ตอนที่ 458 เซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้
ตอนที่ 458 เซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้
ตอนกลางวัน
“หูเฟย คุณไปตักข้าวก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันตามลงไป เราเจอกันที่เดิมนะ”
ทุกเที่ยงเวลาที่ทั้งสองคนกินข้าวด้วยกัน พวกเขามักจะเลือกนั่งที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร
“…ก็ได้” หูเฟย เงยหน้าขึ้นมอง เซี่ยจือ เขาเห็นท่าทีลึกลับของเธอที่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างปิดบังเขาอยู่ แต่ถึงจะสงสัย เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
เมื่อเห็น หูเฟย เดินจากไปแล้ว เซี่ยจือ ก็รีบหยิบกล่องข้าวออกมาจากกระเป๋าหนังสือ บนใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่แอบซ่อนความดีใจไว้
ช่วงนี้อาหารที่โรงเรียนไม่ค่อยจะอร่อยนัก เซี่ยจือ ก็เลยอุตส่าห์ไปร่ำเรียนวิชาทำ ‘หมูตงพอ’ มาจากป้าหวง
นอกจากขาหมูตุ๋นแล้ว สิ่งที่ หูเฟย ชอบกินที่สุดก็คือหมูตงพอฝีมือป้าหวงนี่แหละ
จริงๆ แล้ว เซี่ยจือ แอบไปเรียนกับป้าหวงมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยเรียนสำเร็จเลยสักที...คนที่รู้ก็รู้ดี! ว่ากว่า เซี่ยจือ จะเรียนทำอาหารได้สำเร็จสักหนึ่งอย่าง อย่างน้อยก็ต้องสังเวยเนื้อดีๆ ไปหลายชิ้นกว่าจะเข้าที่เข้าทาง
ช่วงนี้เธออุตส่าห์เรียนสำเร็จแล้ว ตอนกลางวันก็เลยตั้งใจทำมาด้วย กะว่าจะเซอร์ไพรส์ หูเฟย เสียหน่อย
ถือเป็นการชดเชยการกระทำไม่ดีของตัวเองที่มีต่อเขาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว บวกกับเป็นการขอบคุณสำหรับตำรับยาของเขาด้วย!
เซี่ยจือ เก็บกล่องข้าวอย่างดีแล้วรีบวิ่งลงไปข้างล่าง เธอยังต้องนำมันไปอุ่นในไมโครเวฟที่โรงอาหารก่อน
หลังจากอุ่นเสร็จ เซี่ยจือ ก็รีบวิ่งกลับมาหาที่ว่างนั่งลงที่เดิมของพวกเขา
ผมหน้าม้าของเธอดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย สองมือประคองกล่องข้าวอุ่นๆ มองตรงไปข้างหน้าไม่หยุด สองเท้าเขย่งขึ้นลงอย่างตื่นเต้น
“ฮู่ว~” เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ
ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำของกินให้ หูเฟย แต่ เซี่ยจือ ก็ยังคงรู้สึกตื่นเต้นและกังวลอยู่บ้าง ใบหน้าเล็กๆ ของเธอแดงก่ำขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
เธอไม่รู้เลยว่าหมูตงพอที่ตัวเองทำ หูเฟย จะชอบไหม?
“หึ! หูเฟยจะกล้าพูดว่าไม่ชอบเหรอ?”
“ถ้าเขากล้าพูดว่าไม่ชอบล่ะก็...ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำอาหารให้เขากินอีกเลยคอยดู!”
เซี่ยจือ ย่นจมูกอย่างน่ารัก ในดวงตาใสแจ๋วมีประกายดุร้ายแบบน่าเอ็นดู
พออยู่กับ หูเฟย นานเข้า เธอก็เริ่มติด ‘กลิ่นอายแบบเฟยๆ’(1)ของเขามาด้วย บทบาทจะเกเรเอาแต่ใจนี่เรียนรู้มาอย่างดีเลย!
ไม่นานนัก เซี่ยจือ ก็เห็น หูเฟย ถือถาดอาหารเดินมาแต่ไกล
เธอตื่นเต้นจนเผลอลุกขึ้นยืน พร้อมกับโบกมือให้เขาอย่างร่าเริง
แต่ทว่า...ในวินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของ เซี่ยจือ ก็พลันแข็งค้าง
เพราะข้างหลัง หูเฟย กลับมี เถา หลิงเอ๋อร์ เดินตามมาด้วย! ทั้งสองคนกำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานขณะที่เดินมาทางนี้
รอยยิ้มของ เซี่ยจือ หายวับไปทันที คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ
ในตอนนี้ เซี่ยจือ จู่ๆ ก็รู้สึกเปรี้ยวจี๊ดขึ้นมาในใจ...เหมือนกับเผลอกินมะนาวเข้าไปทั้งลูก!
โดยเฉพาะเมื่อเห็น หูเฟย กับเถา หลิงเอ๋อร์ ยังคงพูดคุยกันอย่างออกรส เซี่ยจือ ก็เผลอกัดฟันโดยไม่รู้ตัว ในแววตาฉายประกายดุร้าย
ความรู้สึกเหมือนของรักของหวงของตัวเองกำลังจะโดนคนอื่นแย่งไป ทำให้ เซี่ยจือ กลายเป็นเหมือนแม่แมวตัวน้อยที่ขนพองฟูขึ้นมาทั้งตัว
แต่ว่า…
เมื่อเธอเห็นว่าข้างหลังของทั้งสองคน ยังมี หลิว อวี่เฟย เดินตามมาอีกคน สีหน้าของ เซี่ยจือ ก็พลันผ่อนคลายลงทันที
“เสี่ยวจือ! วันนี้เธอลงมากินข้าวด้วยเหรอ!” เถา หลิงเอ๋อร์ เห็น เซี่ยจือ ก็ดูประหลาดใจอยู่บ้าง
“สองวันก่อนฉันบังเอิญเจอ พี่หูเฟย เราก็เลยได้มากินข้าวด้วยกัน”
“วันนี้ก็บังเอิญเจอ พี่อวี่เฟย ลงมากินข้าวด้วยเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่า เสี่ยวจือ เธอก็จะลงมาด้วย!”
“แบบนี้ก็ดีเลย! เราจะได้นั่งโต๊ะเดียวกันพอดี”
“จริงสิเสี่ยวจือ เธอไม่รังเกียจใช่ไหมที่ฉันจะขอนั่งกินข้าวด้วยน่ะ!”
เซี่ยจือ รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน “จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะคะ? ฉันดีใจจะแย่อยู่แล้ว!”
(หืม? งั้นก็หมายความว่า...เมื่อวันพฤหัสบดีกับวันศุกร์ที่แล้ว เจ้าหูเฟยบ้าก็แอบไปกินข้าวกับ เถา หลิงเอ๋อร์ สองต่อสองน่ะสิ?)
รสเปรี้ยวในใจของ เซี่ยจือ ที่เพิ่งจะจางลงไป ก็พลันกลับมารุนแรงยิ่งกว่าเดิม
เธอแอบเหลือบมอง หูเฟย แวบหนึ่ง ก่อนจะกัดฟันอีกสองสามทีโดยไม่รู้ตัว ขาสั้นๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะก็แอบเตะลมใส่เขาไปหนึ่งที
เจ้าหูเฟยบ้า! แอบไปกุ๊กกิ๊กกับผู้หญิงคนอื่นลับหลังฉันจริงๆ ด้วย!
ถึงจะรู้ว่า เถา หลิงเอ๋อร์ กับหูเฟย ดูเหมือนจะไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ในใจของ เซี่ยจือ ก็ยังคงเปรี้ยวอย่างไม่มีเหตุผล และมองเขาด้วยสายตาดุๆ อย่างห้ามไม่ได้
ทั้งสี่คนนั่งลงอย่างรวดเร็ว กับข้าวมากมายถูกวางลงบนโต๊ะ
“เอ๊ะ? เสี่ยวจือ ในมือเธอนั่นคืออะไรเหรอ?”
เซี่ยจือ ประคองกล่องข้าวของเธอด้วยท่าทีที่ค่อนข้างอึดอัด “นะ…นี่คือกับข้าวที่ฉันเอามาเองน่ะค่ะ”
“จือจือ ทำไมคุณไม่บอกผมก่อนล่ะ?” หูเฟย มอง เซี่ยจือ ด้วยความสงสัย
เซี่ยจือ ส่งค้อนให้เขาแวบหนึ่ง ในใจยังคงขุ่นเคืองอยู่บ้าง
เธออธิบายว่า “ก็แค่รู้สึกว่ากับข้าวที่โรงเรียนช่วงนี้ไม่ค่อยจะอร่อย ก็เลยลองเอามาหน่อยน่ะ”
“เสี่ยวจือ เธอเอาอะไรมาเหรอ?” เถา หลิงเอ๋อร์ มองมาด้วยความคาดหวัง
เซี่ยจือ เหลือบมอง หูเฟย แวบหนึ่ง สีหน้าของเธอดูเหมือนจะน้อยใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับทุกคนว่า “เป็นหมูตงพอน่ะค่ะ”
พูดจบเธอก็เปิดกล่องข้าวออกมาให้ทุกคนดู
“ว้าว! ดูหอมจังเลย!” เถา หลิงเอ๋อร์ ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ
“อืม...สีสันก็ดูไม่เลว” หลิว อวี่เฟย ที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“เสี่ยวจือ ฉันขอชิมสักชิ้นได้ไหม?” เถา หลิงเอ๋อร์ กัดปลายตะเกียบ สายตาเป็นประกายมอง เซี่ยจือ ดูเหมือนจะอยากกินหมูตงพอนี่มากจริงๆ
“แน่นอนสิคะ! ฉะ...ฉันก็กลัวอยู่ว่าจะทำไม่อร่อย กลัวทุกคนจะไม่ชอบน่ะค่ะ”
“จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะ? ดูแล้วน่าอร่อยกว่าที่โรงเรียนทำตั้งเยอะ”
เถา หลิงเอ๋อร์ ใช้ตะเกียบคีบหมูตงพอชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วเคี้ยวเบาๆ
“อื้มๆ…” เธอพยักหน้าไม่หยุด แววตาเป็นประกายระยิบระยับ
“อร่อย! อร่อยมากเลย!”
เมื่อเห็นสีหน้าของ เถา หลิงเอ๋อร์ ใบหน้าของ เซี่ยจือ ก็พลันปรากฏรอยยิ้ม...ในที่สุดก็ได้รับการยอมรับ
“งั้นพี่หลิงเอ๋อร์ก็กินเยอะๆ เลยนะคะ”
“จริงสิคะ เทพเรียนหลิว ก็ลองชิมดูหน่อยสิคะ” เซี่ยจือ เลื่อนกล่องข้าวไปทาง หลิว อวี่เฟย
“อืม…ได้!”
หลิว อวี่เฟย ใช้ตะเกียบคีบไปชิ้นหนึ่ง “อืม...ไม่เลว” เขาเป็นคนพูดน้อย แต่คำพูดนี้ก็ถือเป็นการยืนยันฝีมือของเธอได้เป็นอย่างดี
ทุกคนได้ชิมกันหมดแล้ว...แล้วฉันล่ะ?
หูเฟย ทำตาละห้อยมอง เซี่ยจือ
จนถึงตอนนี้...เขาก็ยังไม่ได้ชิมเลยสักชิ้น!
นี่มันไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว! เขาควรจะเป็นคนแรกที่ได้ชิมสิ!
หึ!
รสเปรี้ยวในใจของ เซี่ยจือ ยังไม่หายไปไหน แต่เมื่อเห็นสายตาที่ดูน่าสงสารของ หูเฟย เธอก็ยังคงใจอ่อนเลื่อนกล่องข้าวไปตรงหน้าเขาอยู่ดี
“หูเฟย...คุณก็ลองชิมดูสิค่ะ”
หูเฟย รีบคีบไปชิ้นหนึ่งเข้าปากทันที ส่วน เซี่ยจือ ก็แกล้งทำเป็นจัดผม แต่ใช้หางตาแอบสังเกตสีหน้าของเขาอยู่ตลอด
ในวินาทีที่เนื้อหมูเข้าปาก หูเฟย ก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับ เซี่ยจือ ทันที
สายตาของทั้งสองประสานกันอย่างพอดิบพอดี
หูเฟย ยิ้มให้เธอ...เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความหมาย
หมูตงพออร่อยมาก...แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นฝีมือของ เซี่ยจือ อย่างแน่นอน
เพราะว่า...ในนั้นมีกลิ่นหอมจางๆ ของดอกพุดซ้อนอยู่
เซี่ยจือ ต้องตั้งใจทำเพื่อเขาโดยเฉพาะแน่ๆ...
ไม่แปลกเลยที่วันนี้เธอบอกให้เขาลงมาก่อน เธอคงอยากเซอร์ไพรส์เขาแน่ๆ
กับข้าวยังร้อนอยู่แบบนี้ ต้องเป็นเธอแน่ๆ ที่แอบไปใช้ไมโครเวฟอุ่นมาให้เมื่อครู่นี้
อุ่นเสร็จแล้วยังต้องรีบวิ่งกลับมาจองที่อีก...เซี่ยจือ คงยุ่งหัวหมุน วิ่งแข่งกับเวลาแน่ๆ เพื่อให้ทันก่อนที่เขาจะกลับมา
มิน่าล่ะ...ผมหน้าม้าของเธอถึงยุ่งซะขนาดนั้น!
ในใจของ หูเฟย พลันรู้สึกซาบซึ้งจับใจ แต่ในขณะเดียวกันก็อดรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูกไม่ได้
ถ้ารู้แต่แรกว่าเธอเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้...วันนี้เขาก็ไม่ควรจะมากับ เถา หลิงเอ๋อร์ และหลิว อวี่เฟย หรอก
เท่ากับว่าความตั้งใจของ เซี่ยจือ ในวันนี้สูญเปล่าโดยสิ้นเชิง
เมื่อครู่นี้ หลิว อวี่เฟย ได้กินไปชิ้นหนึ่งแล้วรู้สึกว่าอร่อย ก็เตรียมจะคีบอีกชิ้น
ดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เถา หลิงเอ๋อร์ จึงรีบเลื่อนจานไก่ผัดพริกที่อยู่ตรงหน้าไปให้ หลิว อวี่เฟย แทน
“พี่หูเฟย ดูเหมือนจะชอบกินหมูตงพอมากเลยนะคะ เราอย่าไปแย่งกับเขาเลย!”
พูดจบ หูเฟย ก็ส่งสายตาขอบคุณไปให้ เถา หลิงเอ๋อร์ ทันที...ดูเหมือนว่าในวัยเด็กที่เคยโดนเธอแกล้งจนถูก หู เกาเฟิง ซ้อมนับครั้งไม่ถ้วน...จะไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว!
…………….
(1)[กลิ่นอายเฟย (斐气) – เป็นคำที่ผู้เขียนสร้างขึ้นมาเอง โดยนำชื่อของ ‘หูเฟย’ มาสร้างเป็นคำใหม่ เพื่อสื่อถึงนิสัยหรือพฤติกรรมบางอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา ในที่นี้คือความเกเรหรือความเจ้าเล่ห์]