเดิมทีเขาถูกกาโต้จ้างให้มาทำลายสะพานและหยุดการก่อสร้าง
แต่หลังจากได้ฟังเจตจำนงแห่งไฟของมาโกโตะ เขาก็เปลี่ยนใจ ตอนนี้เขาตั้งใจจะช่วยสร้างสะพานและปกป้องแคว้นคลื่นแทน
คาคาชิถอนหายใจยาว พยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน เขาไม่รู้ว่ามาโกโตะทำได้ยังไง แต่ตอนนี้เขาก็เลือกจะปล่อยผ่านไป ส่วนทางด้านนารูโตะก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัย เขามองหน้าซาบุสะสลับกับฮาคุก่อนจะยิ้มแป้น
“ว้าว พี่สาวนี่สวยมากเลย! เดี๋ยวนะ…” สายตาเขาเหลือบไปที่ซาบุสะ “ไอ้ลุงไม่ใส่เสื้อนี่คือแฟนของเธอเหรอ?”
ทันทีที่พูดจบ ฮาคุก็กะพริบตาแล้วแอบมองซาบุสะเขินๆ
ซาบุสะหน้าเกร็ง แล้วรีบสวนกลับทันที “เขาไม่ใช่ผู้หญิง เขาเป็นผู้ชาย!!”
นารูโตะ, ซาสึเกะ และซากุระ จ้องพวกเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง สมองปฏิเสธที่จะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูหน้าเด็กสามคนนั่นสิ! งงกันหมดแล้ว!]
[เซ็นจู โทบิรามะ: เข้าใจได้แหละ ฮาคุนี่มันหลอกตาสุดๆ ถ้าข้าไม่รู้มาก่อน ข้าก็คงคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงเหมือนกัน]
ในโลกความเป็นจริง คาคาชินั่งลงข้างซาบุสะ ขยี้ขมับด้วยความเหนื่อยล้า “ทำไมต้องเป็นเจ้าด้วย…”
ซาบุสะปัดมือหนึ่งครั้งขัดขึ้นมา “ทำไม? คนอย่างฉันจะเปลี่ยนไม่ได้รึไง?!”
“ฟังไว้นะ คาคาชิ! เมื่อใบไม้เริ่มปลิว ไฟก็จะควบคุมไม่ได้! มันจะลุกลามไปทั่วหมู่บ้านและเผาทุกอย่างให้วอดวาย!”
“มาโกโตะคือบอสของฉัน! ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ก็จับตาดูฉันไว้เลย ฉันไม่แคร์!”
คาคาชิถอนหายใจยาวอีกครั้ง ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...? ฉันจะอธิบายเรื่องนี้กับโฮคาเงะยังไงดี?’
คาคาชิรู้ดีว่าไม่มีทางอธิบายเรื่องนี้ให้ฟังแล้วดูไม่บ้าแน่นอน
จะให้ไปบอกว่า “ซาบุสะเปลี่ยนใจทันทีหลังจากได้ฟังเจตจำนงแห่งไฟของมาโกโตะ และตอนนี้ภักดีต่อเขา” มันก็ฟังไม่ขึ้น
สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะปล่อยให้มาโกโตะจัดการเอง
ในเมื่อเขาเป็นลูกศิษย์ของโฮคาเงะ ก็ให้เขาไปอธิบายเองก็แล้วกัน