ตอนที่ 428 จิตสำนึกในภาวะวิกฤตของ สวี่ ชิวจิ่น

[หูเฟย ทำยังไงดี! คุณแม่เหมือนจะซ่อมคอมพิวเตอร์ไม่ได้แล้ว!]

[แม่ของคุณไม่ได้เปิดบริษัทเกี่ยวกับเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเหรอ? พรุ่งนี้ให้ท่านเชิญคนอื่นมาซ่อมให้ก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?]

[แต่ว่าคุณแม่มีของสำคัญอยู่ในคอมพิวเตอร์ ตอนนี้เปิดไม่ได้แล้ว จะทำให้งานของคุณแม่เสียหาย]

เมื่อเห็นข้อความที่ เซี่ยจือ ส่งมา หูเฟย ก็พลันเงียบไป

คอมพิวเตอร์ของเขาเองก็โดนโจมตีเมื่อครู่เช่นกัน แต่ก็ถูกเขาแก้ไขได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ฝั่งของ เซี่ยจือ ก็โดนโจมตีด้วย

เขามีสองทางเลือก:

หนึ่งคือช่วย สวี่ ชิวจิ่น ซ่อมคอมพิวเตอร์ให้ดี

สองคือนั่งดูอยู่เฉยๆ

ตามใจจริงแล้ว เขาไม่อยากจะช่วย สวี่ ชิวจิ่น แน่นอน โดยพื้นฐานก็เป็นคู่แข่งกันอยู่แล้ว แถมเธอยังแอบเตรียมจะลอบโจมตี อี๋ไป๋เฟิน อีก ซึ่งเขาก็รู้ล่วงหน้าแล้ว

ไม่ว่าจะในแง่ของความรู้สึกหรือเหตุผล ในแง่ของส่วนรวมหรือส่วนตัว⁽¹⁾ หูเฟย ก็ไม่อยากจะช่วยเธอเลย

แต่…

เขาเป็นห่วง เซี่ยจือ มากกว่า ไม่อยากเห็นเธอเสียใจหรือเศร้าเพราะเรื่องอะไรก็ตาม

“เฮ้อ!” หูเฟย ถอนหายใจ

“ช่างเถอะ สวี่ ชิวจิ่น ถือว่าเธอโชคดีแล้วกัน ที่มีลูกสาวดีๆ แบบนี้!”

หูเฟย ดื่มชาบนโต๊ะจนหมดแก้ว หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหา เซี่ยจือ

[จือจือ ผมซ่อมคอมพิวเตอร์เป็นนะ ให้ผมลองดูหน่อยก็ได้ เดี๋ยวคุณค่อยบอกแม่คุณแบบนี้นะ…]

…………

“โฮะๆ สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว! ไก่เนื้อร้อยกว่าตัว โดนฉันเจาะระบบหมดเลย! ง่ายเกินไป! ง่ายเกินไป!”

เฉิน เสี่ยวเตา ที่มุมร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ทำหน้าเหมือนคนบ้าคลั่ง!

“แหล่งรวมคนรวยของเมือง S อย่างเจียงซานเปี๋ยย่วน ก็แค่นี้เหรอ?” บนใบหน้าของเขาปรากฏแววเย้ยหยัน

เมื่อครู่นี้เขาเลือกเจียงซานเปี๋ยย่วนเป็นเป้าหมาย ทำการโจมตีทางไซเบอร์แบบไม่เลือกหน้าในวงจำกัด

และมันก็สำเร็จอย่างงดงาม ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที คอมพิวเตอร์ทั้งหมดก็ล่มสลาย

“พวกคนรวยก็แค่พวกโง่เง่ากลุ่มหนึ่งเท่านั้นแหละ! ไอ้พวกปัญญาอ่อน!” เฉิน เสี่ยวเตา ด่าทออย่างบ้าคลั่ง

ดูเหมือนว่าเขาจะมีความเกลียดชังต่อคนรวยอย่างเข้ากระดูกดำ

“พวกแกมีคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์ที่ล้ำสมัยที่สุด แต่กลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยสักนิด ช่างเป็นการลบหลู่โดยแท้! หลายคนแม้แต่ไฟร์วอลล์พื้นฐานหรือโปรแกรมแอนตี้ไวรัสก็ยังไม่ลง”

“คอมพิวเตอร์แบบนี้ก็เหมือนปืนใหญ่ของทหารเลว เจาะระบบได้โดยไม่ต้องออกแรงเลย”

“บางเครื่องมีระบบป้องกันที่แข็งแกร่ง ลงโปรแกรมความปลอดภัยล่าสุดของบริษัทต่างๆ ไว้”

“แต่ก็ไม่มีประโยชน์! พวกมันทำได้แค่ป้องกันการโจมตีชั้นแรกเท่านั้น ยังมีการโจมตีชั้นที่สองตามมา ซึ่งไม่มีทางป้องกันได้แน่นอน”

“เหอะๆ ง่ายเกินไป ง่ายเกินไปแล้ว!”

“ข้าเฉิน เสี่ยวเตา ช่างเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากโดยแท้! ผลงานชิ้นเอกของข้าจะทำให้ทุกคนต้องหวาดกลัว”

“ข้าจะต้องทิ้งชื่อของข้าไว้ในประวัติศาสตร์…”

“หืม?”

ขณะที่ เฉิน เสี่ยวเตา กำลังฮึกเหิมอย่างเต็มที่จนแทบจะเคียงบ่าเคียงไหล่กับดวงอาทิตย์⁽²⁾ ทันใดนั้นเขาก็เหมือนมีหลอดไฟยัดอยู่ในปาก พูดอะไรไม่ออก

“เกะ…เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมมีไก่เนื้อตัวหนึ่งหลุดจากการควบคุมไปได้?”

เฉิน เสี่ยวเตา ตรวจสอบผ่านหน้าจอควบคุม พบว่าในบรรดาไก่เนื้อร้อยกว่าตัว มีตัวหนึ่งหายไปจริงๆ!

“เป็นไปได้ยังไง?”

ตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็หายไปจริงๆ!

เขาไม่อยากจะเชื่อ ผลงานชิ้นเอกที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นมา จะมีคนถอดรหัสได้?

แถมยังใช้เวลาไม่ถึงสองนาที?

“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

“เมื่อกี้นี้ต้องเกิดข้อผิดพลาดแน่ๆ!”

…………

“คุณแม่คะ หิวหรือยังค่ะ ไม่อย่างนั้นหนูไปหั่นผลไม้มาให้ดีไหมคะ!”

หูเฟย กำลังรีโมตควบคุมคอมพิวเตอร์ สวี่ ชิวจิ่น จ้องเขม็งไปที่หน้าจอเดสก์ท็อป ส่วน เซี่ยจือ ยืนดูอยู่ข้างๆ เธอเองก็ดูไม่ค่อยออกว่าเกิดอะไรขึ้น เลยรู้สึกเบื่อๆ นิดหน่อย

“อืม!” สวี่ ชิวจิ่น พยักหน้าส่งๆ ตอนนี้เธอกำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่วางตา ดูทุกขั้นตอนที่ หูเฟย ทำ ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเรื่องอื่น

“งั้นหนูลงไปนะคะ!” เซี่ยจือ เดินออกจากห้องด้วยความเบื่อหน่าย

เมื่อมาถึงห้องครัว เห็นเชอร์รี่อยู่กล่องหนึ่ง ก็เลยหยิบออกมาล้างพลางบ่นกับตัวเองไปพลาง:

“ไม่รู้ว่า หูเฟย จะซ่อมคอมพิวเตอร์ได้หรือเปล่านะ!”

“เฮ้อ เดิมทีก็ไม่อยากให้เขาคุยกับคุณแม่หรอก แต่สัญญาของคุณแม่อยู่ในคอมพิวเตอร์ ถ้าซ่อมไม่ได้จะทำให้งานของแม่เสียหาย”

“คงต้องทำแบบนี้แล้วล่ะ!”

“หวังว่า หูเฟย จะซ่อมได้นะ!” เซี่ยจือ เบะปากเล็กน้อย คืนนี้ช่างอันตรายจริงๆ!

เกือบจะทำให้ สวี่ ชิวจิ่น ค้นพบความลับของเธอแล้ว โชคดีที่…จู่ๆ ความยุติธรรมก็ลงมาจากฟ้า แฮกคอมพิวเตอร์ให้ซะงั้น

ไม่อย่างนั้น ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น!

…………

ขณะนี้ หูเฟย กำลังรีโมตควบคุมคอมพิวเตอร์ของ เซี่ยจือ เขารู้ว่าตอนนี้ สวี่ ชิวจิ่น ต้องกำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ดูการทำงานของเขาอยู่อย่างแน่นอน

การทำงานของเขารวดเร็วมาก คนทั่วไปคงจะดูไม่ออกว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่เขารู้ว่า สวี่ ชิวจิ่น ต้องดูออกบางส่วนอย่างแน่นอน!

โดยเฉพาะตอนสุดท้าย เพื่อประหยัดเวลา เขาจึงใช้โปรแกรม ‘เทียนเซี่ยอู๋ตู๋ (ใต้หล้าไร้พิษ)’ ของ อี๋ไป๋เฟิน จากภายนอกโดยตรง

แน่นอนว่า เขาก็ได้ทำการอำพรางบางอย่างไว้ ถ้า สวี่ ชิวจิ่น ไม่สังเกตอย่างละเอียด ก็ไม่น่าจะดูออก

ตอนที่ เซี่ยจือ ถือเชอร์รี่ขึ้นมา ก็เห็นว่าเพิ่งจะเสร็จพอดี

“เรียบร้อยแล้วครับ คอมพิวเตอร์ไม่น่าจะมีปัญหาแล้ว คุณผู้หญิงสวี่ คุณลองตรวจสอบดูอีกทีได้เลยครับ” เสียงที่อ่อนเยาว์และมีเสน่ห์ของ หูเฟย ดังมาจากปลายสาย

สวี่ ชิวจิ่น ลองคลิกที่คอมพิวเตอร์ดู พบว่าหายเป็นปกติอย่างสมบูรณ์แล้วจริงๆ เอกสารทั้งหมดในเครื่องสามารถเปิดได้อีกครั้ง

“อาจารย์หู ขอบคุณมากคะ! ไวรัสคอมพิวเตอร์ถูกกำจัดจนหมดจดแล้ว!”

“ดีแล้วครับ! ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว งั้นผมขอวางสายก่อนนะครับ คุณผู้หญิงสวี่!”

“ได้คะ! อาจารย์หู!”

ตอนนี้ทัศนคติของ สวี่ ชิวจิ่น ต่อ ‘อาจารย์หู’ แตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง หลังจากวางสาย เธอก็ลองใช้งานคอมพิวเตอร์อีกครั้งเพื่อยืนยันว่าจัดการเรียบร้อยแล้วจริงๆ!

“คุณแม่คะ คอมพิวเตอร์ซ่อมเสร็จแล้วเหรอคะ?”

“อืม ซ่อมเสร็จแล้ว! แม่รีบส่งสัญญาออกไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวเกิดปัญหาขึ้นมาอีก”

เซี่ยจือ รีบเปิด QQ ขึ้นมา แต่ตอนที่กำลังจะล็อกอิน เธอไม่ได้ใช้บัญชีของตัวเอง

“คุณแม่คะ แม่ล็อกอินบัญชีกับรหัสผ่านของคุณแม่เลยคะ!” เซี่ยจือ หลีกทางให้

“อืม แม่ทำเอง!”

หลังจาก สวี่ ชิวจิ่น ส่งสัญญาให้เลขาฯ ของเธอเสร็จก็เก็บของ

“จือจือ ดึกมากแล้ว ลูกรีบพักผ่อนเถอะ แม่กลับห้องแล้วนะ”

“ค่ะคุณแม่ ฝันดีนะคะ!”

…………

“เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปได้ยังไง?”

เดิมทีมีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งหลุดจากการควบคุมของเขาไป เฉิน เสี่ยวเตา คิดว่าตัวเองตาฝาด

แต่ยังไม่ทันจะผ่านไปกี่นาที ก็มีไก่เนื้ออีกตัวหายไปจากแผงควบคุมของเขา

นี่มัน!!!

เขาแทบบ้าไปแล้วโดยสิ้นเชิง!

ไวรัสคอมพิวเตอร์ที่เขาใช้เวลาหลายปีสร้างขึ้นมาก็เหมือนกับลูก ครั้งแรกที่ปรากฏตัวต่อโลก สิ่งที่เขาคาดหวังว่าจะไร้เทียมทานกลับไม่เกิดขึ้น

ในเวลาสั้นๆ ก็ถูกถอดรหัสไปถึงสองครั้ง!

นี่มันหมายความว่าไวรัสของเขา…มันห่วยแตกมาก!

สำหรับเขาแล้ว นี่มันคือความอัปยศอดสูโดยแท้!

“ขยะ! พวกแกมันขยะ! ไม่คู่ควรที่จะมีอยู่บนโลกใบนี้!”

เฉิน เสี่ยวเตา เลือกใช้โปรแกรมทำลายตัวเอง ไวรัสคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งปล่อยออกไปก็ถูกทำลายโดยอัตโนมัติทั้งหมด

ในชั่วพริบตา คอมพิวเตอร์ในเจียงซานเปี๋ยย่วนที่โดนโจมตีก็กลับมาเป็นปกติเอง ราวกับว่าแค่เกิดอาการรวน ไม่เคยมีไวรัสมาเยือนเลย!

ไวรัสครั้งนี้มาเร็วไปเร็ว ทำให้โลกภายนอกไม่รู้เลยว่า เดิมทีจะมีวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น

แต่วิกฤตครั้งนี้ผ่านไป ไม่ได้หมายความว่าวิกฤตจะหายไป แต่เป็นการบ่มเพาะวิกฤตที่ใหญ่กว่าเดิม!

………….

สวี่ ชิวจิ่น ที่กลับมาถึงห้องก็โทรหาเลขานุการทันที

คำสั่งแรกคือให้หยุดการเปิดตัวซอฟต์แวร์ใหม่ของบริษัท หลานอวี่ ชั่วคราว

เธอส่งวิดีโอและข้อมูลบางส่วนไป ให้แผนกเทคนิคทำงานล่วงเวลาทั้งคืน เพื่อหาให้ได้รู้ว่าไวรัสคอมพิวเตอร์ที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันนี้มันคืออะไรกันแน่

“ท่านประธานสวี่คะ ท่าน…ท่านแน่ใจเหรอคะว่าจะให้หยุดตอนนี้? การหยุดเปิดตัวผลิตภัณฑ์ในจังหวะสำคัญแบบนี้ จะทำให้บริษัทเสียหายอย่างมากนะคะ”

น้ำเสียงของเลขานุการเต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้สึกว่า สวี่ ชิวจิ่น ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

แต่ สวี่ ชิวจิ่น ไม่ได้สนใจ ยังคงยืนกรานตามคำสั่งเดิม

เธอเป็นคนที่มีจิตสำนึกในภาวะวิกฤตสูงมาก เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา

ถ้าไม่จัดการอย่างจริงจัง ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะทิ้งปัญหาใหญ่หลวงไว้ได้

“ถ้างั้น…การเตรียมการที่ฝั่งอาคารไทม์สแควร์ล่ะคะ?” เลขานุการถาม

“ชะลอไว้ก่อน ทุกอย่างอย่าเพิ่งขยับ”

“รับทราบค่ะ ท่านประธานสวี่!”

…………

“ฮัลโหล ไป๋ซวน”

“บอสคะ ฉันเองค่ะ มีอะไรสั่งการคะ?”

“แผนการเป็นยังไงบ้าง?”

“ตามคำสั่งของท่าน ตอนนี้เรากำลังเร่งขยายตลาดอยู่ค่ะ”

“อืม ตอนนี้ผมจะเพิ่มงบประมาณให้คุณอีกยี่สิบล้าน ภายในหนึ่งสัปดาห์ ผมต้องการเห็นผลลัพธ์”

“อะไรนะคะ?” ไป๋ซวน อดไม่ได้ที่จะตกใจอย่างมาก!

หูเฟย ที่ปกติขี้เหนียวจะตาย ไม่เคยยอมจ่ายเงินเพิ่มแม้แต่สลึงเดียว เธอไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้เขาดูกระตือรือร้นขนาดนี้!

หูเฟย เพียงแค่ตอบเธอด้วยคำพูดสี่คำที่ฟังดูแปลกๆ:

“ถึงเวลาแล้ว!”

…………

⁽¹⁾[ในแง่ของความรู้สึกหรือเหตุผล, ในแง่ของส่วนรวมหรือส่วนตัว (于情于理，于公于私) – เป็นสำนวนที่ใช้เพื่อแสดงการพิจารณาอย่างรอบด้านครบทุกแง่มุม]

⁽²⁾[เคียงบ่าเคียงไหล่กับดวงอาทิตย์ (和太阳肩并肩) – เป็นคำพูดที่เกินจริงและติดตลก ใช้เพื่อแสดงว่าใครบางคนกำลังรู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่งยวด หรือรู้สึกว่าตัวเองอยู่บนจุดสูงสุดของโลก]