ตอนที่ 27 บทบาทของผู้ดูแลกลุ่ม

เมื่อเผชิญกับการปฏิเสธอย่างหนักแน่นของมาดาระ มาโกโตะก็ได้แต่ล้มเลิกความคิดแล้วหันไปหา ฮิวงะ ฮิซาชิ

[อิโตะ มาโกโตะ: ลุงฮิซาชิ ท่านไม่คิดเหรอว่าตระกูลฮิวงะกำลังอยู่ในช่วงตกต่ำ?

ท่านอยากให้ผมช่วยฟื้นฟูเกียรติยศของตระกูลไหม? สิ่งที่ผมขอมีเพียงอย่างเดียว—แค่ท่านสอนวิชาให้ผม แล้วในอนาคต ลูกทุกคนที่เกิดจากผมกับฮินาตะจะใช้นามสกุลฮิวงะ!]

[ฮิวงะ ฮิซาชิ: ฝันไปเถอะ เจ้าหนู! เจ้าเพิ่งสัญญากับโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่งกับรุ่นที่สองว่าจะช่วยฟื้นฟูตระกูลเซ็นจูไม่ใช่เหรอ!? เจ้าไม่บอกเหรอว่าจะไปแต่งงานกับซึนาเดะ? แล้วฮินาตะมาเกี่ยวอะไรด้วย!?]

[อิโตะ มาโกโตะ: ผมสัญญากับโฮคาเงะทั้งสองก็จริง แต่ผมไม่เคยพูดว่าจะต้องแต่งงานกับแค่ซึนาเดะคนเดียวนี่! ผมจะมีภรรยามากกว่าหนึ่งคนไม่ได้เหรอ?]

[ฮิวงะ ฮิซาชิ: ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้านี่มันไร้ยางอายจริงๆ! ไอ้สารเลว!]

[อิโตะ มาโกโตะ: จะมาเรียกผมว่าสารเลวได้ยังไง ผมแค่พยายามจะให้สาวๆ ทุกคนมีบ้านอยู่เท่านั้นเอง!]

[ฮิวงะ ฮิซาชิ: ไสหัวไปซะ ไอ้สารเลว!]

[อิโตะ มาโกโตะ: ลุงฮิซาชิ ระวังอย่ามาเสียใจทีหลังนะ! ถ้าผมกับฮินาตะมีลูกในอนาคต ผมจะไม่ให้พวกเขาใช้นามสกุลฮิวงะแน่!]

ในดินแดนบริสุทธิ์ ฮิซาชิถึงกับตะลึงกับความกล้าหน้าด้านของมาโกโตะ แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

เขาควรจะพิจารณาเรื่องการมอบคาถาให้มาโกโตะจริงๆ ไหม?

ตอนนี้มาโกโตะมีสายเลือดเซ็นจูไหลเวียนอยู่แล้ว ถ้าเขามีลูกกับฮินาตะ เด็กคนนั้นก็จะถือกำเนิดพร้อมทั้งเนตรสีขาวและสายเลือดเซ็นจู

ถ้าเด็กแบบนั้นใช้นามสกุลฮิวงะ อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการฟื้นฟูตระกูลได้จริงๆ

แต่เขาก็ส่ายหัวอย่างตื่นตระหนกหลังรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มคล้อยตามคำพูดของมาโกโตะ

นี่เขาคิดอะไรอยู่กันแน่!?

ฮินาตะไม่มีทางได้ไปยุ่งกับไอ้สารเลวนี่หรอก! และพี่ชายของเขา ฮิวงะ ฮิอาชิ ก็ไม่มีวันเห็นด้วยกับเรื่องนี้เด็ดขาด!

——————————

ในขณะนั้นเอง มาโกโตะก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

[อิโตะ มาโกโตะ: แม้ว่าผมจะเป็นคนเสนอไอเดียฟื้นฟูตระกูลเซ็นจูก่อนก็เถอะ แต่ของที่โฮคาเงะรุ่นแรกมอบให้ผมนั้นล้ำค่ามาก! ดังนั้น ผมตัดสินใจจะให้รางวัลแก่เขา!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: รางวัล?]

[เซ็นจู โทบิรามะ: อย่างน้อยเจ้าก็ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง]

[อิโตะ มาโกโตะได้แต่งตั้งเซ็นจู ฮาชิรามะเป็น “ผู้ดูแลกลุ่ม”]

ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นในกลุ่มแชท และทุกคนถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ตอนนี้โปรไฟล์ของฮาชิรามะแสดงชื่อ “ผู้ดูแลกลุ่ม” อย่างชัดเจน

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ผู้ดูแลกลุ่ม? มันคืออะไรเหรอ?]

[เซ็นจู โทบิรามะ: ฮ่าฮ่าฮ่า! เรื่องนี้เริ่มสนุกแล้ว!]

[อุจิฮะ มาดาระ: เจ้าให้เขาอะไรไปนะ!?]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: มาโกโตะ นี่มันคืออะไรกันแน่?]

[อิโตะ มาโกโตะ: มันหมายความว่าท่านมีสิทธิ์เป็นผู้ดูแลกลุ่มตอนนี้ ท่านสามารถแบนใครก็ได้ ยกเว้นเจ้าของกลุ่ม ยังมีฟีเจอร์อีกนิดหน่อย ลองไปกดเล่นเองละกัน]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ฟังดูสนุกดี! งั้นข้าขอลองเลยแล้วกัน!]

[อุจิฮะ มาดาระ: ให้ตายสิ ไอ้เด็กเปรต! เจ้าให้สิทธิ์กับใครก็ได้ที่มอบของดีให้เจ้าเรอะ!?]

[อิโตะ มาโกโตะ: ถ้าท่านให้เนตรวงแหวน ผมก็จะตั้งท่านเป็นผู้ดูแลกลุ่มด้วย! ว่าไงล่ะ? น่าสนใจใช่ไหม?]

[อุจิฮะ มาดาระ: ฝันไปเถอะ!]

[อุจิฮะ อิซึนะ: พี่ครับ โชคดีแล้วที่คนที่ได้เป็นผู้ดูแลคือฮาชิรามะ ไม่ใช่โทบิรามะ ถ้าเป็นโทบิรามะล่ะก็ พวกอุจิฮะเราทั้งกลุ่มคงไม่รอด!]

[อุจิฮะ มาดาระ: เจ้าคิดว่าตอนนี้มันดีกว่าเรอะ? เจ้าไม่รู้จักฮาชิรามะดีพอหรอก ไอ้หมอนั่นมันคาดเดาไม่ได้ ไม่มีอะไรที่มันไม่กล้าทำ!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: มาดาระ ข้าขอเตือนไว้ก่อน! ตอนนี้ข้าเป็นผู้ดูแลกลุ่มแล้วนะ แสดงความเคารพข้าบ้าง!]

[อุจิฮะ มาดาระ: ไปตายซะ! เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจตำแหน่งผู้ดูแลงี่เง่าของเจ้าหรือไง!?]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: โอ้? งั้นเรอะ? งั้นเตรียมรับโทษได้เลย!]

[อุจิฮะ มาดาระถูกแบนเป็นเวลา 3 นาที โดยผู้ดูแลกลุ่ม เซ็นจู ฮาชิรามะ]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: มุฮ่าฮ่าฮ่า!]

ในดินแดนบริสุทธิ์ มาดาระจ้องหน้าจอแชทตาค้าง “ไอ้เวร ฮาชิรามะ!!”

——————————

[เซ็นจู โทบิรามะ: ทำดีมาก พี่ชาย! ข้าอยากปิดปากไอ้โง่นั่นมานานแล้ว! เดี๋ยวมันกลับมา แบนมันอีกรอบเลยนะ!]

[เซ็นจู โทบิรามะถูกแบนเป็นเวลา 3 นาที โดยผู้ดูแลกลุ่ม เซ็นจู ฮาชิรามะ]

“…อะไรนะ…?”

โทบิรามะถึงกับอึ้งพูดไม่ออกหลังถูกแบน

พี่ชายเขาคงกดผิดแน่ๆ ใช่ไหม?

แน่นอน ต้องเป็นแบบนั้นแหละ! พี่เขาคงตั้งใจจะแบนอิซึนะแล้วพลาดไปโดนเขาแทน!

——————————

[อิโตะ มาโกโตะ: เชอะๆ... โทบิรามะ ท่านจะโง่ไปถึงไหน? ท่านรู้ไหมว่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่ท่านและมาดาระมันลึกซึ้งแค่ไหน? พี่ท่านด่ามาดาระได้ แกล้งมันได้ แต่คนอื่นห้ามแตะ! จำไว้ซะ!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ถูกต้องเลย! เจ้ารู้ใจข้าดี มาโกโตะ!]

[อุซึมากิ มิโตะ: ข้าสงสัยมาตลอดว่าระหว่างพวกเจ้าสองคนมันต้องมีอะไรแปลกๆ!

ตอนนี้ดูซะสิ! เขาแบนแม้กระทั่งน้องชายแท้ๆ ของตัวเองเพื่อมาดาระ!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: มิโตะ ข้าหวังว่าเจ้าจะให้ความเคารพหน่อยนะ ข้าเป็นผู้ดูแลกลุ่มแล้วตอนนี้!]

[อุซึมากิ มิโตะ: โอ้ งั้นตอนนี้พอเจ้าได้เป็นผู้ดูแลกลุ่มแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าสูงส่งกว่าข้าหรือยังไง?

ดีเลย! ข้าเข้าใจแล้ว! เจ้าเลือกทิ้งข้าไปหามาดาระแล้วใช่ไหม!? ถ้างั้นก็ไปอยู่กับเขาต่อไปเถอะ! อย่ามาหาข้าอีก!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: มิโตะ! มันก็แค่ล้อเล่นน่า อย่าโกรธสิ!]

[อุซึมากิ มิโตะ: หุบปากไปเลย!]

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: …...]

ขณะเดียวกัน ในดินแดนบริสุทธิ์ โทบิรามะนั่งมองหน้าจอนิ่งเหมือนหมดแรงจะโต้ ‘นั่นน่ะเหรอพี่ชายของข้า? แค่ข้าด่ามาดาระว่า “ไอ้เวร” เขาก็แบนข้าเลยเรอะ? นี่มันพี่ประเภทไหนกันเนี่ย?’

‘ทำไมข้ารู้สึกว่ามาดาระกับเขาต่างหากที่เป็นพี่น้องแท้ๆ กัน!?’

——————————

[เซ็นจู ฮาชิรามะ: ข้าสนุกเหลือเกิน! มุฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!]

[อุจิฮะ อิซึนะ: …เวรเอ๊ย เสียงหัวเราะเขาน่ากลัวชะมัด]

[นามิคาเสะ มินาโตะ: ใช่เลย… รู้สึกเหมือนเขาเป็นคนละคนไปเลย!]